![\"060621Gaza](\"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-content\/uploads\/2006\/06\/060621Gaza%20024.jpg\")
<\/p>\n<\/p>\n
Vanochtend wakker worden, en dan even, een seconde, waar ben ik? Gaza. <\/p>\n
Gisteren zaten Fatma, Fida en Wassim al in de flat op me te wachten met cola en fruit. Vanuit Nederland, met alleen email en kranten vind ik het altijd moeilijk in te schatten hoe het hier echt gaat. Soms wordt er in de westerse media te veel ophef gemaakt, soms te weinig. De enige manier om er achter te komen is zelf te gaan, de stemming te voelen, te zien hoe moe of energiek de mensen er uit zien, is het woede, berusting, zijn ze aangeslagen, gaan ze door? Nou ja, door gaan ze altijd, de Palestijnen zijn meesters in het doorgaan. Soemoed, is een mooi Arabisch woord, volharding.
\n<\/p>\n
![\"060621Gaza](\"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-content\/uploads\/2006\/06\/060621Gaza%20012.jpg\")
<\/p>\n
![\"060621Gaza](\"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-content\/uploads\/2006\/06\/060621Gaza%20006.jpg\")
<\/p>\n
Het eerste waar we over praten. De doden van het strand. Ook al zijn er zoveel duizend Palestijnen gedood in de afgelopen jaren, de beelden van dat meisje dat schreeuwend over het strand rende, mijn vader, mijn vader, hij praat niet meer, heeft er heel erg ingehakt en dat klassieke beeld van de kleine Mohammed al Durra die doodgeschoten werd in de armen van zijn vader verdrongen. <\/p>\n
Hier is er geen enkel moment twijfel geweest over wat er was gebeurd. En waarom ook. Er werd vanaf een Israelisch schip naar het strand geschoten, die dag. De families die er zaten hadden hun spullen gepakt en waren naar huis gegaan, maar de familie Ghalia wachtte nog op de taxi toen die fatale granaat ontplofte en vader, moeder en vijf kinderen doodde. Meteen kwamen de ambulances, die altijd klaar staan in Gaza. De journalist die het meisje filmde, Fatma kent hem, reed mee op de eerste. Op de doden na, en dat ene meisje dat liep te schreeuwen was het strand bijna leeg. De man vertelde Fatma hoe moeilijk die het had, hij wilde het meisje vastpakken, haar troosten, maar moest ook filmen, de wereld laten wat er was gebeurd. Huilend filmde hij, de beelden die die avond nog Palestina doorgingen, uitgezonden werden op Al Jazeera.<\/p>\n
Inmiddels hebben de Israelische artsen die een paar van de gewonde kinderen hebben geopereerd een advertentie in de kranten laten zetten: de granaatscherven die ze in de lichamen hebben gevonden waren wel degelijk Israelisch. Fatma, en Khaled halen hun schouders op over zoveel domheid van mensen die zouden denken dat het de Palestijnen zelf zouden zijn geweest die een granaat zouden hebben gegooid of een landmijn zouden hebben gelegd. Op het strand? <\/p>\n
![\"060621Gaza](\"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-content\/uploads\/2006\/06\/060621Gaza%20002.jpg\")
<\/p>\n
![\"060621Gaza](\"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-content\/uploads\/2006\/06\/060621Gaza%20071.jpg\")
<\/p>\n
![\"060621Gaza](\"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-content\/uploads\/2006\/06\/060621Gaza%20054.jpg\")
<\/p>\n
We gingen naar het strand, om in de koelte van de zee shisha te roken. Fatma en Khaled en een paar van hun kinderen. Het was er heel erg rustig. Normaal zit om deze tijd van het jaar \u2019s avonds het strand propvol. De zomervakantie is begonnen, de kinderen hoeven niet vroeg op om naar school te gaan, iedereen zoekt dat zuchtje wind op na de hitte van de dag. Maar nu zijn er maar een paar families, en een enkel stelletje. De mensen zijn bang. Aan de einde van de zee een lichtje, helderder dan dat van de vissersbootjes. Een Israelisch marineschip. Go away, roep ik samen met de kinderen. Als het even later weg is zeg ik zie je wel? Wassim en Walid moeten er erg om lachen. <\/p>\n
Gisteren weer drie kinderen dood. Ze waren niet het doelwit, dat waren twee mannen. Fatma kent een van hen, een vriend van de man van een van haar zusters. Die ligt nu in het ziekenhuis. De andere man is zijn benen kwijt. In Haaretz zag ik de foto van de vader van twee van de dode kinderen, Mohammed en Nadia al Roka, vijf en zes, uitzinnig schreeuwend van verdriet en woede. Vanmiddag, in Khan Younis, weer een aanval. Twee ouders, en vader en een zwangere moeder gedood terwijl ze zaten te eten. De kinderen verwond. In hun eigen huis. Dit doet het vooral met de kinderen: je bent dus nergens veilig, niet op school, waar al kinderen zijn gedood in de klas, niet op het strand, niet thuis. <\/p>\n
Ik heb veel te doen, deze dagen. Er moet nog van alles geregeld voor de komende trainingen, er is iets met de pogingen om de financiele verantwoordingen voor het Liliane Fonds dat de kinderen van het NCCR steunt door te zenden, ik heb vanochtend een afspraak met iemand van de UNWRA over de situatie. Ik moet de Hiv-medicijnen aan dr. Suleiman geven. In augustus ben ik meegevraagd om in Egypte op een conferentie een lezing te komen geven. Dat komt nou weer slecht uit met een van de trainingen die dan gepland is. Ik moet met Fatma alles rondom de fondsenwerving doornemen. Wat moeten we aan gaan vragen en bij wie? Ramadan wil nog met me spreken. Sana wil praten over een mogelijke training voor het Fatah middenkader. Dan moet ik zondag naar de Ambassade in Tel Aviv om de paspoorten te gaan brengen voor de visa voor Khaled die met Fida en zijn twee zoons naar Nederland willen komen, want zelf mag hij niet naar Tel Aviv. Ik dacht een paar rustige dagen te hebben omdat ik hier deze keer alleen ben en we geen training doen, ik heb al weer een vol programma. Heb ik ook graag. Ik maak me graag nuttig. Net als de Palestijnen zelf, je gaat niet bij de pakken neerzitten, je zet je ene voet voor je andere, je gaat door. <\/p>\n
En ik wil alles horen over de politieke situatie. Ja het is gecompliceerd, maar nee, er komt geen burgeroorlog, heeft Khaled het alvast voor me samengevat. <\/p>\n
![\"060621Gaza](\"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-content\/uploads\/2006\/06\/060621Gaza%20029.jpg\")
<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Vanochtend wakker worden, en dan even, een seconde, waar ben ik? Gaza. Gisteren zaten Fatma, Fida en Wassim al in de flat op me te wachten met cola en fruit. Vanuit Nederland, met alleen email en kranten vind ik het … Lees verder