In de motregen, onder een te klein pluutje, stond ik met Helma op de Noordermarkt. Zoals elk jaar kwam het plaatselijke bandje, in een ouderwets uniform het plein op marcheren, en gaf daar een klein concert. Een beetje vals soms, een beetje knullig, maar daarom niet minder aandoenlijk. Ik zag dat meer mensen het te kwaad hadden. Vorig jaar waren er een paar oude mensen in rolstoelen. Dit jaar zie ik ze niet. Misschien vanwege het slechte weer. Misschien zijn ze er niet meer. Elk jaar zijn er minder mensen die het echt hebben meegemaakt.
\n<\/p>\n
Het is raar dat de oorlog van toen niet in de verte verdwijnt maar juist dichterbij komt als je ouder wordt. Ik weet niet wat de mensen dachten die daar zwijgend stonden. Ik dacht aan Gaza, en hoe de oorlog van toen zich verplaatst heeft. Als die vreselijke dingen hier niet gebeurd waren, dan gebeurden de vreselijke dingen daar niet – en wat erg dat nu opnieuw mensen moeten lijden, en dat we dat niet tegen hebben weten te houden. En ik dacht aan mijn vader. Helma ook. <\/p>\n
Daarna in de kroeg, drank tegen de waterkou en de herinneringen. Robje, die in mijn huis woont, we zijn wasmachinedelers, was naar de homoherdenking geweest en kwam ook nog even. Meer herinneringen, aan ouders. Al die mensen die zijn beschadigd door de oorlog. <\/p>\n
5 Mei zegt me weinig. We horen blij te zijn om onze bevrijding. Als ik naar de wereld om me heen kijk wil het echte feestgevoel maar niet komen. Over een week ga ik weer naar Gaza.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
In de motregen, onder een te klein pluutje, stond ik met Helma op de Noordermarkt. Zoals elk jaar kwam het plaatselijke bandje, in een ouderwets uniform het plein op marcheren, en gaf daar een klein concert. Een beetje vals soms, … Lees verder