Ik las op het weblog van Wim de Bie een stukje over de bolderkar, en het strand van vroeger, en de herinneringen kwamen terug. Petten, tussen twee pieren in maar twee of drie gezinnen, allemaal beladen met zwempakjes, handddoeken, boterhammen met kaas en zand, flessen karnemelk die werden ingegraven om koel te blijven, scheppen, schepjes, vormpjes en emmertjes, ballen, Libelle’s en breiwerk voor mijn moeder. Een Kodak boxje. En dat in de bolderkar waarin ook de kinderen met nog te korte beentjes voor de lange afstand. Ik herinner me nog vooral de zelfgebreide badpakjes die mijn moeder maakte. Eenmaal nat hingen ze zwaar tussen je knieeen en het plakkende zand schuurde. Dus als ik even de kans kreeg deed ik het ding uit. Kreeg je weer klachten van nette families dat die kinderen in hun blote billen liepen.
\nDingen die verdwenen.
\n
\nDacht ik opnieuw aan toen ik vanochtend een stukje las in de krant, over verdwenen woorden. Ton den Boom en Julius ten Berge maakten het Verdwijnwoordenboek. Ik weet niet of de bolderkar nog bestaat. Sommige mooie woorden; ikkerschap voor hoogmoed, en korzelkop voor driftkikker had ik nooit gehoord. Maar ze schieten zo te binnen: gedateerde woorden als nozem en mieters en instuif. Eens was een ijsje een ijsco en dat kreeg je in de pauze van de bios of na het bezoek aan de cineac. Bij Jamin kreeg je een dik pak roomijs in een papiertje, voor een dubbeltje. Zonder stokje. Het was de kunst dat op te eten voor het begon te smelten en op je kleren droop. En zwart op wit, voor vijf cent. Vieze roze plakjes kauwgum die ik kocht vanwege de filmsterrenplaatjes die je kon ruilen. Favorieten: Doris Day en Roy Rogers, die waren wel vijf mindere filmsterren waard als Esther Williams die zo mooi kon zwemmen. <\/p>\n
Hokken, ongetrouwd samenwonen, is ook uitgeraakt, want niet meer bijzonder. En wie weet nog wat een moetje was? <\/p>\n
En kleren. Ik was een tiener in de tijd van de petticoats, liefst drie over elkaar heen samengehouden met een ceintuur op het smalste gaatje. We droegen nylons, die ladderden, en omhoog gehouden werden met jaratelgordels. Dat was een heel gedoe, om al die perricoats voor omlaagzakken te behoeden, de nylons te beschermen tegen ladderen, en als er zo’n bandje van je jaratelgordel brak dan heette dat bandenpech. Ook ingewikkeld waren de ijshoorntjesbeha’s, want als je al te close met een jongen danste, op muziek van de Blue Diamonds, dan plopten de cups in en als hij je dan weer los liet moest je snel controleren of ze wel weer uitplopten. Maar we waren heel modern. Mijn moeder droeg nog een step-in. Ik droeg liever een hele strakke spijkerbroek, een jongensbroek waarvan ik de gulp dichtnaaide en een rits zetten in de zijkant, want een broek met een gulp, daar kon je je als meisje niet mee vertonen. <\/p>\n
Trams met brievenbussen aan de laatste wagon. Nog geen cola, maar synthetische limonade gazeuze. De kleurloze heette champagne pils. De eerste snackbars. Zoveel kroketten en patat mogen eten als ik wou, het kostte maar een kwartje. Die uitdrukking zal ook spoedig onbegrijpelijk zijn, de kwartjes vielen. <\/p>\n
Andere uitdrukkingen die weinig mensen meer wat zullen zeggen: vrouwen die de broek aan hebben – nu vrouwen heel vaak de broek aan hebben, en dat niet meer hoeft te betekenen dat een man onder de pantoffel zit. <\/p>\n
Nog geen douche hebben en zaterdags in bad in de teil in de keuken. Nog geen ijskast hebben, dus die teil deed in de koude maanden buiten het keukenraam hangend aan een spijker dienst als koeling voor de vleeswaren. Mijn oma Truus was de eerste met een koelkast. Daar dronk ik ijskastenmelk, die ik thuis, lauw, niet lustte. Zaterdagsavonds, schoon uit de teil, soep en boterhammen, en luisteren naar de Familie Doorsnee op de radio. Hoe het gezinsleven veranderde toen de tv zijn intree deed, en we niet meer naar elkaar keken tijdens het luisteren, maar naar de buis. <\/p>\n
Mijn eerste pick-upje, met 45 en 33toerenplaatjes. Chopin, vanwege mijn balletles, de Notenkrakerssuite, Eine kleine Nachtmusik. En toen de Everly Brothers, never knew what I missed until I kissed you.<\/em> En hoe het klonk als je het handeltje niet had overgehaald en 33toerenplaten op 45 toeren werden afgespeeld, of omgekeerd. <\/p>\n De schillenboer, de visboer, de melkman die de straat in kwamen rijden met hun kar, elk met hun eigen tingeltje of kreet. Er waren nog maar weinig mensen met een auto in de straat. Je kon nog buitenspelen. Op geheimzinnige wijze werd besloten of het knikkertijd was, of tollen, touwtjespringen of hinkelen. En toen kwam de hoelahoep. Als je weer naar binnen wilde trok je aan het touwtje door de brievenbus. <\/p>\n Kan iemand zich voorstellen dat we geen plastic zakjes hadden? <\/p>\n Ach ja. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Ik las op het weblog van Wim de Bie een stukje over de bolderkar, en het strand van vroeger, en de herinneringen kwamen terug. Petten, tussen twee pieren in maar twee of drie gezinnen, allemaal beladen met zwempakjes, handddoeken, boterhammen … Lees verder