{"id":18740,"date":"2010-07-11T10:39:03","date_gmt":"2010-07-11T08:39:03","guid":{"rendered":"http:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/2010\/07\/10\/"},"modified":"2010-08-13T14:58:35","modified_gmt":"2010-08-13T12:58:35","slug":"jerry-haber-over-de-duur-van-onrecht","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/2010\/07\/11\/jerry-haber-over-de-duur-van-onrecht\/","title":{"rendered":"Jerry Haber: over de duur van onrecht"},"content":{"rendered":"

\"\"<\/a><\/p>\n

Na Buruma een andere denker die zich bezighoudt met de vraag hoe Isra\u00ebl in de wereld wordt beoordeeld. Jerry Haber, nom de plume<\/em> van een Isra\u00eblische professor die een interessant weblog beheert, onder de titel: The Magnes Zionist. Net als met Ian Buruma ben ik het niet altijd met hem eens, maar vind ik zijn bijdragen altijd erg de moeite waard. Zijn website: hier.<\/a>
\n
\nHier gaat het om, zegt hij in een recent verhaal dat ik samenvat: dat vaak wordt gezegd dat het oneerlijk is om Israel te bekritiseren om zijn slechte staat van dienst op het vlak van de mensenrechten, want er zijn landen die het er nog slechter van afbrengen, en waarom dan altijd kritiek op Israel? Nu zou je kunnen zeggen, wat Jerry Haber zegt, dat de essentie van mensenrechtenverdragen is dat het niet <\/em>gaat om wederkerigheid. Dat wil zeggen, net zo goed als ik nooit als excuus voor jatten kan gebruiken dat mijn buurman ook steelt, kunnen schendingen van mensenrechten gerechtvaardigd worden met een verwijzing naar de ander die het er ook niet zo best van afbrengt. Maar dat is niet wat Haber bedoelt. <\/p>\n

Dit is wat er altijd wordt gezegd: waarom inhakken op Israel, terwijl er in Darfur genocide is gepleegd, en ook als de behandeling van de Palestijnen door Israel niet best is, het is toch niet erger dan de massamoord in Ruwanda? <\/p>\n

Hier gaat het om, zegt Haber. Dat er wel degelijk zaken zijn die erger zijn dan de dood, en dat is als je mensen hun vrijheid ontneemt. De Palestijnen die leven op de Westoever en in Gaza zijn geen vrije mensen. Ze zijn geen burgers van een eigen staat, ze hebben geen zeggenschap over hun eigen bestaan, ze worden beperkt in hun bewegingsvrijheid, ook in de vrijheid om zich te bewegen tussen de twee grootste concentraties van hun mensen. Ze zijn geheel afhankelijk gemaakt van de liefdadigheid van anderen, en van de goede wil van degenen die hun leven beheersen. Als ze zich netjes gedragen krijgen ze een beloning. Als ze stout zijn krijgen ze straf. Hun onvervreemdbare rechten als vrije mensen zijn ontzettend beperkt. En zeker: niet al hun problemen zijn de schuld van Isra\u00ebl. Maar de meeste wel.<\/p>\n

Vervolgens: menselijke autonomie is een waarde die boven andere waarden staat. Ook een goed gevoede slaaf is slechter af, en moreel minderwaardig, aan een ongelukkig, maar vrij mens. Zeker, genocide gaat meestal gepaard met de vernedering van het slachtoffer. Maar waar het mij om gaat, zegt Haber, is dat zelfs als Palestijnen economisch beter af zijn dan andere volken, de misdaden tegen het Palestijnse volk er niet minder om zijn. Het oordeel daarover hangt uiteraard af van welke normen en waarden je aanhangt.<\/p>\n

En als derde punt: wanneer we een moreel oordeel vellen gaat het ook om de duur<\/em> van het onrecht. Er zijn situaties waarin een tijdelijke belemmering van de menselijke vrijheid onvermijdelijk is. Maar wat als die onvrijheid doorgaat, generatie na generatie? Wat zouden we ervan vinden wanneer de Japans-Amerikaanse burgers, die (ten onrechte) in kampen werden opgesloten tijdens de Tweede Wereldoorlog daar nu nog in zaten? <\/p>\n

We hoeven er niet over te kibbelen wat er erger is: moord of iemand een klap in zijn gezicht geven. Maar wat is erger: de dood of een levenlang in je gezicht geslagen worden? Of eindeloos opnieuw verkracht worden? Of onophoudelijk te worden vernederd?<\/p>\n

De Isra\u00eblische heerschappij over het leven van de Palestijnen, hun vrijheid, hun recht op levensgeluk, is geen genocide. Maar op welk punt kun je zeggen dat het omslaat in iets wat even erg is? Tijdens de nazi-oorlog tegen de joden verloren miljoenen joden hun leven in een paar jaar. Maar tien jaar nadat de Tweede Wereldoorlog was begonnen hadden de joden voor het eerst sinds vele eeuwen een eigen staat. Voor veel joden was dit een bron, niet alleen voor trots maar vooral van een hervonden waardigheid: ze werden weer de meesters over hun eigen bestaan. Iedereen die de staat Isra\u00ebl liefheeft, zegt Haber, beseft wat het betekent om in zo korte tijd van leven van de diepste diepten omhoog te zijn gekomen naar het toppunt van hervonden eigenwaarde. <\/p>\n

Maar wat betekent het voor de mensen die nog in de diepe put zitten, ook als die put niet zo diep was als voor de joden? Wat betekent het om in de diepte te verkeren, zonder enig uitzicht daar nog eens uit te komen? En wat als onze overwinning als joden voor hen betekent dat ze voor altijd in die put moeten blijven, tenzij ze liever collectief zelfmoord plegen dan wel een vernederende voetval moeten maken die vermomd wordt als ‘vrede’? <\/p>\n

Dit is wat Jerry Haber vooral aan zijn eigen mensen vraagt: om de eigen moraliteit niet af te meten aan gedachten als ‘wij schieten niet met opzet op burgers, Hamas wel’, maar te beseffen wat het betekent om andere mensen stelselmatig en vele jaren lang hun fundamentele mensenrechten te ontnemen. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Na Buruma een andere denker die zich bezighoudt met de vraag hoe Isra\u00ebl in de wereld wordt beoordeeld. Jerry Haber, nom de plume van een Isra\u00eblische professor die een interessant weblog beheert, onder de titel: The Magnes Zionist. Net als … Lees verder →<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":"","_jetpack_memberships_contains_paid_content":false},"categories":[1,2],"tags":[],"jetpack_sharing_enabled":true,"jetpack_featured_media_url":"","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/18740"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=18740"}],"version-history":[{"count":9,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/18740\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":18743,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/18740\/revisions\/18743"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=18740"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=18740"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=18740"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}