<\/p>\n <\/p>\n
Elke eerste zondag van de maand: wake bij uitzendcentrum Zestienhoven, bij Rotterdam. Een kleine honderd mensen. Christelijk. SP. Jongeren. Grijze dames. Zomaar gewone mensen met een geweten die het niet verdragen hoe vreemdelingen in Nederland worden opgesloten. Hoe er met ze wordt omgegaan in onze naam.
\n
\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
Een gebouw dat aan de buitenkant al deprimerend is. Afgesloten van de buitenwereld, geen ramen. Je kunt de kooien zien waar de mensen af en toe in gelucht worden, ook nog gescheiden van elkaar. Hebben ze nog mazzel, op de boten hebben ze zelfs dat niet. We zien ze niet. We weten niet of ze ons horen kunnen als we zingen. De bloemen die voor ze waren meegenomen mogen niet naar binnen. Het regime wordt steeds strenger. Soms, bij andere wakes was het nog mogelijk door de kieren heen de mensen te zien, hoorde je ze ook zingen, of kon je bloemen naar binnen gooien. Nu heeft de bewaking er voor gezorgd dat er geen enkel contact meer mogelijk is. Er zitten negen kinderen opgesloten in dit centrum. <\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
De mensen staan in een kring om een fakkel heen. Sprekers. Liedjes. Middeleeuwse muziek. Toen de organisatie hoorde dat ik met mijn Rotterdamse vrienden mee zou komen werd me gevraagd of ik ook wat wou zeggen. Graag. Ik had het over Pinksteren, en de Heilige Geest, die de stem is van ons geweten. En de vraag: waarom er nog mensen zijn die die stem niet meer kunnen horen. Ik vroeg me af waarom we hier stonden, boos, verdrietig, machteloos, beschaamd dat dit kan gebeuren in ons land, en dat we nog steeds niet bij machte zijn om het tegen te houden. Ondanks alle acties, die nu steeds meer opkomen. En ik vertelde dat oude joodse verhaal van die man die jaar in jaar uit met een bord door de straten liep: redt de wereld. En toen iemand hem vroeg of dat nou hielp, had hij de wereld veranderd? zei hij: misschien heb ik niet de wereld veranderd, maar als ik er mee ophoudt verandert de wereld mij. <\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
Zo stonden we daar. Koppig. Omdat we het niet verdragen. Meer sprekers. Lot, die de een van de bezoekers is. Is niet simpel. De predikant moet het goedvinden, en dan heb je een kwartiertje. Vroeger kon je nog iets voor iemand meenemen, shampoo, wat lekkers, een cadeautje voor een jarig kind, een nieuw T-shirt. Dat mag niet meer. Je kunt hoogstens nog eens een briefje smokkelen. En je moet zo uitkijken. Want teveel verzet van buiten af, maakt dat de bewaking en de regels alleen maar strenger worden.<\/p>\n
We steken de rozen in het hek. Weer een lied. En dan worden een paar van de namen van de inmiddels 6800 geregistreerde vluchtelingen die de dood hebben gevonden voorgelezen. Zelfmoord hebben gepleegd uit wanhoop toen ze waren opgesloten om uitgezet te worden. Bevroren weggekropen onder een vliegtuig. De elf van Schphol. Stilte. <\/p>\n
Ja, dat is goed om te doen. Ook al weet je niet of het wat uithaalt. Laat deze harde wereld ons niet veranderen en verharden. <\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
Er zijn elke maand wakes bij de uitzendcentra in Nederland. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Elke eerste zondag van de maand: wake bij uitzendcentrum Zestienhoven, bij Rotterdam. Een kleine honderd mensen. Christelijk. SP. Jongeren. Grijze dames. Zomaar gewone mensen met een geweten die het niet verdragen hoe vreemdelingen in Nederland worden opgesloten. Hoe er met … Lees verder