De ‘Armeense kwestie’ die nu al haast ‘de zaak Albayrak’ is geworden fungeert, zoals bijna alles dat in Nederland tot kwestie wordt verheven, als splijtzwam. Tussen Turkse en Nederlandse Nederlanders. Binnen de partijen. Tussen autochtonen. De vraag is of je de discussie nog helder krijgt, en kan ontdoen van wat er allemaal op de achtergrond en onder de tafel meespeelt. De precaire balans tussen ‘allochtoon’ en ‘autochtoon’ met name. Dat lijkt in heethoofdig Nederland steeds lastiger.
\n
\nDe Volkskrant kopt vandaag met de mededeling dat een groot deel van de Turkse gemeenschap overweegt om de verkiezing te boycotten. Traditioneel stemt een groot deel van hen op de PvdA maar nu zijn ze kwaad. Ook die van het CDA. Talip Demirhan, die acht jaar lid was van het hoofdbestuur van het CDA, vindt het krankjorum dat er politici van de kandidatenlijst zijn afgevoerd. “Ons wordt dus gevraagd of onze overgrootvader een massamoordenaar is geweest. Als hij dat zou zijn geweest, mag hij van mij de hel in, maar waarom moet ik daarover verantwoording afleggen aan tante Truus en ome Jan? Omdat het aan hun normen een waarden voldoet? Dan zeg ik: sodemieter op met je normen en waarden.” <\/p>\n
Met andere woorden, deze plotselinge eis aan Turkse politici om stante pede verantwoording af te leggen over wat Turkije in het verleden heeft gedaan staat niet op zichzelf, maar wordt ervaren als het zoveelste bewijs dat ‘allochtonen’ zich voortdurend moeten verantwoorden voor hun land van herkomst, voor hun geloof, voor alles wat er mis zou zijn met de integratie. En voor velen van hen is het nu wel genoeg. <\/p>\n
Nebahat Albayrak is op de hoogte van de dreigende boycot: “Wat men van ons vraagt, lijkt veel op een afgedwongen geloofsbelijdenis. Ik noem het een kramp van een land dat niet weet om te gaan met mensen zoals ik, met de migrantenkinderen. Ik adviseer mijn achterban juist nu het debat op te zoeken en zich niet te verschuilen”. <\/p>\n
De zaak wordt helemaal absurd als je bedenkt, Willem Lindenboom schrijft dat ook vanochtend in de Volkskrant, dat het Europese Parlement vorige week juist de eis heeft laten vallen dat Turkije in de toetredingsonderhandelingen tot de EU de genocide erkent. En je zou toch denken dat het heel wat reeeler is om aan de regering in Turkije te vragen de genocide te erkennen dan aan een Nederlands parlementslid.<\/p>\n
Albayrak is iemand die heel goed in staat is om een brug te slaan tussen de Nederlandse en de Turkse gemeenschap, stelt Lindeboom. En bovendien bepaald niet iemand die het stereotype beeld van vrouwen in de Turkse gemeenschap bevestigt. “Zou dat niet iets belangrijker zijn dan elkaar in Nederland de maat te nemen over een opvatting die men in Brussel weer net zo makkelijk inslikt?”<\/p>\n
Het gaat om nog wat anders, bedacht ik gisteren, na een flinke hoeveelheid reacties op dit weblog. De erkenning van de zwarte bladzijde in de Turkse geschiedenis is van belang voor de normalisatie van de Armeens-Turkse betrekkingen. Daar zijn we het zo over eens. Ook voor de betrekkingen van Turkije met de Europese landen. Maar het gaat er ook om hoe<\/em> je dat proces stimuleert. In Turkije is nog nauwelijks sprake van een vrijheid om een vrije discussie te voeren. Daar zouden we de Turkse regering op aan moeten spreken, als ze deel willen maken van Europa, die de vrijheid van meningsuiting hoog in het vaandel heeft. Ook binnen Nederland, waar die vrijheid er wel is, zouden Turkse Nederlanders, gevraagd, uitgenodigd, gestimuleerd kunnen worden om die discussie aan te gaan. Politici van Turkse afkomst zouden daar een voortrekkersrol in kunnen nemen. Maar om ze te dicteren<\/em> wat ze vinden moeten, op straffe van intrekking van hun net aangeboden politieke positie, zo belangrijk voor de Turkse gemeenschap in Nederland, die net de macht van hun stemrecht massaal hebben ontdekt, roept uiteraard een nationalistische tegenreactie op, bevestigt oude beelden van die Nederlanders willen ons er toch niet bijhebben, versterkt het wantrouwen tegen het parlementaire systeem die de Turken de stem die ze net hadden veroverd nu al weer afneemt. <\/p>\n Dicteren helpt dus niet. Ook de Armeense zaak niet. Waarvan ik nog steeds vind dat onze partijen op het standpunt moeten blijven staan dat het onrecht dat de Armeniers is aangedaan erkend moet worden, en we de Turkse regering moeten blijven zeggen dat het tijd wordt. En ook om hun eigen burgers de vrijheid te geven daar hun mening over te vormen.<\/p>\n Nee, ik ben er geen voorstander van om het ene onrecht tegen het andere weg te strepen, en dat we in Nederland zo ontzettend traag en onwillig zijn om ons eigen koloniale verleden onder ogen te zien is geen excuus voor Turkije om de Armeense zaak in de doofpot te laten. Maar met al dat boter op ons hoofd kunnen we wel bedenken dat het ook in Nederland vooral een proces <\/em>is geweest – en nog is – om rechttoe rechtaan uit te komen voor onze eigen historische fouten. Zie Balkenende, die tussen neus en lippen zei dat hij hier een ‘VOC mentaliteit’ miste. Is Balkenende door zijn partij al van de kieslijst afgevoerd? <\/p>\n Stel dat de VS opeens zou beslissen niet meer met ons te willen samenwerken zolang we niet klip en klaar de schuld op ons hebben genomen voor de ‘politionele acties’ in Indonesie? Zouden wij hier niet uitbarsten in een nationalistisch waar bemoeien die lui zich mee en kijk naar je eigen? Dus laten we de Armeense zaak vooral op de agenda houden, plus de vrijheid van meningsuiting die in Turkije ver te wensen overlaat, maar laten we de Turken, hier en daar, hetzelfde verwerkingsproces gunnen als we willen hebben voor ons eigen koloniale verleden. <\/p>\n Ik wens Nebahat Albayrak alle sterkte in haar poging om de eigen achterban nog binnenboord te houden en te overtuigen dat ze hun politieke macht beter in kunnen zetten dan met een boycot die alleen rechts ten goede zal komen. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" De ‘Armeense kwestie’ die nu al haast ‘de zaak Albayrak’ is geworden fungeert, zoals bijna alles dat in Nederland tot kwestie wordt verheven, als splijtzwam. Tussen Turkse en Nederlandse Nederlanders. Binnen de partijen. Tussen autochtonen. De vraag is of je … Lees verder