Natuurlijk aan iedereen de vraag: waar was je op 11 september, vijf jaar geleden en wat ging er door je heen?
\n
\nIk was in San Diego. Bijna een grap: ging ik eens met een vriendin-collega naar een land zonder oorlog, even geen Joegoslavie, geen Gaza. Een grote conferentie over partnergeweld. Mijn vriendin kwam geagiteerd de hotelkamer binnen: kom gauw, er is een vliegtuig dat een toren aanvalt. Wat? Een vliegtuig dat een toren aanvalt. Duidelijker kon ze het niet zeggen. Naar de hal met de tv. Daar stonden al tientallen mensen te kijken, stil, iemand kreunde, iemand zei NO! De verbijsterende beelden. Herhaald, nog eens herhaald. Ik weet niet meer of de beelden van het tweede vliegtuig ook een herhaling was, of dat ik keek terwijl het gebeurde. Zo onwerkelijk. Ik dacht nog niet aan de mensen. Het leek nog niet echt, maar een film met special effects. King Kong. Een rampenfilm. <\/p>\n
Eerste misselijkmakende gevoel: o god laten het geen Palestijnen zijn, want dan wordt Gaza helemaal platgebombardeerd. Tweede gedachte, toen duidelijk werd dat het een groot opgezette aanval was, dat kunnen geen Palestijnen zijn. Die kunnen dat niet en zouden het ook niet doen. Derde gedachte, o god, hoeveel levens zijn er nu weg. En wat gaat er nu gebeuren.<\/p>\n
We wilden wat doen. Bloed geven voor de gewonden. Ik gaf me op. Tot we een paar uur later hoorden dat het niet hoefde: er waren vrijwel geen gewonden. Alleen doden.<\/p>\n
De gesprekken om me heen. Wie hebben dat gedaan? Arabieren? Palestijnen? Waarom zijn ze zo tegen ons, terwijl wij ze nog geholpen hebben, zei een Amerikaanse vrouw naast me. Het leek me niet het moment om een discussie te beginnen over dat misverstand. <\/p>\n
Die avond was er door de Native-Americans – Indianen – een praatcirkel georganiseerd. We gingen er heen. Een klein ritueel. Er werd een adelaarsvleugel doorgegeven, en als je die in je handen hield mocht je zeggen wat je wilde, vanuit je hart, zonder censuur of je in te houden. Ik vertelde over mijn angst, over mijn Palestijnse vrienden, over wat dit ging betekenen. Er werd geknikt. Hier vroeg niemand zich af hoe het kon gebeuren, en wat die mensen, het was inmiddels duidelijk dat het om islamitische extremisten ging, bezielde om Amerika aan te vallen. Ik keek de kring rond. Buitenlanders. En veel wat ze hyphenated Americans noemen, Amerikanen met een streepje, Afro-Americans, Native-Americans, Amerikanen met wortels in Mexico en Puerto Rico. Niet een blanke Amerikaan. Deze mensen hoefde je niet uit te leggen wat je toch tegen Amerika kon hebben, zij kenden de donkere kant van hun land maar al te goed en uit eigen ervaring. Er werd gehuild. En de adelaarsvleugel werd doorgegeven, net zo lang tot iedereen gezegd had wat hij wilde zeggen, en toen werd de cirkel afgesloten met een stil ritueel en de zegen werd gevraagd aan de Allerhoogste. <\/p>\n
In de dagen erna probeerde iedereen weg te komen. Voor de Amerikanen waren er bussen, ze konden meeliften, want er werden geen vliegtuigen ingezet. Wij moesten nog dagenlang wachten in een steeds leger wordend hotel, met wel vijf zwembaden tot onze beschikking, tot er weer op Europa gevlogen werd. Ik las de Amerikaanse kranten. Overal diezelfde vraag; wat hebben ze toch tegen ons, en niet een begin van een antwoord. Er waren honderden professionele Amerikanen op dit congres, mensen met een hoge opleiding, krantenlezende mensen, en van niet een van hen, van de blanken, heb ik iets gehoord dat er op wees dat ze ook maar enig idee hadden van de rol van de VS in de wereld. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Natuurlijk aan iedereen de vraag: waar was je op 11 september, vijf jaar geleden en wat ging er door je heen?<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":"","_jetpack_memberships_contains_paid_content":false},"categories":[1],"tags":[],"jetpack_sharing_enabled":true,"jetpack_featured_media_url":"","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2977"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=2977"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2977\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=2977"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=2977"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=2977"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}