![r2549462231.jpg](\"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-content\/uploads\/2006\/08\/r2549462231.jpg\")
\n(links de bewerkte foto, rechts het origineel)<\/p>\n
Eerst iets rechtzetten: in de vorige aflevering van de propagandaoorlog zei ik dat de website van Giyus, die als doel heeft zoveel mogelijk mensen in te zetten om via net net Israel te verdedigen, een naamloze organisatie was. Dat is maar ten dele waar. Hoewel niet wordt gezegd welke mensen verantwoordelijk zijn voor het besturen van de site, of wie dat betaalt, worden wel een reeks van joodse organisaties genoemd die er achter staan, waaronder WUJS, The World Union of Jewish Students.
\n
\nDe site is als onderdeel van de propagandaoorlog een studie waard. De methoden zijn simpel, de organisatie zoekt doelen uit om te bestoken, geeft daar de redenen voor, levert de argumenten, en maakt het vooral makkelijk om met een simpele druk op de knop te reageren. Dus: kranten die de Libanese bevolking afschilderen als slachtoffer van de oorlog. Of een tv zender die meer tijd besteed aan de Libanese slachtoffers dan aan de Israelische. Of een ambassadeur die een kritische uitspraak heeft gedaan over Israel. Hoeveel effect dat zal hebben kunnen we niet weten. De meeste kranten, of instanties die zich kritisch uitlaten over Israel zullen het wel verwachten en er tegen bestand zijn. Soms hebben dergelijke acties wel effect. Zo werd CNN al eens op het matje geroepen door Israel omdat ze niet evenredig veel tijd besteedden aan het zichtbaar maken van de Israelische als aan de Palestijnse slachtoffers. CNN dreigde van de Israelische kabel afgegooid te worden. Israel kan het bovendien verslaggevers erg moeilijk maken, zeker als het gaat om het bezoeken van de Palestijnse gebieden waar je niet inkomt zonder toestemming. Een van de redenen waarom opeens een hausse aan nieuws over de ‘andere kant’ kwam na de invasie in Libanon van 1982, schrijft Robert Fisk, is dat de internationale verslaggevers Libanon inkonden zonder toestemming van Israel en voor het eerst ongehinderd konden schrijven en filmen over wat ze daar zagen van de daden van het Israelisch bezettingsleger. CNN telt sindsdien religieus de minuten die aan elke partij worden besteed. Ook al is het de vraag of je de slachtoffers aan beide kanten gelijk kunt schakelen, en je daarmee recht doet aan de situatie. Ook BBC is onlangs ‘gewaarschuwd’.<\/p>\n
\n(links de bewerkte foto, rechts het origineel)<\/p>\n
Een andere activiteit is het nauwlettend volgen van de beeldvorming, waar ook Giyus nu enthousiast aan mee doet. Zo is er een grote rel ontstaan over een Reuters fotograaf die een foto van Beiroet wat dramatischer had gemaakt door er op een klunzige manier wat extra rook bij te photoshoppen. Dat mag een fotograaf natuurlijk niet doen, al was het maar omdat het ook het persbureau in diskrediet brengt. De fotograaf is ontslagen. Maar wie naar de foto’s kijkt ziet nauwelijks verschil. Het bombardement zelf wordt er niet minder dramatisch door. Ook de actie om de fotografen die series foto’s maakten van die gehelmde man die een dood kind in de armen had in discrediet te brengen heeft een enorm bereik gehad. Aan de verschillende tijden die aan de foto’s waren gekoppeld werd de conclusie verbonden dat die man dus uren met dat lijkje had lopen zeulen. Nu zeggen de persbureau’s dat dat niet waar is, want de tijd die op verzonden foto’s staat is de tijd dat de foto werd verstuurd, niet dat die werd gemaakt. Maar het kwaad is al geschied.
\nDe acties hebben twee doelen: twijfel zaaien aan de betrouwbaarheid van de beelden die we te zien krijgen. In het geval van de Reutersfotograaf dus terecht. Maar vooral leidt het de aandacht af van waar het werkelijk om gaat. Want het bombardement was ondanks de gedramatiseerde foto nog steeds een bombardement, en dat kind, of die man daar nou een uur mee rondgelopen zou hebben of niet, was wel erg dood. <\/p>\n
Interessanter dan de gehanteerde methoden, die doorzichtig zijn, en waarvan iedereen zelf kan beslissen of je daarvan onder de indruk bent of niet, is de inhoud van wat er de wereld in wordt gestuurd. Dat MEMRI een selectie maakt uit het Arabische nieuws die het vijandbeeld Arabier bevestigt weten we al. Het kan ook geen kwaad om kritisch te kijken naar de verhalen die de deelnemers van Giyus meekrijgen. De belangrijkste mentor die hen van materiaal voorziet is de bekende of beruchte Alan Dershowitz. In het NRC bij een artikel alleen vermeld als de hoogleraar aan de Harvard Universiteit, maar tevens de schrijver van onder andere The Case For Israel<\/em>, een bestseller in de VS, dat geheel in dienst staat van de verdediging van alles wat Israel doet. Dat boek is al ruimschoots door historici bekritiseerd, omdat het vol staat met onhoudbare beweringen, verzonnen historische feiten, verdraaiingen en weglatingen. Voor werkelijke historici is het boek dus een onding, maar dat maakt de populariteit onder een publiek dat weinig historisch is onderlegd er niet minder op. <\/p>\n Dershowitz wordt regelmatig aangehaald op de Giyus site. Een voorbeeld, en fragment uit een artikel getiteld: Hizbullah’s real goal is racist: To free the Middle East holy lands of Jews<\/em><\/p>\n The so-called Arab-Israeli conflict represents the first instance since the Holocaust that Jews, as Jews, are being specifically targeted by an international organization that seeks recognition as a legitimate power. Hizbullah has threatened to attack Jewish targets outside of Israel as well. And they have proved their willingness to do so, as evidenced by their attack on a Jewish Community Center in Buenos Aires, in 1994, in which they collaborated with Argentine neo-Nazis to murder many Jews, including children. <\/p>\n The collaboration between neo-Nazis and Islamic terrorists to murder Jews should come as no surprise to anyone familiar with the history of the collaboration between the Palestinian leadership and Hitler during World War II.<\/p>\n The Grand Mufti of Jerusalem, Haj Amin al-Husseini, who was recognized as the official leader of the Palestinians during this period, was a virulent anti-Semite whose hatred of Jews was both religious and racial. He became a close ally and adviser to Adolf Hitler, and an active supporter of the “final solution,” the mass murder of European Jewry. In 1940, he asked the Axis powers to settle the Jewish problem in Palestine in accordance with the “racial interests of the Arabs and along lines similar to those used to solve the Jewish question in Germany.” He urged Hitler to extend the final solution to the Jewish refugees who had reached Palestine, and he advised Hitler, in 1943, when it was well known what was happening in Poland’s death camps, to send the Jews to “Poland, in order thereby to protect oneself from their menace.”<\/p><\/blockquote>\n Dit is de suggestie: Hezbollah, en de andere islamitische verzetsbewegingen als Hamas, hebben maar \u00e9\u00e9n doel voor ogen: de joden vernietigen, omdat het joden zijn. Als bewijs daarvoor haalt Dershowitz een historisch feit aan: de samenwerking tussen de grootmoefti van Jeruzalem en Hitler. Nu heeft de gemiddelde burger geen plank met geschiedenisboeken om na te gaan wat daar waar van is. Ik las het na, in One Palestine Complete<\/em>, van Tom Segev, een historisch onderlegde journalist die meerdere boeken schreef over de onstaansgeschiedenis van Israel, en Ilan Pappe, historicus, in A History of Modern Palestine.<\/em> Dit is een feit: de grootmoefti van Jeruzalem, Haj Amin al-Husseini, reisde in 1941 naar Duitsland, en had een gesprek met Hitler, die hij om hulp vroeg bij het verzet tegen de zionistische verovering van zijn land. Dat hij daarbij enig succes had blijkt nergens uit. Dat hij een soort adviseur van Hitler werd bij de vernietiging van de joden al helemaal niet. De Arabieren voerden strijd met de zionisten, een bloedige strijd, maar vernietigingskampen zijn een Duitse uitvinding, geen Arabische. Moefti Husseini vroeg de nazi’s volgens Segev om twee zaken: een ondersteunende verklaring van de Arabieren van Palestina, en hulp bij het organiseren van een Arabisch legioen onder supervisie van de Wehrmacht. Hij kreeg geen van beide.<\/p>\n In die tijd waren de Palestijnse Arabieren koortsachtig op zoek naar bondgenoten in de strijd, schrijft Segev. Ze hadden graag de steun van de Engelsen gehad, maar die kozen voor de joods-zionistische kant. Wanneer Engeland de kant van de Arabieren had gekozen, of zich onpartijdig had opgesteld, is het onwaarschijnlijk dat de grootmoefti de moeite had genomen om hulp te gaan zoeken bij de nazi’s, onder de slogan ‘de vijand van mijn vijand is mijn vriend’. Maar geen van de voorstellen van de moefti, onder andere een plan om Tel Aviv te bombarderen, werden opgenomen in de oorlogsplannen van de Duitsers. wel werd hij ingezet als hulp bij het oprichten van een islamitisch-balkanese legereenheid onder leiding van de Waffen-SS. <\/p>\n Die poging om bondgenoten te vinden bij de nazi’s wordt in de Israelische versie van de geschiedenis uiteraard breed uitgemeten, er is in het holocaustmuseum Yad Vashem zelfs een gehele afdeling aan gewijd. Dershowitz dikt het nog verder aan, verzint er bij dat de grootmoefti ingezet werd als adviseur bij de vernietiging van joden en presenteert dat niet alleen als bewijs dat de Arabieren er op uit waren de joden te vermoorden, maar als bewijs dat de Arabieren, van huis uit, altijd<\/em> al jodenhaters zijn geweest en dat dat nog steeds hun belangrijkste drijfveer is.<\/p>\n Het spreekt vanzelf dat de pogingen tot samenwerking met de nazi’s door zionistische groepen, onder het motto: jullie willen de joden kwijt, wij willen ze hebben, in Dershowitz verhaal niet ter sprake komt. (Het staat wel in Pappe en in Segev) De stommiteit van de moefti om steun te gaan zoeken bij de nazi’s hebben het effect gehad dat de Britten zich nog verder van de steunzoekende Palestijnse Arabieren afwendden, en heeft, volgens Pappe, vooral gediend als ‘a great service to Zionist propaganda after the war’. <\/p>\n In de huidige propagandaoorlog speelt deze beeldvorming: de Arabieren zijn altijd jodenhaters geweest en zullen altijd jodenhaters blijven, een belangrijke rol om weg te poetsen dat de oorzaak van het conflict dat tot op de dag van vandaag voortwoekert, gelegen is in de stichting van de staat Israel in een gebied waar al mensen woonden, die werden verdreven en eindigden als tweederangsburgers, vluchtelingen, of als een bevolking onder bezetting. Ook in Nederland verschenen publicaties als het pamflet van hoogleraar Pieter van der Horst, De mythe van het joodse kannibalisme<\/em>, niet toevallig uitgegeven door het Cidi, en het boek van Hans Jansen, Van jodenhaat naar zelfmoordterrorisme.<\/em> Ook in die publicaties wordt een directe lijn gesuggereerd van historische jodenhaat van Arabieren, naar het Palestijnse en nu ook Libanese verzet van dit moment. (Ik kom nog een keer uitgebreider terug op deze twee boeken) Ook van der Horst gaat door op het thema van Dershowitz en beweert dat de grootmoefti ‘jarenlang tijdens de oorlog in Berlijn heeft vertoefd om Hitler te adviseren bij zijn plannen de Joden uit te moorden’. De gedachte dat het Palestijnse verzet iets te maken kan hebben met de Israelische bezetting wijst hij dan ook resoluut van de hand: ‘Nee, dat is aantoonbaar onzin’. <\/p>\n Dershowitz gaat door, en wijst de deelnemers van Giyus nu op het ‘feit’ dat de Libanezen geen slachtoffers zijn, maar collaborateurs, gezien de laatste polls waaruit blijkt dat 80% van hen achter Hezbollah staan. Ook hier wordt de mogelijkheid dat de aanhang van Hezbollah de laatste tijd vooral is gestegen door de Israelische bombardementen waar de gehele bevolking onder lijdt, en dat de gewone burgers nog liever Hezbollah hebben dan Israel, van de hand gewezen. <\/p>\n Lebanon has now declared war on Israel and its citizens are bearing the consequences. Lebanon is no more a victim of Hezbollah than Austria was a victim of Nazism. In fact a higher percentage of Lebanese–more than 80%–say they support Hezbollah. The figures were nearly as high before the recent civilian deaths.<\/p>\n This is considerably higher than the number of Austrians who supported Hitler when the Nazis marched into Austria in 1938. Austria too claimed it was a victim, but no serious person today believes such self-serving historical revisionism. Austria was not “Hitler’s first victim.” It was Hitler’s most sympathetic collaborator.<\/p>\n So too with Lebanon, whose president has praised Hezbollah, whose army is helping Hezbollah, and many of whose “civilians” are collaborating with Hezbollah. According to a news report in the New York Times on Sunday, August 6th, Hezbollah is Lebanon and Lebanon is Hezbollah. It is “as much a part of society as is its Shiite faith.” As a car mechanic put it, “we are Hezbollah.” A caf\u00e9 owner was even more direct: “Just because I’m sitting here in this caf\u00e9 doesn’t mean I’m not a resistance fighter.” Of course if he were killed fighting Israel, his death would be listed as a “civilian” casualty. Nor is he alone. He continued: “Everyone has a weapon in his house…There are doctors, teachers, and farmers. Hezbollah is people. People are Hezbollah.” Except, of course, when they are killed or injured fighting against Israel–then they become just ‘people,’ just “civilians.” As a doctor asked rhetorically, as he pointed to dead bodies resulting from a battle between Israeli and Hezbollah forces, “Do you see anybody from Hezbollah?”<\/p>\n It is virtually impossible to distinguish the Hezbollah dead from the truly civilian dead, just as it is virtually impossible to distinguish the Hezbollah living from the civilian living, especially in the south. The “civilian” death figures reported by Lebanese authorities include large numbers of Hezbollah fighters, collaborators, facilitators and active supporters. They also include civilians who were warned to leave, but chose to remain, sometimes with their children, to serve as human shields. The deaths of these “civilians” are the responsibility of Hezbollah and the Lebanese government, which has done very little to protect its civilians.<\/p>\n Lebanon has chosen sides–not all Lebanese, but the democratically chosen Lebanese government. When a nation chooses sides in a war, especially when it chooses the side of terrorism, its civilians pay a price for that choice. This has been true of every war.<\/p>\n We must stop viewing Lebanon as a victim and begin to see it as a collaborator with terrorism. <\/p><\/blockquote>\n En zo produceert Dershowitz excuses voor Israel om door te gaan met bombarderen. De gehele bevolking van Libanon is de vijand, onderscheid maken tussen burgers en terroristen is toch onmogelijk, want het is allemaal \u00e9\u00e9n pot nat. Het is een staaltje uit de actuele propagandaoorlog, waarbij de apologeten van Israel aan kunnen sluiten bij de westerse islamofobie – het zijn in wezen allemaal terroristen en jodenhaters – en de ‘strijd tegen het terrorisme’ van de VS. <\/p>\n En als illustratie van wat ik bedoel volgt hieronder een reactie van iemand die zich Rooie Rakker noemt. Ik heb het verplaatst, het was ingestuurd onder het Dagboek van gisteren. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Eerst iets rechtzetten: in de vorige aflevering van de propagandaoorlog zei ik dat de website van Giyus, die als doel heeft zoveel mogelijk mensen in te zetten om via net net Israel te verdedigen, een naamloze organisatie was. Dat is … Lees verder