Het is voor mij een beetje een experiment, of het aanbieden van een serie, zoals nu ‘de paradigmastrijd’ en voorheen ‘de angst voor de migrant’ die nog niet rond is leuk en nuttig is.
\nIk heb lang lesgegeven. Het voordeel van lesgeven is dat je eisen mag stellen aan studenten, bijvoorbeeld aan studenten in de hulpverlening dat ze in staat zijn tot zelfreflectie en ook kritisch over zich zelf na kunnen denken. Het andere voordeel is dat je in direct contact met studenten kunt zien of een verhaal of denkoefening aankomt of meer uitleg behoeft.
\n
\nHet aardige van een weblog is dat je daar heel andere mensen mee bereikt. Iedereen kan aan komen waaien, zolang als hij\/zij het leuk vindt, en kan ook weer vertrekken, al of niet met achterlating van een reactie. Het nadeel (voor mij) is dat ik niet altijd weet hoe een verhaal aankomt, en of mensen er wat mee kunnen, en dat ik daarvoor afhankelijk ben van mensen die af en toe eens reageren. <\/p>\n
Dat gebeurt wel. Niet alleen op het weblog zelf, maar ook via mijn email of door de links die opgenomen worden op andere websites en weblogs. Of anders via persoonlijke kanalen.
\nDus als nieuw medium, noem het de ‘weblog-cursus’ functioneert het wel voor een bepaalde groep mensen. Ik vind het spannend om te doen, het dwingt mij om na te denken en zo helder mogelijk te formuleren en daar leer ik weer van.<\/p>\n
Ook merk ik dat mijn regelmatige commentaren op het Palestijns-Isra\u00eblische conflict op prijs worden gesteld hoewel tegelijkertijd voorspelbaar is dat die ook steeds opnieuw de reacties uitlokken van mensen die het faliekant met me oneens zijn. De mensen uit paradigma 1 en 2, zeg maar. Er zijn mensen die het interessant vinden om te volgen hoe het in de Eerste Kamer toegaat. En dan zijn er ook de mensen die af en toe langs komen om te kijken of er weer wat over poezen in staat. (Komt er aan) <\/p>\n
Het nadeel van de grote vrijblijvendheid en openheid van een weblog is dan weer dat er ook regelmatig reacties op verschijnen van mensen die duidelijk weinig kunnen beginnen met wat ik schrijf, maar kennelijk wel de behoefte hebben om steeds opnieuw hun meningen kenbaar te maken – ook al halen die dus erg weinig uit. Ik doe regelmatig pogingen om ‘de discussie’ (die in mijn ogen geen discussie wordt wanneer het niet anders is dan mening tegenover mening te zetten) boven het wellis-nietis niveau uit te halen maar ook daar is niet iedereen gevoelig voor. Ik heb de paradigmaserie nu juist opgezet om te laten zien dat het weinig uithaalt wanneer je vanuit verschillende paradigma’s meningen op elkaar af blijft vuren, maar een beetje voorspelbaar was het wel dat uitgerekend de mensen uit die andere paradigma’s dat onzin vinden en maar door blijven gaan. Het zij zo. Elk medium neemt zijn eigen voor- en nadelen mee. De openheid en vrijblijvendheid is het grote voordeel, maar heeft ook irritante bijverschijnselen. <\/p>\n
Dus: iedereen mag langs komen. Ik haal alleen al te evidente flauwekul en gescheld van mijn weblog af.<\/p>\n
Ik ben dus al weer aan het denken en schrijven voor de voortzetting van de serie ‘de angst voor de migrant’. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Het is voor mij een beetje een experiment, of het aanbieden van een serie, zoals nu ‘de paradigmastrijd’ en voorheen ‘de angst voor de migrant’ die nog niet rond is leuk en nuttig is. Ik heb lang lesgegeven. Het voordeel … Lees verder