![\"armeens6\"](\"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-content\/uploads\/images\/armeens6.jpg\")
<\/p>\n<\/p>\n
De SP is al sinds jaar en dag voorstander van de erkenning van de massamoord op Armeniers<\/a>. En vindt dat we Turkije daarop aan mogen spreken. Het is dus al een oude zaak, die nu plotseling weer opvlamt in de vaderlandse politiek. In 2004, toen de SP een motie indiende om bij de toetreding van Turkije in Europa aan te dringen op erkenning van de Armeense zaak, waren het alleen Groen Links, de Christen Unie en de SGP die het voorstel steunden. Nu hebben het CDA en de PvdA respectievelijk een en twee partijleden van de verkiezingslijst afgegooid, nadat die niet bereid bleken om te erkennen dat Turkije schuldig is geweest aan genocide. En drastische maatregel, die bij mij allereerst de vraag oproept waarom daar niet over is gesproken voor<\/em> de mensen op de lijst werden geplaatst. Het is tenslotte geen nieuw vraagstuk. We weten het allang. We hebben het over 1915. En het is in de kamer dus al eerder aan de orde geweest. En nu zijn alle ogen opeens gericht op Nebahat Albayrak, van Turkse afkomst, en nummer twee op de lijst van de PvdA. Die nu klem wordt gezet, en op stel en sprong een uitspraak moet doen. Zwart of wit, en geen grijs of nuances. Albayrak zei in een interview in Trouw (26 september) dat ze toegaf er nog te weinig van af te weten, en niet zeker te weten of de bronnen wel te vertrouwen waren. Maar dat is veel commentatoren te grijs, waaronder Michael Zeeman, vanochtend in de Volkskrant, die dat kletskoek vindt met een uiterst nare bijsmaak bovendien. Het zou verstandig zijn als Albayrak haar uitspraken herriep, en het zou nog verstandiger zijn wanneer haar partij, de Partij van de Arbeid haar daarbij een handje hielp, zegt hij. Zeeman wordt op zijn wenken bediend, want vanochtend stond in Trouw een artikel dat ondertekend is door Albayrak en partijgenoot Frans Timmermans. <\/p>\n Daarin zeggen de auteurs dat het belangrijk is dat de Turken het debat over het uitmoorden van de Armeense bevolking aandurven. Met een aantekening: dat het begrip ‘genocide’ in het volkenrecht zeer precies is omschreven, en dat bewezen moet zijn dat de volkerenmoord doelbewust is opgezet en uitgevoerd om een bepaalde bevolkingsgroep uit te moorden. Dat er sprake is geweest van massamoord valt niet te ontkennen, en of het ‘genocide’ was laten de auteurs graag over aan de jursiten en historici. Er is een begin van ruimte in Turkije om dit stuk van hun geschiedenis te bekijken, en Albayrak en Timmermans vinden dat de Turken in Europa dit debat met meer zelfvertrouwen aan zouden moeten durven.<\/p>\n Maar ze zeggen nog meer, en dit vind ik het citeren waard:<\/p>\n Er zijn veel Europese landen waar de mensen moeite hebben de zwarte bladzijden van hun geschiedenis onder ogen te zien. Val Russen, Oekrainers en Polen niet lastig met de pogroms. Praat in Frankrijk niet te veel over de gruwelen in Algerije of de massale collaboratie tijdens de oorlog. In Spanje ontkennen grote groepen de gruwelen van het franquisme en in Italie zat tot voor kort een partij in de regering die Mussolini een groot hervormer vond. In de Raad van Europa is dit jaar door vele linkse partijen, waaronder helaas ook zusterpartijen van de PvdA, een rapport naar de prullenbak verwezen dat sprak over de excessen van het communisme. De tientallen miljoenen doden die de communisten op hun geweten hebben mochten immers niet aan ‘links’ worden toegerekend. Hoeveel linkse mensen weigeren tot op de dag van vandaag in te zien dat het Oost-Europese communisme een gruwelijke ontsporing was van het socialistische ideaal? Bruggen slaan tussen vroegere erfvijanden kan alleen wanneer men de eigen fouten onder ogen ziet, en niemand zich opsluit in het eigen gelijk, zeggen de auteurs. <\/p>\n Zo is er eerst een brug geslagen over de Rijn tussen Frankrijk en Duitsland, en later over de Oder tussen Oost en West. Nu is het tijd voor een brug over de Bosporus. <\/p><\/blockquote>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" De SP is al sinds jaar en dag voorstander van de erkenning van de massamoord op Armeniers. En vindt dat we Turkije daarop aan mogen spreken. Het is dus al een oude zaak, die nu plotseling weer opvlamt in de … Lees verder
\n
\nUiteraard hebben partijen het recht kandidaten voor de kamer door te lichten op de vraag in welke mate ze de partijstandpunten delen. En als dit punt zo belangrijk is dat daar geen onenigheid over wordt toegestaan, dan had dat van te voren moeten blijken. Wat er nu gebeurt is dat een kwestie – die op zich belangrijk is – een lading meekrijgt die daar eigenlijk nauwelijks over gaat. Voor sommige Turkse Nederlanders is dit opnieuw een bewijs dat de Nederlandse Nederlanders maar al te makkelijk bepalen wat Turken moeten vinden, en zich mengen in zaken die hen niet aangaan. En er zijn Nederlandse Nederlanders met wantrouwen naar migranten en moslims die het opvatten als een bewijs dat Turkse Nederlanders als het er op aankomt toch altijd voor hun ‘eigen’ land zullen kiezen en niet voor de normen en waarden die we hier hanteren. Zonder ook maar iets af te doen van de kwestie zelf, denk ik dat deze extra portie polarisatie geen enkele zaak goed doet. <\/p>\n
\nEn wat te denken van het taboe dat in sommige kringen nog steeds rust op onze koloniale oorlogen, die wij officieel nog steeds eufemistisch als ‘politionele acties’ aanduiden?
\nNatuurlijk, de ultieme gruwel van genocide is vele malen erger dan sommige van deze voorbeelden, maar het niet willen erkennen van fouten uit het verleden is niet alleen aan Turken voorbehouden. <\/p><\/blockquote>\n