![\"Rafah](\"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-content\/uploads\/images\/180rafah1.jpg\")
<\/p>\nEerst is Rafah omsingeld en hermetisch afgegrendeld. Veel families hadden al zoveel mogelijk van hun huisraad op karren geladen en probeerden op tijd weg te komen. Ze leven nu in tenten, of zijn bij familie ongetrokken. Die leven vaak al met twaalf mensen op twee kamertjes, waarin overdag de matrasjes worden opgestapeld. En nu wachten ze af, voor de tweede of derde keer in hun leven tot vluchteling gemaakt, opnieuw alles verloren. <\/p>\n
Om Rafah heen zijn greppels gegraven door de bulldozers. Nu kunnen er dus bijna geen ambulances meer door om gewonden op te halen. Vanochtend was het laatste nieuws dat er al 20 doden zijn. Voor een deel zijn dat de verzetsmensen die zijn gebleven en die bereid zijn om zich dood te vechten voordat alle huizen kunnen worden verwoest. Maar er waren ook weer twee kinderen bij, van tien en elf. <\/p>\n
<\/p>\n
Foto van gisteren, een van de eerste doden. Foto niet van mij maar van Reuters.<\/p>\n
<\/p>\n
Harry van Bommel wilde gisteren vragen stellen in de kamer. Maar die werden afgewimpeld, want minister Bot had wat belangrijkers te doen, en Balkenende wilde niet, want die kon Bot niet bereiken. Een verzoek om een spoeddebat kreeg geen meerderheid. Zelfs Koenders van de PvdA ondersteunde niet. <\/p>\n
En ondertussen gaat het verwoesten en doden in Rafah gewoon door. <\/p>\n
Ik kende Gerard Durlacher, de schrijver van Strepen aan de hemel<\/em>, die inmiddels is overleden. Als jonge man zat hij in Auschwitz. Op een dag zag hij verkennersvliegtuigen boven het kamp. Hij dacht: nu hebben ze ons gezien, nu weten ze het, nu gaan ze wat doen. En toen gebeurde er nog vele maanden niets. Hij zei: wat andere mensen je aan kunnen doen is erg. Maar dat de omstanders toekijken, zien wat er gebeurt, en niets doen, dat is nog erger. <\/p>\n De Palestijnen weten niet meer bij wie ze nog terecht kunnen om voor hun rechten te pleiten. Dit is wat ze meemaken: de hele wereld kijkt toe hoe ze worden verdreven, onteigend, afgemaakt. En niemand doet wat. Het hooggerechtshof van Israel, ‘de enige democratie in het Midden Oosten’, kiest de kant van het leger, in strijd met alle internationale oorlogswetten. De VN protesteert een beetje, Europa sputtert een beetje, Bot zegt dat hij wel een beetje wil gaan bemiddelen, de VS zegt beleefd dat ze er het er niet helemaal mee eens zijn en blijft ondertussen gevechtshelicopters en bulldozers sturen om het smerige karwei voort te zetten. Alleen als er voldoende doden vallen aan de Israelische kant is er kans op dat de bevolking van Israel voldoende in opstand komt om Sharon af te zetten. Dat is dus het enige waar je op dit moment op kunt hopen: dat de Palestijnen met hun simpele wapens en zelfgemaakte explosieven voldoende van die Israelische tieners naar de andere kant helpen, ook al weten ze dat er veel meer van hun eigen mensen bij zullen sneuvelen. <\/p>\n Laat hierna niemand meer de vraag hoeven te stellen hoe de Palestijnen er toch toe komen om zichzelf dood te vechten, desnoods door zichzelf op te blazen. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Eerst is Rafah omsingeld en hermetisch afgegrendeld. Veel families hadden al zoveel mogelijk van hun huisraad op karren geladen en probeerden op tijd weg te komen. Ze leven nu in tenten, of zijn bij familie ongetrokken. Die leven vaak al … Lees verder