Soms moet ik het nog een keer uitleggen. Gaza is omsingeld, met muren, leger, tanks. Er zijn twee toegangen voor mensen, Erez en Rafah, en een voor goederen, de Karni overgang. Erez, in het noorden geeft toegang tot Israel. Rafah, in het zuiden, geeft toegang tot Egypte. Naieve mensen vragen dan waarom gaan de Gazanen niet bij Rafah de grens over. Omdat ook Rafah onder Israelisch toezicht staat, niemand van die grensovergang gebruik mag maken zonder een vergunning die alleen Israel mag afgeven, en Israel elk moment de grens dicht kan doen, ook al hebben ze daar formeel niets te zoeken, nu ze, zoals ze zelf zeggen, zich hebben ’teruggetrokken’ uit Gaza.
\n
\nDe meeste Palestijnen die toestemming krijgen om de Gazastrook te verlaten, vanwege studie, familiebezoek, of medische noodzaak moeten er bij Rafah uit, omdat ze niet door Israel zelf mogen reizen. Ik ga, als buitenlander, altijd bij Erez over de grens – als we toestemming hebben, die altijd weken van te voren moet worden aangevraagd en elk moment weer kan worden ingetrokken. Ik wilde wel eens mee met mijn Palestijnse vrienden via Rafah. Doe maar niet, zeiden ze, we doen je dat niet aan, het is erg. Je staat daar uren en soms meer te wachten in de hitte of in de kou, er is niets, geen water, geen toiletten, geen beschutting. Nu is de grensovergang al twee weken gesloten en aan de andere kant staan Gazanen te wachten die terug moeten naar huis en er niet in mogen. In Haaretz van vanochtend een verslag. Onder de mensen die al twee weken wachten zijn 580 mensen die medische hulp nodig hebben. Het Rode Kruis doet wat ze kunnen, ze hebben een paar tenten opgezet. Er zijn meer mensen die terugmoeten, zie het bericht van Trees hieronder, maar dit zijn mensen die ook niet meer terugmogen Egypte in. Tot nu toe zijn er maar twee mensen gestorven aan de grens, een jongen van vijftien die na een hartoperatie in Egypte terug moest naar huis, en een 68jarige man die is overleden aan een hartaanval. Hij wachtte al 9 dagen na een medische behandeling in Egypte. <\/p>\n
Het Rode Kruis heeft aangeboden de medische noodgevallen te begeleiden de grens over, desnoods per boot via de zee. Israel heeft nog geen toestemming gegeven. De woordvoerder van het Israelische ministerie voor Buitenlandse Zaken zegt dat ze geen ‘humanitaire gevallen’ tegenhouden bij de grensovergangen die onder Israelische controle staan. Maar hoe komen die zieke mensen door Israel heen naar Erez? En waarvoor? <\/p>\n
Het verhaal van Trees:
\nGisteren gesproken met een goede kennis van me, Sammy (echtgenoot van vriendin Nazwa). Deze vriendin komt uit Jeruzalem en Sammy uit Gaza. Daar ze nooit met het gezin iets samen kunnen doen, omdat Sammy niet naar Jeruzalem mag, en Nazwa iedere keer weer weg moet uit Gaza om papieren aan te vragen, hadden ze besloten om met de twee dochters een weekje naar Egypte op vakantie te gaan.<\/p>\n
Precies op de dag dat ze wilden terugkeren begon in Gaza de ellende, en werden de grenzen gesloten. Nazwa is toen met de kinderen naar familie in Jeruzalem gegaan, en Sammy zit vanaf die dag, twee weken geleden, in Arish, een dorp aan de Egyptische kant. Sammy heeft gelukkig genoeg geld bij zich om een kamer te huren in Arish. Ik heb hem gisteren gebeld. Dit is hetgene wat hij mij vertelde. Arish is een klein dorp, waar niets is, alleen maar woestijn. Op het moment zitten er zo\u2019n 6000 mensen daar te wachten om Gaza binnen te gaan. Ze kunnen niet terug naar Egypte, omdat ze het geld niet hebben om hotelkamers te betalen. De busreis van cairo naar de grens is ongeveer 8 uur. De Egyptenaren hebben tenten opgezet, zodat men een beetje beschutting heeft. Maar er zijn geen toiletten, geen water, geen medische voorzieningen, er is niets. Sammy vertelde me (hij is zelf arts) dat hij geholpen heeft bij een paar bevallingen, gewoon buiten. Er is niet genoeg te eten. Veel Gazanen moeten naar Egypte om medische zorg te krijgen, b.v. hartoperaties, deze mensen die op de terugweg zijn en die dus zorg nodig hebben, verblijven nu al meer dan twee weken in onmogelijke omstandigheden. Nog schrijnender is het lot van ongeveer 500 andere Gazanen. Deze zitten tussen de Gaza en Egyptische grens in. Israelische soldaten laten ze Gaza niet binnen, maar ook laten ze ze Egypte niet binnen. 500 mensen op een paarhonderd vierkante meter.Toevallig zag ik vanmorgen dat Haaretz er eindelijk aandacht aan besteed, zie de link hier beneden. Met Sammy gaat het goed, zoals hij zelf zegt, hij is een jonge man, heeft wat geld voor onderdak, maar ook hij zegt, als het lang gaat duren, dan weet hij niet waar hij naar toe moet, en dit zou nog wel eens lang kunnen gaan duren.<\/p>\n
Andere inside informatie, de echtgenoot van andere vriendin, die in het Shifa ziekenhuis werkt zegt dat er praktisch geen medicijnen meer zijn. Via een generator heeft men enkele uren per dag electriciteit. Op mijn vraag wat er binnen kwam toen men de Karni crossing open had gedaan, vertelde hij dat men die een paar uur open heeft gehad, toen er cameras waren. De cameras verdwenen, en men heeft deze crossing gelijk gesloten. Nu is het zo dat de trucks zelf Gaza niet in mogen. De trucks aan de ene kant moeten de goederen eraf halen, de grens over, waar ze op andere trucks moeten worden geladen om verder Gaza in gebracht te worden. Helaas, men begon met de goederen via karren etc. binnen te brengen en daar was de grens alweer dicht. Zo ook gas, benzine etc. men is daar langzaam aan een bevolking van anderhalf miljoen mensen aan het uithongeren.<\/p>\n
Zie ook Haaretz.<\/a><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Soms moet ik het nog een keer uitleggen. Gaza is omsingeld, met muren, leger, tanks. Er zijn twee toegangen voor mensen, Erez en Rafah, en een voor goederen, de Karni overgang. Erez, in het noorden geeft toegang tot Israel. Rafah, … Lees verder