{"id":3443,"date":"2006-10-15T09:23:39","date_gmt":"2006-10-15T07:23:39","guid":{"rendered":"http:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/2006\/10\/15\/iftar-in-bos-en-lommer\/"},"modified":"2007-07-05T10:11:14","modified_gmt":"2007-07-05T09:11:14","slug":"iftar-in-bos-en-lommer","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/2006\/10\/15\/iftar-in-bos-en-lommer\/","title":{"rendered":"Iftar in Bos en Lommer"},"content":{"rendered":"

061013iftar-194.jpg<\/p>\n

Mijn tweede iftar in deze ramadan maand. Ik was uitgenodigd bij Het Vangnet<\/a>, een opvangproject voor moslimmeiden. Het recept is simpel: een ruimte waar meiden en jonge vrouwen elkaar kunnen treffen, laagdrempelig, geen eisen. Gewoon: warmte. Je verhaal kunnen vertellen. Eens uit kunnen huilen. Waar je naar toe kunt als je je eenzaam voelt. En waar ook echte hulp is als je die nodig hebt. Van mensen die je begrijpen, omdat ze zelf ook van alles hebben meegemaakt. En zingeving. De islam als leidraad.
\n<\/p>\n

061013iftar-051.jpg<\/p>\n

061013iftar-053.jpg<\/p>\n

061013iftar-060.jpg<\/p>\n

061013iftar-082.jpg<\/p>\n

In Nederland is er veel aandacht, vaak negatieve aandacht, voor de jongens van de tweede generatie migranten. De ’tussengeneratie’, waarvan een deel zich niet welkom voelt, zijn draai niet kan vinden, vaak tussen twee culturen zit, die van de ouders, die van het land waarin ze geboren zijn maar waar ze vaak nog steeds als buitenlanders worden gezien. De ouders die zelf de weg niet weten en hun sociale netwerk kwijt zijn kunnen hen vaak niet helpen. Het gastland helpt ze ook maar al te vaak niet. Het is haast een cliche, maar we zien dat jongens en meisjes daar gemiddeld anders op reageren: de jongens ‘externaliseren’ vaker. Ze wijten hun ongeluk aan de omgeving, zetten zich er tegen af, vinden de school niks meer, zoeken hun soortgenoten op, hangen rond in buurten en leveren overlast, of gaan in de criminaliteit, of zoeken hun heil in een bij elkaar gesprokkelde netwerkislam en radicaliseren. Voor de minderheid van de jongens waar het niet goed mee gaat is er wel aandacht, al is het niet altijd de aandacht die ze nodig hebben, want we kunnen niet om de problemen heen. Voor de meiden al veel minder. <\/p>\n

061013iftar-128.jpg<\/p>\n

061013iftar-134.jpg<\/p>\n

061013iftar-135.jpg<\/p>\n

061013iftar-143.jpg<\/p>\n

061013iftar-154.jpg<\/p>\n

Met de meisjes waar het niet goed mee gaat, gaat het vaak anders. Die ‘internaliseren’ vaker, wijten hun ongeluk aan zichzelf, worden vaker depressief, vereenzamen, doen vaker een zelfmoordpoging. Voor hen is er al veel minder aandacht, want ze veroorzaken zelden maatschappelijke problemen. Lees het boek van Hans Krikke (zelf ook werkzaam in Bos en Lommer) Als niemand luistert. Verhalen van allochtone meisjes op een zwarte school. Dus is het goed dat er plekken worden gemaakt waar ze heen kunnen, waar ze thuis zijn.
\n<\/em><\/p>\n

061013iftar-100.jpg<\/p>\n

061013iftar-101.jpg<\/p>\n

061013iftar-119.jpg<\/p>\n

061013iftar-097.jpg<\/p>\n

Op deze iftarbijeenkomst, alleen voor vrouwen, was het onderwerp zusterschap. Ik mocht ook wat vertellen, en vertelde hoe ik zelf, veertig jaar geleden, eindelijk met mijn zoontje wegvluchtte van een gewelddadige man, en toen in een volkomen isolement belandde. Want opvang voor mishandelde vrouwen was er toen nog niet, daar moest een vrouwenbeweging zich eerst voor inzetten. En hoe ik toen met het begin van de vrouwenbeweging de steun en het zusterschap van andere vrouwen ontdekte. Dat, zei ik, is wat ik jullie nu ook zie doen. Er zijn voor elkaar. <\/p>\n

061013iftar-125.jpg<\/p>\n

061013iftar-122.jpg<\/p>\n

061013iftar-124.jpg<\/p>\n

Een mooie avond. Het doeagebed. Het vasten gebroken met dadels en melk. De traditionele harirasoep. En toen nog veel meer lekkers. De gesprekken, met de meiden, de vrouwen die er als vrijwilligsters werken, met Maimuna, met Ilkje, de gasten – ook autochtone vrouwen en vrouwen uit de locale politiek. En toen de afsluiting, samen in een kleine ruimte dicht op elkaar. De gedichten die werden voorgelezen, sommige door de meiden zelf. Hoe ze hun leven zelf in handen nemen. Samen. <\/p>\n

061013iftar-160.jpg<\/p>\n

061013iftar-182.jpg<\/p>\n

061013iftar-212.jpg<\/p>\n

061013iftar-186.jpg<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Mijn tweede iftar in deze ramadan maand. Ik was uitgenodigd bij Het Vangnet, een opvangproject voor moslimmeiden. Het recept is simpel: een ruimte waar meiden en jonge vrouwen elkaar kunnen treffen, laagdrempelig, geen eisen. Gewoon: warmte. Je verhaal kunnen vertellen. … Lees verder →<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":"","_jetpack_memberships_contains_paid_content":false},"categories":[1,6,10,21],"tags":[],"jetpack_sharing_enabled":true,"jetpack_featured_media_url":"","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3443"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=3443"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3443\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=3443"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=3443"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=3443"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}