<\/p>\n(Met update)
\n(En nog een update)
\n(Update 3)
\n(Update 4)
\n(Update 5)
\nHet wereldleed moet even een uurtje wachten. De kleine huiskneus, Kobusje, kan niet plassen. Dokkie dokkie gebeld, in de weekeinddienst. Heb zo meteen een afspraak, want ernstig.
\n
\nIk was daar al eerder, met Josephine, de tweede generatie allochtoon die maar niet in wil burgeren, toen ze van het balkon af was gevallen, en loeiend van de schrik moest worden opgeraapt. Bleek alleen maar de schrik te zijn, want bij dokkie dokkie aangekomen sprong ze in enen kwiek van de tafel. Verontwaardigd dat ik haar in dat mandje had gepropt ook nog.
\nDankbaar, ho maar.
\nSpreek Kobus zachtjes toe dat alles goed komt. Hij piept zwakjes terug.
\nTot straks. <\/p>\n
<\/p>\n
Update.
\nHet leek opeens een heel klein diertje dat ik achterliet, met zijn pootje aan een infuus. Bij de afdeling hond, want de afdeling poes zat vol. Kon hem niet schelen. Hij was veel zieker dan ik had gemerkt, diagnose ‘stressgerelateerde cystitis met gruis verschijnselen’, al behoorlijk uitgedroogd, ureum te hoog om nog te meten. We hebben daar uren gezeten, hij met steeds meer stukjes afgeschoren vacht omdat hij weer ergens geprikt moest worden. Vieze soep uit zijn blaas, dus eindelijk geen pijn meer en uitgeput viel hij in slaap in mijn armen. Hartstikke lieve arts die wat ben jij een knapperd tegen hem zei. Vond hij ook goed. Hij vond alles goed toen de pijn eenmaal verdween. Wat een vertrouwen heeft zo’n beestje. <\/p>\n
Dus met pijn in het hart achtergelaten. Morgen horen of ik hem al weer mee naar huis mag nemen. Afrikaanse vriendin uitgelegd dat wij huisdieren als familieleden beschouwen. Ik weet wel dat waar mensen nauwelijks te eten hebben en niet genoeg medische zorg het vreemd is dat poezen hun eigen blikjes hebben en hun eigen gezondsheidzorg. Het is allemaal erg oneerlijk verdeeld. Maar vandaag was voor Kobus en niet voor de wereld. <\/p>\n
Update 2
\nMaandagochtend. Voor wie meeleeft met de kleine patient: is goed de nacht doorgekomen, piest weer, maar mag nog niet van infuus en katheter af, en mag eventueel morgenavond pas weer naar huis. En dan krijgen we een uitgebreid revalidatieprogramma. Met aangepast dieet, medicijnen, extra kattenbak die elke dag verschoond moet worden, overal bakjes water, veel aandacht en er vooral voor zorgen dat die andere poes, dat serpent, niet in zijn buurt komt want dan schiet hij weer in de stress, en dan knijpt hij zijn billetjes weer bij elkaar en plast niet. Volgens dokkie dokkie zit het allemaal tussen zijn oortjes. Daar hebben ook poezen hun oortjes voor, om het ertussen te hebben. Ik dacht altijd dat er tussen hun oortjes niet erg veel meer zat dan een mierennest, muizen en vleermuizen en alles wat fladdert en dood moet en wensdromen over nog meer brokjes en gestolen kippenbouten, maar daar heb ik me in vergist. Ook daar zitten hele verhalen.<\/p>\n
Het is een verhaal met veel gender en verstoorde sekseverhoudingen, ik kan daar nog eens een lezing over geven. Maar het komt er op neer dat die kleine oen, dat watje, zijn territorium niet kan verdedigen tegen die oningeburgerde straatkat Josephine, en dat hij dat als een soort van man zijnde wel verplicht is aan zijn sekse. Hij kan niet gewoon besluiten dat hij haar de baas laat zijn en dat hij nu eenmaal een softman is. Vandaar de stress. En kan daar als man zijnde natuurlijk ook niet gewoon over praten. Een mannenpraatgroepje zit er ook al niet in. Een andere man gaat gewoon aan de drank als hij onder de plak zit. Kobusje knijpt zijn billetjes bij elkaar en houdt zijn plas op. Dat is het verhaal. Dus moet ik hem helpen zijn territorium te verdedigen tegen mijn seksegenote. En hem aanmoedigen: pissen, man, zet ‘m op. Laat je niet afzeiken.<\/p>\n
Josephine vindt het heerlijk zonder Kobus. Lekker even met vrouwen onder elkaar knipoogt ze. Zonder dat watje. Het hele bed voor haar alleen. Ze weet nog niet dat haar huidige regering in dit huis demissionair is, en dat ze de volgende verkiezingen gaat verliezen. Kobus en ik tegen haar, en zij onder curatele. Zal haar niet bevallen.
\n(Wordt vervolgd.)<\/p>\n
Update 3.
\nKobus bij de spoedhulp opgehaald en naar onze eigen dierenarts gebracht. Hij bleek na het verwijderen van het katheter nog steeds niet te plassen. Katheter er dus weer in. Zielig hoopje dier, met een plastic kraag om, die meteen begon te spinnen toen hij mijn stem hoorde. Veel met hem gepraat terwijl ik hem met de taxi naar zijn volgende adres bracht. Hij praat nog terug. Goed teken. Bij de eigen dierenarts opnieuw onderzocht. Hij is uitgeput, heeft koorts en dat in de hitte. Arts constateerde dat er nog gruis in zijn urine zit, en dat hij nog een paar dagen moet worden doorgespoeld voordat hij naar huis mag. Maar de prognose is nog goed. Dan moet hij op een dieet en moet ik hem erg in de gaten houden of er niet nog steentjes zitten waardoor de boel opnieuw verstopt raakt. Straks ga ik even bij hem op bezoek. Voordeel dat ik niet naar Gaza kan en vakantie heb: nu kan ik tenminste zelf op hem letten.
\nBedacht me, na de behandeling van de langdurigheidstoeslag in de Eerste Kamer, hoe makkelijk je schulden kunt maken als je op bijstandsniveau leeft. Ik ben met Kobus al weer 500 euro verder, en het einde is nog niet in zicht. Als ik dat geld niet had gehad, wat had ik dan moeten doen? Dood laten gaan? Of moeten mensen op een minimum hun huisdieren maar weg doen?
\nEn bedacht me ook waarom dit kleine leed me haast meer emotioneert dan het grote onrecht in de wereld. Dat hele specifieke contract dat je nu eenmaal met zo’n beestje hebt gesloten. Ik zorg voor je. Ik laat je niet zomaar dood gaan. Het beroep dat zo’n diertje op je doet, als hij begint te spinnen als hij mijn stem hoort – zoveel vertrouwen, nu komt alles goed – ik ben er van in tranen. <\/p>\n
Update 4.
\nGisteren, donderdag, Kobus opgezocht in zijn nieuwe ziekenhuisje. Het gaat veel beter met hem. Toen ik het hok opendeed kwam hij me meteen een duwtje geven, zo\u00b4n bonkje dat we een kopje noemen. Hij is van het infuus af, heeft geen koorts meer, zijn nieren doen het goed, hij drinkt, hij eet, alleen het katheter zit er nog in omdat het niet duidelijk is of hij al zelfstandig kan plassen. \u00b4Hij is nog wel een beetje sloom\u00b4, zei de dokter. Ik kon uitleggen dat hij altijd een beetje sloom is. Ook het gewankel op zijn pootjes is maar een beetje erger dan anders. Vaak staat hij midden op de trap ontzettend te aarzelen met welke poot hij verder moet, omdat hij er al zo vaak is afgekukeld. In de tijd dat hij de trap doet is Josephine zonder te kijken en zonder te struikelen met al haar vier poten al vijf keer de trap op en neer geraced. Die hoeft nooit na te denken over haar poten, wat ik knap vind als je er vier hebt. Twee is soms al ingewikkeld. <\/p>\n
Nu is eindelijk de juiste diagnose gesteld. Gewoon gruis in de urine, niks niets tussen de oortjes, mooi verhaal over gender enzo maar daar ging het dus niet over. Met de medicijnen er bij, pijnstillers, antibiotica, blaasontspanner, zuur dieet, en met veel doorspoelen gaat het dus goed. <\/p>\n
De assistenten zijn dol op hem, want inderdaad, het is een watje die zoet zijn pilletjes slikt, hij krabt en bijt niet. Ze mogen blij zijn dat het Josephine niet is die in dat hok zit. Dat is een terroriste, pardon, die zit bij het verzet. En ze zijn lief voor hem. Toen ze zagen dat die kleine angsthaaspoes als de dood is voor de stofzuiger besloten ze de stofvlokken maar even te laten. Thuis zijn Gerda en Egge, degenen die meestal stofzuigen dan ook niet geliefd, als zij binnenkomen zit Kobus al ergens onder bank of kast. Ik heb dus een excuus om het stofzuigen aan hen over te laten – zo blijft Kobus erg van mij houden. En van Ruben, de andere blikopener die ook niet stofzuigt. Stofzuigen en blikopenen zijn twee verschillende functies, die mag je niet vermengen anders raakt Kobus in de war van wie hij houden moet. <\/p>\n
Vanmiddag kan ik bellen, en als het een beetje meezit mag hij vanavond weer mee naar huis. Wat ging ik opgelucht weg, wat was ik gelukkig, meteen bij vriendin een glaasje feestwijn gaan halen. En nog een. En nog een.
\n(wordt vervolgd)<\/p>\n
Update 5
\nVrijdag 11.35
\nKobus heeft zijn eerste plasje gedaan. Het was een klein plasje maar een plasje, en hij mag vanavond mee naar huis! Wat een mens blij kan zijn om een beetje kattepis. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
(Met update) (En nog een update) (Update 3) (Update 4) (Update 5) Het wereldleed moet even een uurtje wachten. De kleine huiskneus, Kobusje, kan niet plassen. Dokkie dokkie gebeld, in de weekeinddienst. Heb zo meteen een afspraak, want ernstig.<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":"","_jetpack_memberships_contains_paid_content":false},"categories":[1,7],"tags":[],"jetpack_sharing_enabled":true,"jetpack_featured_media_url":"","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2045"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=2045"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2045\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=2045"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=2045"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=2045"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}