Vandaag: over Donner en Schiphol, over het Joods Marokkaans Netwerk Amsterdam, en over de paus en de moslims. <\/p>\n
Donner gaat. Met Dekker. Voor een paar maanden want dikke kans dat hij weer terugkomt na de verkiezingen. Ik heb liever dat het CDA helemaal niet meer terugkomt in de regering, maar als het dan zo moet zijn vind ik Donner niet de beroerdste. Uit de Eerste Kamer ken ik hem als een minister die werkelijk in debat ging, en niet zoals de Geus alles van zich af liet glijden zogauw hij neuzen had geteld – en dat had hij meestal al van te voren – en wist dat zijn wet er wel door zou komen. Ik heb hem meer dan eens zowat moeten dwingen om de gestelde vragen in ieder geval voor de vorm nog te beantwoorden. Of Verdonk, in het debat echt een ramp, plaatstaal, beton. Niet tot een gesprek in staat. Donner wel. Zo leer je de ministers anders bekijken, niet alleen maar hun opvattingen, maar ook hoe serieus ze volksvertegenwoordiging inclusief de oppositie nemen.
\n
\nDonner is dus consequent en gaat, tot verdriet van de kamerleden die het debat over de Schipholbrand met graag nog met hem hadden willen voeren. Want dit zou wel duidelijk moeten worden: de grote fout ligt niet alleen maar in het onvoldoende uitvoeren van de regels op brandveiligheid, maar in het beleid van de regering die op harde wijze werk wilde maken van het uitzetten van vreemdelingen, en dat op een koopje wilde doen ook nog. De schade is groter dan de elf doden, die er volgens het glasharde rapport van Van Vollenhoven c.s. niet hadden hoeven zijn. Het beleid heeft ook een grote groep mensen tot gevolg die in de illegaliteit zijn verdwenen en behandeld worden als criminelen. Daar zou het debat ook over moeten gaan. En dan moet ook Verdonk verantwoording afleggen, over de slechte opvang van de overlevenden na de brand. Hoe terwijl de brand nog woedde overlevenden geboeid werden afgevoerd om in een luchtkooi ernaast opgesloten te worden. De mensen raakten, geheel begrijpelijk, in paniek. Vervolgens werden velen van hen min of meer lukraak naar andere centra afgevoerd, waaronder centra die ook niet veilig waren, en niet ingesteld op nog meer mensen. Sommigen van hen werden opnieuw opgesloten zonder medische hulp bij de ademhalingsmoeilijkheden die ze hadden, familie moest zoeken waar ze zaten, mocht hen niet bezoeken, het was allemaal buitengewoon harteloos. Daarover moet het debat ook gaan. En dan zal Verdonk ook haar consequenties moeten trekken, hoewel zij, meesteres in de ontkenning, dat zeker niet uit eigen beweging zal doen. <\/p>\n
Gisteren was ik op een besloten bijeenkomst van een mooi initiatief. Het Joods Marokkaans Netwerk Amsterdam. Ik was er als niet-joodse en niet-Marokkaanse genodigde, en zal er niet veel over zeggen – het was erg duidelijk hoe belangrijk het is om ruimte te scheppen waar mensen elkaar ongehinderd en ongecensureerd kunnen zeggen wat ze op hun hart hebben, zonder dat het de dag erna in de krant staat. Kustaw Bessems, journalist van Trouw was er bij, en schreef er een kort en ingehouden stuk over, Trouw vanochtend. <\/p>\n
In de afgelopen twee jaar hebben de deelnemers elkaar in de ambtswoning van Job Cohen getroffen. Joodse en Marokkaanse Amsterdammers. De aanleiding: pijnlijke incidenten in Amsterdam en op scholen, antisemitisme bij jonge Marokkanen. Maar vanuit de deelnemende Marokkanen die zich daar zorgen over maken evenzeer de zorg over de toegenomen islamofobie. En het wij-zij denken. Daar kunnen de vertegenwoordigers van joods en Marokkaans Amsterdam elkaar dus op vinden, zei ook Karima Belhaj gisteravond. Je zou willen dat de vertegenwoordigers van de twee bevolkingsgroepen die beiden weten wat het betekent om als buitenstaanders gezien te worden, al zijn hun geschiedenissen nog zo verschillend, elkaars natuurlijke bondgenoten kunnen zijn. Dat kunnen ze ook, en dat wil een aantal mensen ook, maar simpel is het niet. <\/p>\n
Een van de activiteiten die ze ondernamen was een gezamenlijke reis naar Marokko, waar onder andere de Marokkaans-joodse plekken als synagogen werden bezocht. Dat was een goede reis, hoorde ik van deelnemers, omdat het vooral illustreerde dat er in de geschiedenis ook heel goede banden waren tussen moslims en joden, en er dus opnieuw kunnen zijn. Het is geen makkelijk initiatief, en het werd wel duidelijk dat het grootste probleem aan beide zijden van het gesprek niet alleen lag in de vraag of Amsterdamse joden en Marokkanen elkaar kunnen vinden, maar in de wantrouwige reacties in de eigen achterbannen.<\/p>\n
Gisteren ging het over een heet hangijzer, die de onderlinge samenwerking erg moeilijk maakt: het Midden-Oosten, dat een grote rol speelt in de onderlinge verhoudingen hier. Weer aangescherpt door de oorlog in Libanon. En de nog steeds voortdurende bezetting van de Palestijnen. Het was ook gisteren duidelijk dat er een fikse kloof blijft in de onderlinge verhoudingen, tussen mensen die zich vergaand blijven identificeren met Israel, het symbolische thuisland, en de mensen die zich identificeren met de slachtoffers van de staat Israel. Dat poets je niet weg, al is de wil om van Amsterdam een stad te maken waar joden en moslims in vrede met elkaar kunnen leven er nog even sterk. Zoals Job Cohen het gisteren in een slotwoordje zei, over de struikelblok Midden-Oosten: je kunt het niet oplossen. Maar je kunt het evenmin negeren. Het JMNA gaat door. <\/p>\n
En dan de paus. Ik heb zijn lange rede niet gelezen, waarin de gewraakte passage uit de middeleeuwen over de gewelddadigheid van de islam. Rob Vreeken, Volkskrant vanochtend heeft dat wel. Het citaat speelt maar een ondergeschikte rol in het eigenlijke betoog, dat handelt over geweld en rede, en over rede en geloof, zegt hij. De vraag is dus of het handig was om een citaat te gebruiken dat afkomstig is uit een tijd dat christenen en moslims in een bloedige strijd verwikkeld waren, eeuwen geleden, maar, zegt Vreeken, als je het geheel leest is er geen enkele aanwijzing dat Benedictus XVI de intentie had om moslims aan te vallen. <\/p>\n
Met de heisa wordt ondergesneeuwd wat in feite het probleem is: niet een paus die zich afzet tegen de islam, maar eerder een paus die samen met de andere wereldgodssdiensten ten strijde trekt tegen de ‘verlichte’ waarden die in het Westen zo’n beetje gemeengoed zijn geworden. Vreeken bezocht als verslaggever in de afgelopen twaalf jaar meerdere VN conferenties waarin het Vaticaan een lijn vormde met de conservatieve moslimlanden als Saoedi-Arabie, Soedan, Pakistan en Iran, tegen de waarden die als westers worden gezien, maar waarvan de vraag is of ze niet gaan over universele mensenrechten. Zoals over de ‘seksuele en reproductieve gezondheid’, met name van vrouwen. Alles wat te maken heeft met zeggenschap over het eigen lichaam, geboorteregeling, bescherming tegen ziekte. Keuzevrijheid voor vrouwen, kleinere gezinnen, bestrijding van onveilige abortus, beschikbaarheid van condooms, voorlichting voor tieners. Dat programma is maar met moeite gered uit de moslim-roomse klauwen, schrijft Vreeken. Hij schrijft er niet bij dat de fundamentalist Bush in dezen ook deel uitmaakt van de conservatieve coalitie die probeert de mensen die vrijheid afhandig te maken. En bijvoorbeeld ontwikkelingshulp weigerde aan organisaties die niet uitgesproken tegen abortus zijn. <\/p>\n
Die, veel gevaarlijker coalitie tussen de conservatieve krachten, tegen mensenrechten, vrouwenrechten, seksuele vrijheid, het recht van ontwikkelingslanden om daar wat aan te doen, verdwijnt geheel uit het zicht in het huidige paus-debat. Dat wederom alleen lijkt te gaan over fanatieke en beledigde moslims tegenover het ‘vrije’ Westen. Luyendijk zei het nog eens in zijn lezing: wat weten we eigenlijk over wat er in de Arabische dictaturen gebeurt? <\/p>\n
Weten we, als we de beelden van een anti-westerse of anti-paapse demonstratie zien wel of dat niet een georkestreerde demonstratie is? Het is in ieder geval heel simpel om met een paar foto’s van woest schreeuwende mannen met baarden en de koppen over massale woede een beeld te schilderen alsof de gehele islamitische wereld in brand staat. Mij viel in ieder geval op dat er in twee kranten de kop te zien was van dezelfde vervaarlijk uitziende man, uiteraard voorzien van baard. En het werkt geheid. Vanochtend in Trouw een ingezonden brief van een man die nu zeker lijkt te weten waar het in de islam om gaat: de vertrokken gezichten van de verdedigers van Mohammed laten zien wat de kern is van hun religie: hysterische haat en geweld jegens alles wat ook maar enigszins afwijkt van de regel. De islam is een religie zonder barmhartigheid, concludeert hij. Op grond van wat? Op grond van wat de kranten ons lieten zien. En niet op wat de kranten ons niet lieten zien. Of waar we het niet over hebben. Is het al iemand opgevallen dat er in Nederland niet een kerk is aangevallen en er zelfs geen demonstratie heeft plaatsgevonden? <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Vandaag: over Donner en Schiphol, over het Joods Marokkaans Netwerk Amsterdam, en over de paus en de moslims. Donner gaat. Met Dekker. Voor een paar maanden want dikke kans dat hij weer terugkomt na de verkiezingen. Ik heb liever dat … Lees verder