{"id":3103,"date":"2006-09-18T09:26:09","date_gmt":"2006-09-18T07:26:09","guid":{"rendered":"http:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/2006\/09\/18\/dagboek-18-september-2006\/"},"modified":"2011-07-27T13:07:20","modified_gmt":"2011-07-27T11:07:20","slug":"dagboek-18-september-2006","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/2006\/09\/18\/dagboek-18-september-2006\/","title":{"rendered":"Dagboek 18 september 2006"},"content":{"rendered":"

Kind jarig. Die doet daar meestal net zo weinig aan als ik, want jarig dat wordt je vanzelf, dat is geen verdienste. Hoewel hij op zijn<\/em> verjaardag wel eens met bloemen voor mij kwam aanzetten, want dat hij<\/em> jarig is is natuurlijk wel mijn<\/em> verdienste. We gaan lekker uit eten.
\n
\nFlink stuk in de Volkskrant over de Ons Pardon manifestatie in Wageningen van gisteren, met foto. Goed zo. Want we hopen natuurlijk dat het voorbeeld gevolgd gaat worden. En naar tevredenheid zag ik dat mijn uitspraak – we doen het in de eerste plaats voor de mensen waar het om gaat, maar in de tweede ook voor onszelf, voor ons fatsoen – de kop heeft gehaald: ‘Generaal pardon moeten we doen voor het fatsoen’. Over het algemeen maak ik me er niet druk over, als ik ergens spreek, of ik voor vijftig of vijfhonderd of nog meer mensen spreek, en denk meer: dit moet nu eenmaal gezegd worden, en als er twee mensen zijn die zich er door erkend, gesterkt, gemotiveerd, geinspireerd voelen was het ook de moeite, maar toch goed dat het nu eens flinke aandacht in ten minste een dagblad krijgt. <\/p>\n

Ook de paus heeft nu gezegd dat het hem reuze spijt. Tja. Hoe imbeciel kun je zijn om in deze tijd met een oorlogszuchtig anti-islamitisch citaat aan te komen zetten van de Byzantijnse keizer Manuel uit de middeleeuwen. Uit de tijd dus, dat christenen en Turken op leven en dood met elkaar vochten, en uitspraken gekleurd waren door het geweld en het wederzijdse vijandbeeld. Handig hoor. En wie hoort het nog als Ratzinger zegt dat dat niet zijn mening was? In Palestina hebben er aanvallen plaatsgevonden op kerken, in Gazastad, in Nablus en Tulkarm. En dat terwijl er historisch gezien nauwelijks ooit sprake is geweest van spanningen tussen Palestijnse christenen (op dit moment zo’n 2 % van de Palestijnen) en de islamitische Palestijnen. Haniya heeft al gezegd het zeer te betreuren, en ook de Palestijnse mensenrechtenorganisatie PCHR heeft de aanvallen veroordeeld. <\/p>\n

Morgen Prinsjesdag. Nee, geen hoed voor mij. Dit jaar is er buitengewoon omslachtig omgegaan met de Miljoenennota. Die kregen we altijd onder embargo van te voren, zodat je meteen in de obligate tvprogramma’s en op vragen van de pers iets kon zeggen wat niet al te onbenullig was. Dit jaar moesten kamerleden van te voren een lijstje invullen welke onderdelen ze op Prinsjesdag zelf op een geheugenstickje mee willen nemen, welke onderdelen ze opgestuurd willen krijgen en welke onderdelen meteen in de prullenmand kunnen. Braaf mijn lijstje ingevuld. Blijkt de regering zelf gelekt te hebben. Dat is vals spelen. En een doorzichtige verkiezingsstunt. Zie de website van Jan, die is vanavond ook bij Witteman en Pauw. <\/p>\n

Jan, over dat de Miljoenennota al op het journaal werd besproken, terwijl de fractievoorzitters die nog niet eens hadden: <\/p>\n

Is dat dan erg? Ja, de reden waarom het kabinet de stukken niet eerder ter beschikking wilde stellen aan de fractievoorzitters zodat de Algemene Beschouwingen aanstaande woensdag en donderdag gehouden konden worden, is vervallen. De afspraak tussen kabinet en Kamer was: Geen gelek meer door het kabinet, de stukken openbaar op prinsjesdag en de Algemene Beschouwingen een week later.<\/p>\n

Nu is het kabinet zelf met de stukken naar buiten gekomen. In hapklare brokken heeft men de lekkerste punten uit de begroting naar de media gelekt. De gang van zaken bewijst dat deze begroting misbruikt wordt voor campagnedoeleinden. Gisteren zat minister Wijn bij NOVA wat dom te lachen. Hij vond het allemaal heel vervelend, maar ja, de cijfers waren w\u00e9l mooi. Dat kon ie wel verklappen! <\/p><\/blockquote>\n


\n(Halleh Ghoraschi)<\/p>\n

Halleh Ghorashi, Iraanse Nederlandse, die binnenkort haar oratie houdt als bijzonder hoogleraar Management van diversiteit aan de VU, vanochtend in Trouw:<\/p>\n

Dat integratie even niet voorkomt op de politieke agenda vind ik een verademing. De afgelopen jaren waren moeilijk genoeg. Het is vreselijk om dagelijks naar je werk te gaan terwijl je alleen maar het gevoel hebt dat jouw cultuur niet deugt. Neem de fixatie op allochtone vrouwen. Hebben wij de tijd genomen om te kijken wat zij zelf willen, hebben we gevraagd hoe zij willen emanciperen? Ik merk dat er een nieuwe fase is aangebroken. Iedereen heeft rust nodig om zich af te vragen waar we de afgelopen tijd mee bezig zijn geweest. Ik word steeds optimistischer. <\/p><\/blockquote>\n

Ik ook wel een beetje, voorzichtig. De scherpste kantjes van het ‘debat’ zijn er af. Maar we konden ook aan de reacties op de uitspraken van minister Donner zien hoeveel mensen nog steeds in een mum van tijd de kast opvliegen als gesuggereerd wordt dat de islamitische Nederlanders er gewoon bij horen en hun eigen zuil mogen hebben. En andere mensen zijn nog niet zo optimistisch als het gaat om hele concrete problemen. Zoals Ahmed Marcouch, de ‘eerste Marokkaanse burgemeester’, die ziet dat het in zijn Amsterdamse stadswijk Slotervaart met een deel van de bevolking nog helemaal niet goed gaat. (Volkskrant, vanochtend) Er zijn nog steeds jongeren die zich isoleren, die vrijwel onbereikbaar zijn geworden, en die voor veel overlast zorgen. Marcouch doorbreekt een taboe. Nee, niet ‘de islam’ weer de schuld geven van de radicalisering onder jongeren, maar wel kijken naar cultuurverschillen. Turkse, Surinaamse, Molukse en Somalische gemeenschappen brengen veel minder radicaliserende en overlast bezorgende jongeren voort dan de Marokkaanse. En dan moeten we ons toch afvragen hoe dat komt. Marcouch:<\/p>\n

Hoe dat komt? Ik heb gemerkt dat in veel Marokkaanse gezinnen de jongens te hard, te liefdeloos worden opgevoed. Ze worden groot gebracht om te overleven. Ze moeten snel volwassen worden, desnoods met de harde hand. Ze zien hoe hun moeder wordt vernederd. Als hun vader binnenkomt, lopen ze naar buiten. Daar komt agressie van. <\/p><\/blockquote>\n

Marcouch werkt graag samen met de imam die geen blad voor de mond neemt bij het veroordelen van agressie en extremisme. <\/p>\n


\n(Ahmed Marcouch)<\/p>\n

Allereerst het extremisme, het geweld tegen niet- en anders gelovigen. ‘Giftige tongen’ die beweren dat de koran dergelijk gedrag voorschrijft, dienen niet te worden geloofd. Geweld, aldus de imam, hoort juist typisch niet bij moslims. En dan die jonge moslims, die gestolen goed van niet-moslims als ‘oorlogsbuit’ beschouwen: helemaal fout en anti-islam. Of die jongens die ’s avonds alleen maar thuis komen om te eten en hun ouders vervolgens om geld vragen. ‘Wat denken jullie wel!’ (zegt de imam) ‘De weg van Allah wijst naar werken en een maatschappelijke positie opbouwen. Schamen jullie je niet? Het rondhangen voor drukke winkels en het lastig vallen van vrouwen is verboden voor moslims!’<\/p><\/blockquote>\n

De Marokkaanse gemeenschappen, migranten waarvan de eerste generatie uit agrarische, arme gebieden afkomstig zijn, en vaak nog analfabeet waren, heeft nog te weinig charismatische figuren voortgebracht die de jongens een ander voorbeeld kunnen geven. Die mensen moeten de jongens uitleggen wat het eerste gebod van de profeet is. Lezen! Onderwijs! Dat zijn de sleutels naar civilisatie en beschaving. Marcouch: ‘de ouders moeten leren dat ze hun kinderen echt een islamitische identiteit willen meegeven, en dat dit helemaal geen bosting met onze (Nederlandse) waarden en normen hoeft te betekenen’. <\/p>\n

Zoals Fadoua Bouali dat ook beeldend zei: als Marokkaanse jonge mannen zich misdragen tegenover vrouwen is dat niet door een teveel maar door een tekort<\/em> aan islam. <\/p>\n

Marcouch houdt zich actief bezig met de bewoners die door de jongens getreiterd worden, gaat naar de ouders toe, accepteert geen onzin. Nee, het is niet omdat die jongens te weinig vertier zouden hebben, dat is er genoeg. Het gaat er om wat de ouders hun kinderen structureel meegeven. En natuurlijk is het moeilijk, voor mensen om te beseffen dat ze niet meer op het platteland wonen maar in een stad. Marcouch: ‘zegt een vader: meneer Marcouch, tegen deze samenleving kan ik niet opvoeden. Ik wil niet dat hij hasj rookt, maar in de coffeshops kun je het kopen. Ik wil niet dat jij alcohol drinkt, maar overal is het te krijgen. Kuisheid schrijft de koran voor. Dat is moeilijk hier.’ Marcouch gaat onvermoeibaar door, maar is ook een realist. Het gaat nog vier generaties duren voordat de door hem gedroomde civil society<\/em> ook tot het Amsterdamse Slotervaart is doorgedrongen. <\/p>\n

Een mooie film om te bekijken, Yasmin<\/em>, in de videotheken te huur. Gaat over de Pakistaanse gemeenschap in Engeland. Alle thema’s zitten er in: voor een jonge vrouw om een weg te moeten vinden tussen haar loyaliteit aan haar eigen traditionele gemeenschap en haar behoefte aan vrijheid in, en dat in de tijd na 11 september dat het wantrouwen tegen alles wat moslim is zo is toegenomen. Haar broertje die doorradicaliseert, haar wanhopige vader (prachtig gespeeld) die ziet hoe hij de zeggenschap over zijn kinderen verliest. Hartverscheurend. En met een open einde, want dat einde is nog niet in zicht. Aanbevolen. <\/p>\n

En bij Donner en bliksem <\/a>loopt nog een discussie over de democratie. Ik heb er net een stukje aan toegevoegd. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Kind jarig. Die doet daar meestal net zo weinig aan als ik, want jarig dat wordt je vanzelf, dat is geen verdienste. Hoewel hij op zijn verjaardag wel eens met bloemen voor mij kwam aanzetten, want dat hij jarig is … Lees verder →<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":"","_jetpack_memberships_contains_paid_content":false},"categories":[6,145],"tags":[160],"jetpack_sharing_enabled":true,"jetpack_featured_media_url":"","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3103"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=3103"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3103\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":53938,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3103\/revisions\/53938"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=3103"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=3103"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=3103"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}