Gisteren liep ik over de Waalkade in Nijmegen naar mijn hotel, vanwege het Nederlands Sociaal Forum, toen er een mannenstem achter me hello hello riep. Normaal heb ik geleerd dat te negeren, maar hij haalde me in. Wat leuk. Mohammed Alatar, bekend van mijn bezoek aan Ramallah en aan PARC. Hier voor de vertoning van Iron Wall. Of ik zin had met hem en een vriendin en met Israelische journalist Akiva Eldar mee te eten. Nou en of. Het leuke van interessante mensen kennen is dat die ook weer interessante mensen kennen.
\n
\nAkiva Eldar is een bekende journalist van Haaretz, dat ik vrijwel dagelijks lees. Hij is heel direct. Meteen zijn we in gesprek over de Israelische journalistiek. Ik zeg dat ik Amira Hass en Gideon Levy ken. Zijn collega’s bij Haaretz. Hij knikt. Goede mensen, zegt hij, maar in Israel luistert niemand naar ze. Ze zitten al aan de andere kant. Zij srpeken tot het hart van mensen, of proberen dat. Ik probeer mensen aan te spreken op hun verstand. Ik ben een Zionist. Maar een hele kritische. Ik zeg: als we het niet in orde maken met de Palestijnen dan hebben we onszelf. Deze situatie is ook niet goed voor Israel.<\/p>\n
De twee mannen, de Palestijn Alatar en de joodse Israeli Eldar, komen beide uit Haifa. Eldars ouders gingen op aliyah<\/em> toen Israel nog Palestina was, voor 1948. Alatars familie kwam uit Haifa, vluchtte naar Ramallah, Alatar is zelf inmiddels Amerikaans staatsburger, maar komt vaak terug. <\/p>\n We hebben het over het vluchtelingenprobleem. Ik zeg dat mij dat het moeilijkste op te lossen lijkt. Eldar schudt zijn hoofd. Eerst moet Israel erkennen dat ze verantwoordelijk zijn, of minstens voor een groot deel verantwoordelijk voor het ontstaan van het vluchtelingenprobleem, en dan moet er met hulp van de internationale gemeenschap gezocht worden naar praktische oplossingen. De eerste generatie, de ouderen die echt zelf gevlucht zijn, zijn bijna overleden. De jongeren willen wel hun rechten, maar zien er in het merendeel niets meer in om ’terug’ te gaan naar Israel.<\/p>\n Alatar is het ten dele met hem eens. Dat de meeste jongere generaties niet meer naar Israel willen staat voor hm buiten kijf. Wat moeten we daar ook. Zijn moeder is nog een van de oude garde, die de sleutel van hun huis in Haifa bewaard alsof het met de koran samen een heilig object is. Eens had Alatar de gelegenheid zijn moeder mee te nemen naar Haifa, maar hij wilde haar eerst wat vertellen. Luister, moeder, zei hij, dat is Palestina niet meer. Er wonen andere mensen in die huizen. Die gaan niet meer weg. De dorpen zijn verdwenen. En zou je willen dat je kinderen daar gingen wonen, dat ze Ivriet moeten spreken, leven met de blauwwitte vlag, het Israelische volkslied zingen, misschien nog in dienst moeten? Jouw Palestina bestaat niet meer. Waarop zijn moeder besloot niet met hem mee te gaan naar Haifa. De sleutel ligt nu ergens in een la. <\/p>\n Maar er moet meer gebeuren dan de nakomelingen van vluchtelingen praktische oplossingen te bieden, zegt hij. Want feitelijk zijn die er wel. Er moet een proces aan vooraf gaan. Inderdaad, eerst zou Israel moeten erkennen dat ze verantwoordelijk zijn voor het ontstaan van het vluchtelingenprobleem. Dan moet er tijd zijn voor bewustwording, dat de tijd niet meer is terug te draaien. Dat het helemaal niet aantrekkelijk is om als tweederangs of derderangsburger in Israel te gaan wonen. En dan is het tijd voor redelijke compensatie en hulp om een beter bestaan op te bouwen.<\/p>\n Als Alatar en Eldar degenen waren die moesten onderhandelen, dan kwamen ze er wel uit. Iron Wall speelt morgen ook in Amsterdam, met discussie met de beide mannen, bij Een Ander Joods Geluid. Zie op dit weblog. Ik ga het straks bekijken. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Gisteren liep ik over de Waalkade in Nijmegen naar mijn hotel, vanwege het Nederlands Sociaal Forum, toen er een mannenstem achter me hello hello riep. Normaal heb ik geleerd dat te negeren, maar hij haalde me in. Wat leuk. Mohammed … Lees verder