<\/p>\n <\/p>\n
Alsof het een presidentsverkiezing is, van nationaal belang. Of de Idols verkiezing. In plaats van dat een van onze partijen en niet eens de grootste, een lijsttrekker kiest. Het gaat mij feitelijk dus niet eens aan, want ik ben niet van de VVD. Affijn, het zal Verdonk wel worden en de VVD heeft dan een probleem dat ze zo’n botsautootje als aanvoerder hebben die goed aankomt bij de achterban van de leden, maar helemaal niet bij de mensen die ze met elkaar in verbinding moet houden en nog veel minder bij de partijen met wie ze in principe samen zou moeten werken. Maar de VVD had al een probleem dat nu een beetje verscholen wordt achter dit circus. We zullen wel zien. Veel leuker: ik zit met kind op fotocursus. Ga ik het nu eens echt leren, inclusief al dat digichinees over pixels, diafragma’s, scherptediepte, JPEG enzo. Tjee. Kind is daar sneller in dan ik maar kind is jonger. Daarna in de kroeg een beetje oefenen, met 800 aso, iso, asa, nou ja 800. Oefenen hoever je in een ruimte met heel weinig licht kunt komen zonder flits. Kind heet trouwens Armin. Voor wie wel eens een boek leest en denkt, hee, die naam ken ik als de hoofdpersoon van dat boek van Karel Glastra van Loon: geen toeval. Karel zat bij kind in de klas. Dan kijk ik naar kind, even oud als Karel die nu dood is en denk goddank. <\/p>\n Gisteren de sloomste dag in de Eerste Kamer ever<\/em>. Stemming werd uitgesteld, mijn commissievergadering duurde vijf minuten. <\/p>\n Intens gesprek met vriendin. Die maakt mee dat een vriendin van vroeger haar zwart maakt en belastert. Ze vraagt zich af hoe iemand dat kan doen, zo vilein. Ik heb daar geen verweer tegen, zegt ze. Waar ze het meest mee in zit is dat zo iemand niet meer bereikbaar voor haar is. Het is tegen haar sterke ethiek om iemand op te geven. Maar er is een grens bereikt. <\/p>\n Ik heb het over de pure kwaadaardigheid die ik tegenkom. Hoe het is om als haatobject gebruikt te worden door mensen die me niet kennen en die zichzelf verschuilen. De projecties. Je kunt de pathologie ruiken, je kunt de beschadigde kinderen vermoeden die miskend zijn, niet gezien, vernederd, en nog steeds met de psychologie van een kind proberen voor anderen stuk te maken wat ze zelf niet kunnen krijgen. Aandacht willen, goedschiks of kwaadschiks, desnoods negatieve aandacht. Ook voor mij een grens bereikt. Moeilijk om toe te geven dat ik niets anders meer weet te doen dan zo iemand echt weg te zetten, me af te sluiten, een muur op te trekken. <\/p>\n Vroeger, toen ik nog dichterbij de hulpverlening zat, hoorde het bij mijn ethische code om nooit iemand op te geven. Om het in het jargon van toen te zeggen: altijd de persoon achter het patroon te blijven zien. Die persoon proberen te bereiken, om het patroon heen. Zoals in het werken met daders. Rotzakken, die het liefste dat ze hebben dwangmatig kapot maken. Tot ze vroeger of later verlaten worden, en dan nog gevaarlijker worden. De meeste moorden op vrouwen, en dat heeft nog niks met eerwraak te maken, vinden plaats als een vrouw dreigt die man te verlaten of dat net heeft gedaan. De psychologie van een miskend kind in het lichaam van een man, gevaarlijker heb je ze niet. Maar ik heb ook zo’n boom van een man tranen met tuiten zien huilen toen het echt tot hem doordrong dat hij niet alleen zijn vrouw kwijt was, maar dat zijn kinderen bang voor hem waren – en hij zich realiseerde dat hij aan het herhalen was wat hij in zijn jeugd zelf had meegemaakt en dat die agressie voortkwam uit angst om opnieuw verlaten te worden – en dat gebeurde dan ook feilloos. Zelfs zo’n rotzak was nog wel bereikbaar. <\/p>\n Maar op het internet, waar mannen met de psychologie van een beschadigd kind maar tekeer kunnen gaan zonder ooit contact te hoeven maken en zonder ooit gecorrigeerd te worden bereik je iemand niet achter de facade die ze op hebben getrokken. Die laten zich letterlijk niet kennen, onbereikbaar. Het voelt als een zwaktebod, als een nederlaag om dat te moeten erkennen: daar kan ik dus niets aan doen en ik probeer het ook niet meer. Grens bereikt. <\/p>\n Vriendin en leven met elkaar mee en geven toe, ja, het is erg als je het opgeeft, eigenlijk willen we de hele wereld redden. Alleen kunnen we dat niet. Die almachtsfantasie kun je maar beter opgeven. Alsof het een presidentsverkiezing is, van nationaal belang. Of de Idols verkiezing. In plaats van dat een van onze partijen en niet eens de grootste, een lijsttrekker kiest. Het gaat mij feitelijk dus niet eens aan, want ik ben niet … Lees verder
\n
\nErgernis over een xenofoob stukje van Martin Bril in de Volkskrant, die suggereert dat het met Nederland gruwelijk gaat worden als er straks zoveel Marokkanen zijn. Heb ik overgeslagen. Je kunt je wel blijven ergeren. En al opgepikt door Herman Franke, die laat zien wat er eigenlijk staat.
\nErgernis over een artikel in Trouw van Yoram Stein, over de rechtse, islamofobe, pro-Israel lobbyiste Bat Ye’or, die niet alleen de ondergang van Nederland voorspelt door al die nare Marokkanen, maar de ondergang van de wereld door al die geweldadige islamieten. Tja, Trouw. Wisten we al. Wie zich vandaag nog actief wil ergeren moet daarvoor maar even naar Stan van Houcke, die heeft over die twee stukken nog wat zinnigs geschreven. Ga maar naar Stan<\/a>.<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
\nIk zit er in de trein nog lang over na te denken. <\/p>\n
<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"