![\"vrouw](\"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-content\/uploads\/images\/rafah_woman180504_reu.jpg\")
<\/p>\n<\/p>\n
De meeste journalisten kunnen Rafah niet meer in, en moeten het hebben van telefonische berichten. Een paar fotografen en journalisten is het nog gelukt binnen te komen, waaronder Amira Hass, een joods-Israelische journaliste die zich in Rafah mee op heeft laten sluiten. Zij, en Gideon Levy, ik ken ze alletwee, zijn de enige Isra\u00eblische journalisten die konsekwent de andere kant laten zien, Amira is er voor in Ramallah gaan wonen. <\/p>\n
Dit is wat ze vandaag schreef uit Rafah:
\n<\/p>\n
Bij elke invasie van het Isra\u00eblische leger in een Palestijnse stad volgt de bevolking hetzelfde schema van angst en problemen. Hier een gedeeltelijke lijst:<\/p>\n
1. Eerst zijn er de geluiden. Mensen worden wakker van het geluid van kogels en explosies en proberen er achter te komen waar ze vandaan komen – van de grond of uit de lucht- en waar ze kunnen schuilen.<\/p>\n
Gisteren kwamen de eerste geluiden om een uur ’s nachts – schoten- van de Egyptische grens, en de eerste inslagen van granaten waren in het gebied van het Yibneh vluchtelingenkamp. Sirenen gaven aan dat er gewonden waren gevallen. Het beek dat de eerste drie gewonden drie gewapende mannen waren die probeerden om explosieven te plaatsen, en vijf burgers, waaronder twee vrouwen. Een andere gewapende man werd gedood toen de explosieven die hij probeerde te installeren in zijn handen ontploften.<\/p>\n
Op dit punt aangekomen kunnen we aannemen dat het schieten vanuit de helicopters bedoeld is om de regio ‘murw te maken’ voordat de invasie begint in de vluchtelingenkampen langs de Egyptische grens. Maar nog steeds wordt her grommen van de tanks niet gehoord. De aanvallen komen nog steeds uit de lucht. Explosies, schoten, dan stilte, dan meer explosies. Dan, tegen half vier ’s nachts, zijn de pantserwagens de wijk Tel al-Sultan met zijn 25.000 inwoners ingereden, en hebben het bezet.<\/p>\n
2. In de tweede fase gaan mensen proberen of ze naar buiten kunnen en hoe voorzichtig ze moeten zijn. Heel voorzichtig, bleek. Soldaten schoten op een ambulance die probeerde het lichaam op te halen van een van de gedode mannen van die ochtend, volgens het medische personeel en de fotografen die het konden zien. Toen werd Mohammed Zoarub gedood. Toen kwam het nieuws van een broer en zusje, 14 en 16 jaar oud, doodgeschoten toen ze het dak van hun huis opgingen om de duiven te voeren. <\/p>\n
3. Iedereen maakt zich zorgen over de bewegingsvrijheid van de ambulances. Uren na de invasie in Tel el-Sultan wachten nog steeds drie dode lichamen op transport. Een ambulance die probeerde een gewonde man op te halen om hem naar het Europese ziekenhuis te brengen in Khan Younis moest terugkeren toen een tank begon te schieten. En tweede ambulance werd wel doorgelaten.<\/p>\n
Uiteindelijk, na onderhandelingen, mochten de lichamen worden opgehaald, samen met twaalf ernstig gewonde mensen, om naar het ziekenhuis gebracht te worden. De woordvoerder van het leger beweerde dat de ambulance was tegen gehouden tot een bom op de weg was ontmanteld.<\/p>\n
4. Dan is er de zorg om de infrastructuur. Tegen vijf uur ’s ochtends ging de electriciteit in Rafah uit. De transformatoren waren stuk geschoten. Sinds het begin van de intifada had het stadsbestuur 49 transformatoren vernieuwd, kosten 500.000 dollar. Na enige pogingen om ze te repareren blijft 70% van Rafah zonder electriciteit, inclusief vier van de zes waterpompen. <\/p>\n
wordt vervolgd<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
De meeste journalisten kunnen Rafah niet meer in, en moeten het hebben van telefonische berichten. Een paar fotografen en journalisten is het nog gelukt binnen te komen, waaronder Amira Hass, een joods-Israelische journaliste die zich in Rafah mee op heeft … Lees verder