Te gast, Clara Leg\u00eane, die met een denkstuk probeert ons eens op een ander been te krijgen. <\/p>\n
Zomaar wat gedachten over conflicten <\/strong><\/p>\n Het kwam afgelopen weekeinde een paar keer voorbij op mijn teeveetje. Dat er in andere Europese landen tienduizenden mensen op de been kwamen om tegen de oorlog te demonstreren, terwijl Nederland het niet verder schopte dan een paar duizend man op het Museumplein. Ik hoorde zelfs ergens iemand zeggen dat het komt omdat we hier zo door en door verwend zijn, te materialistisch. Maar als er zoveel onverschilligheid zou zijn, hoe verklaar ik dan dat mensen om me heen steeds opnieuw over de crisis in het Midden-Oosten beginnen? De vele ongeruste gesprekken, per e-mail, telefoon, of gewoon buiten in de vakantiezon aan de tuintafel? Naast het onbegrip is er een groeiende onwil. Onwil om de oorlogen aan te moeten zien, onwil om dag in dag uit met je eigen machteloosheid, schaamte en verzet geconfronteerd te worden, onwil om je erin te moeten verdiepen en dus stelling te moeten nemen. Want het is een zinloze oorlog, het is volslagen onbegrijpelijk dat men er al een halve eeuw op zulk hoog niveau domweg niet uit weet te komen, het is walgelijk wat er nu gebeurt. Dat is wat ze me zeggen. Ik kan dit geen desinteresse noemen, of gebrek aan betrokkenheid of protest. Het is iets anders. <\/p>\n En toen zei een van mijn kinderen iets waar ik van in de lach schoot, maar dat wel bij me bleef hangen: nou ma, als ik al die teringzooi op tv zie, dan kan ik die ruzieregels van jou net zo goed ook meteen in de kliko kieperen. <\/p>\n Ruzieregels? Jazeker. Iedereen mag me hard uitlachen, maar ik heb ooit tien offici\u00eble ruzieregels uitgevaardigd. Claar\u2019s Ruzieregels. Ze staan al jaren plechtig op papier en worden met zekere regelmaat door mijzelf en anderen afgestoft, doorgenomen, waar nodig bijgesteld en min of meer vlijtig nageleefd. Door mijzelf ook, want ze zijn in de eerste plaats de vrucht van eigen schade en schande en van het nadenken over de techniek van het gezond ruzie maken (soms begin ik een beetje laat met nadenken, ik geef het toe). <\/p>\n Het grootste voordeel van ruzieregels is, dat je ook eens praat over het ruziemaken zelf, in plaats van alles waar de ruzie over gaat. Door die terloopse opmerking over mijn ruzieregels die ook wel in de kliko kunnen, begon ik te vermoeden dat d\u00e0t misschien het grootste probleem is van mijn kinderen, van anderen en ook van mijzelf: dat er wel steeds wordt gepraat over waarom Israel zus en Hamas en Hezbollah zo, of Iran hier en USA daar, of al die andere plekken op de wereld waar bloedige conflicten zijn of dreigen te ontstaan \u2013 maar dat er voor de manier van ruziemaken zelf, de techniek van de oorlog als middel om iets te bereiken, de legitimatie van de gehanteerde middelen en technieken, de manier waarop je een conflict oplost, nauwelijks aandacht is. Ja, achteraf, als de ruzie uit de hand dreigt te lopen. Maar dan is het te laat. Gewapende strijd is geen doel, maar middel. Of zoals ik Shimon Peres half juli herhaaldelijk heb horen zeggen: ik snap onze stap 1,2 en 3. Maar waar zijn 4, 5 en 6? Met andere woorden, wat willen we met deze oorlog bereiken? En hoe gaan we dat aanpakken? En wat doen we als we het doel niet bereiken? Oftewel, de redenen om het conflict te voeren houden aan weerskanten en wereldwijd de gemoederen enorm bezig, maar de techniek van het conflict is slecht doordacht. Met als gevolg dat het een eigen dynamiek krijgt en nou ja, het gevolg is duidelijk. <\/p>\n Omdat er misschien zijn die nu willen weten hoe die Tien Ruzieregels van mij eruit zien, wil ik ze best even uitleggen. Wil je ze niet weten, dan hier dus gewoon stoppen met lezen. Het zijn regels die door een volslagen leek zijn opgesteld, hoewel ik beken dat ik wel ervaringsdeskundige ben. Misschien dat er onder de lezers beroepsconflictbeheersers zijn, die mijn regels kunnen aanvullen, aanscherpen, doeltreffender kunnen maken. Graag, roep maar, geneer je niet! Ook ben ik me er uiteraard van bewust dat een conflict tussen landen of volken iets anders is dan een scene uit een huwelijk of een potje matten op een schoolplein. Dus dat men niet denkt dat ene Clara denkt dat ze wel even de oplossing heeft. Want die heb ik niet. Maar toch, elementen uit mijn proclamatie corresponderen volgens mij wel met het voorpaginanieuws van vandaag. Ok\u00e9, komt\u2019ie: <\/p>\n Eerst iets over de achtergrond.<\/p>\n Verreweg de meeste ruzies gaan in essentie over wensen, verlangens, behoeften die iemand heeft en die niet worden vervuld of worden gedwarsboomd. Het heeft daarom veel zin, zelf eerst goed na te denken waarom je (steeds) over iets ruzie krijgt met een ander, wat dan de onderliggende wens, het verlangen, de behoefte is. Van jouzelf of die ander. Klinkt nogal wiedes, maar wordt weinig gedaan. <\/p>\n Dat betekent dat er over de wens, behoefte, verlangens, onderhandeld zal moeten worden. Onderhandelen is een kunst. Als je samen geen goede manier van onderhandelen vindt, is het vaak moeilijk een oplossing te bereiken die ook voor de lange termijn soelaas biedt. En telkens als een onderhandeling mislukt, verlies je feitelijk allebei en elke keer lever je weer een stuk zelfrespect in en waardering voor de ander.<\/p>\n Ruzie is op zich best gezond. Als je ervan uitgaat dat er een gezamenlijk belang, een gezamenlijke behoefte of een gezamenlijk doel is, dan is een goeie ruzie een manier om dat gezamenlijke doel te bereiken. Maar ook een goeie ruzie wordt na tien keer herhaling een slechte ruzie. Zo\u2019n ja-hoor-daar-gaan-we-weer ruzie. Dat heeft meestal niets te maken met het gezamenlijke doel, maar wel met de onderhandelingstactiek. Dan is het slimmer bewust van onderhandelingstactiek te veranderen, dan het doel los te laten.<\/p>\n Maar soms is er geen gezamenlijke behoefte of gezamenlijk doel. Heeft de een \u2018n behoefte of verlangen dat de ander totaal niet deelt of herkent. Dat heeft dan meestal te maken met verschillende achtergrond, referentiekaders, verschillende smaak, verschillende normen. Als je in zo\u2019n geval het probleem van de ander niet accepteert en respecteert, schiet het niet op. Blijft het hangen in welles-nietes. Het probleem van de ander (bijvoorbeeld jaloezie) niet ontkennen, maar erkennen is vaak al de helft van de oplossing. De ander ruimte geven en helpen om zijn eigen doel te bereiken is de rest van de oplossing. <\/p>\n Het komt ook veel voor dat de behoefte van de ander een eigen behoefte frustreert. Dat zijn de moeilijkste situaties met de meeste dramatische aflopen. In dat geval hangt alles af van de wil van allebei om tot een oplossing te komen. Het is raar, maar vaak wordt daar niet goed naar gekeken. Het is daarom verstandig, voordat je je in de ruzie stort, eerst aan elkaar te vragen of die wil er eigenlijk wel\/nog is. <\/p>\n Ruzies, zeker onopgeloste conflicten, ontaarden vaak in heilloze machtstrijd. Ruzies waarin het erom gaat wie er gelijk heeft\/krijgt, of wie zijn zin krijgt, kunnen echt verschrikkelijk zijn. Terwijl het daar volgens mij nooit om hoort te gaan. Het is beter ruzie te zien als een middel voor een nieuwe manier waarop je allebei gelijkwaardig kunt blijven en waarbij het doel is dat aan het einde hoe dan ook aan allebei zo goed mogelijk recht wordt gedaan. <\/p>\n Moeilijk, ja. Een handig motto vind ik altijd dat van een goed evriend van mij: je moet accepteren wat je niet kunt veranderen en wat je niet kunt accepteren moet je proberen te veranderen. Er is een beroemde Amerikaanse quote die daarop lijkt: \u201cGod grant me the serenity to accept the things I cannot change, courage to change the things I can, and wisdom to know the difference.\u201d <\/p>\n Tot zover de achtergrond en dan nu (eindelijk) de spelregels: <\/p>\n 1. wie het minst wil of kan, wint (voorlopig). Pak het later gewoon opnieuw op.<\/p>\n 2. beperk je tot opmerkingen over iemands gedrag of mening, spreek je nooit uit over iemands persoonlijkheid.<\/p>\n 3. beperk je tot het probleem dat op dat moment speelt, laat andere ruzies of problemen erbuiten.<\/p>\n 4. stop gewoon als je echt ruzie krijgt en begin later helemaal opnieuw, voordat er te veel kapot is gemaakt. <\/p>\n 5. luister echt, herhaal eventueel wat de ander zei, check in elk geval of je het goed hebt begrepen en geef dan pas een reactie.<\/p>\n 6. laat de ander uitpraten, altijd.<\/p>\n 7. laat de ander nooit raden naar wat je bedoelt. Wees zo eerlijk en duidelijk mogelijk, manipuleer elkaar niet. Op die manier leer je ook elkaar\u2019s codes en verborgen boodschappen kennen en ze op de juiste waarde schatten. Andersom: vul ook nooit voor de ander in wat hij wel zal denken\/bedoelen.<\/p>\n 8. formuleer je eigen wensen altijd als \u201cik wil wel\/niet\u201d en niet als \u201cjij moet wel\/niet\u201d.<\/p>\n 9. wacht niet onnozel tot er weer ruzie is. Kies als het mogelijk is een goed moment uit om iets aan de orde stellen, als er geen conflict is, maar het rustig is tussen jullie.<\/p>\n 10. je kunt een ander nooit veranderen of dwingen te veranderen. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Te gast, Clara Leg\u00eane, die met een denkstuk probeert ons eens op een ander been te krijgen. Zomaar wat gedachten over conflicten Het kwam afgelopen weekeinde een paar keer voorbij op mijn teeveetje. Dat er in andere Europese landen tienduizenden … Lees verder
\n
\nOok aan mijn jongvolwassen kinderen zie ik dat de toestand in de wereld ze stevig bezighoudt en dat het ze niet in de kouwe kleren gaat zitten. Wat overheerst is onbegrip. Niet alleen onbegrip in de betekenis van \u2018er gewoon te weinig vanaf weten\u2019, maar ook onbegrip over de aanhoudende stroom dode kinderen, kapotte bruggen, blinde verwoesting, schokkende beelden. Een van mijn kinderen zei dat hij er een heel machteloos en misselijk gevoel van krijgt: want we weten toch allemaal allang dat er maar \u00e9\u00e9n mogelijke oplossing is, maar waarom moeten er eerst nog zoveel mensen vermoord worden en zoveel huizen kapot, voor de wereldleiders voor die onvermijdelijke oplossing zorgen? Wat mankeert die mensen? <\/p>\n