Ik was van plan om me er niet druk over te maken, maar ik moet nu toch even mijn ergernis kwijt. Gaat over Cisca Dresselhuys en Opzij, die nu 25 jaar bestaan. Dat is zeker een lintje en een bloemetje waard voor uithoudingsvermogen. Ik zou het daar graag bij hebben willen laten, wanneer Dresselhuys niet even erg tegen mijn haren in had gestreken.
\n
\nWat ik haar moeilijk kwalijk kan nemen is dat de media, die willen weten ‘wat het feminisme er van denkt’ altijd bij haar terecht komen. Dat is haar schuld niet, het gros van de feministen, zoals ik, doet inmiddels wat anders – met meenemen van hun feminisme uiteraard – en ‘feministe’ is ondertussen maar een van de vele etiketten en identiteiten die ik heb verzameld. Wat ik haar wel kwalijk neem is dat ze – juist nu – een beeld schetst van het voorafgaande feminisme waar ik toch echt tegen moet protesteren. Volkskrant vanochtend. <\/p>\n
Dresselhuys:<\/p>\n
De linkse partijen bleven lang vasthouden aan het multiculturalisme: wacht maar geduldig af, dan komt het vanzelf goed met de integratie. Zo dachten ook veel feministen: wij hebben er honderd jaar over hebben gedaan, gun allochtone vrouwen die honderd jaar ook. Er was een houding van afzijdigheid. Ingrijpen in de afschuwelijke situatie van veel moslimvrouwen beschouwden zij als paternalisme. Terwijl ik het zie als broodnodige solidariteit. Dat komt misschien ook doordat bijna alle feministen uit een links nest kwamen. <\/p><\/blockquote>\n
Watte? Een houding van afzijdigheid bij linkse feministes? En dat zegt Dresselhuys? Destijds waren er heftige discussies in de vrouwenbeweging tussen wat we toen nog ‘zwarte’ en ‘witte’ vrouwen noemden. Een belangrijke les die ik daarvan heb geleerd: niet alle vrouwen doen hun emancipatie op dezelfde wijze, en het gaat witte vrouwen niet aan om zwarte vrouwen te vertellen hoe ze dat doen moeten. En witte vrouwen mochten wel eens een beetje hand in eigen boezem steken hoe ze vooral niet vanuit een vermeende blanke superioriteit de zwarte vrouwen de les moesten lezen. Er waren toen nog weinig moslimvrouwen aanwezig, maar ze waren er. Niemand van de vrouwen, wit of zwart, links of niet, zei destijds ‘dat de integratie wel vanzelf kwam’. Integendeel. <\/p>\n
Jarenlang hebben we in gemengde groepen met elkaar gewerkt, bondgenotengroepen, joods en niet-joods, zwart en wit, we hebben het over klasse gehad, want dat was duidelijk, in de bevrijdingsbeweging die het feminisme was ging het om meerdere ‘ongelijkheden’ tegelijk, om sekse, om kleur, om klasse. Antiracisme was aan mijn kant van de vrouwenbeweging een volstrekt vanzelfsprekend onderdeel van waar we voor stonden. Er ontstond toen, net als nu, een keur van groepen, buurtinitiatieven, zelfhulpgroepen, die zich bezig hielden met de positie van vrouwen – ook van migrantenvrouwen. Veel van de expertise die toen ontwikkeld werd, werd overgenomen in de hulpverlening, in het welzijnswerk. Er werd door vrijwilligsters les gegeven in het Nederlands. En tweede kans onderwijs en volwasseneneducatie, met name ook aan migrantenvrouwen. Ik heb vervolgens nog twintig jaar les gegeven over diversiteit en ongelijkheid, ik heb er een boek over geschreven, De ziekte bestrijden, niet de patient<\/em>. Ik kom nu nog steeds veel van de vrouwen van toen tegen die de lessen die we hebben geleerd zo mee kunnen nemen – ook al is het vijandbeeld zwart nu verschoven naar het vijandbeeld moslims – dat solidariteit er niet uit bestaat dat je andere vrouwen voor gaat schrijven hoe ze het doen moeten. Dat je naast<\/em> ze staat en met <\/em>ze werkt, en dat zij laten weten welke steun ze daarbij kunnen gebruiken. Is dat afzijdigheid of een gebrek aan solidariteit? Ik dacht het niet. Is begrijpen dat elke vrouw haar emancipatie bevecht op haar eigen manier en in haar eigen tempo hetzelfde als ‘gun ze honderd jaar en wacht maar geduldig af?’ Dacht ik ook niet. Is dat ‘paternalisme’? Dat lijkt mij het tegendeel<\/em> van paternalisme. En waarom weet Dresselhuys dat niet? – er maar even vanuit gaande dat dit geen kwestie is van kwade trouw – omdat ze er nooit was. Ze zat achter haar bureau. In de tijd dat ik nog voor Opzij schreef was de redactie niet bepaald geinteresseerd in dit soort ontwikkelingen in de multiculturele vrouwenbeweging. Of voor wat later zmv<\/em>-vrouwen is gaan heten, zwarte en migranten en vluchtelingenvrouwen – met hun organisaties. <\/p>\n
Dat stukje geschiedenis zou ik met genoegen achter me laten wanneer het niet opnieuw werd gebruikt, misbruikt, door Dresselhuys, om zichzelf nu te etaleren als de feministe die zich zo inzet voor de bevrijding van allochtone vrouwen. Wat zijn de wapenfeiten van Dresselhuys? Dat ze zei dat er bij haar op de redactie niemand binnen kwam met een hoofddoek. En om het later nog wat erger te maken ‘verzachtte’ ze dat door te melden dat dat eventueel wel kon op de administratie. Heeft ze nooit teruggenomen. Tweede wapenfeit: om Ayaan Hirsi Ali te pushen als de aanvoerster van de ‘derde feministische golf’. Even over het hoofd gezien dat Hirsi Ali door de migrantenvrouwen in Nederland niet bepaald als hun woordvoerder werd gezien – de redenen daarvoor heb ik al eerder uitvoerig behandeld op dit weblog – en dat er helemaal niemand zat te wachten op het over hun hoofd heen uitroepen van een derde feministische golf, die er wat mij betreft al was, trouwens. Maar dat weet je natuurlijk niet als je altijd achter je bureau blijft zitten. Derde wapenfeit: dat Dresselhuys het wel een goed idee leek om minister Verdonk aan te stellen als minister van emancipatie. <\/p>\n
Opzij heeft stelselmatig de boot gemist, de afgelopen jaren, als het gaat om hun solidariteit te betuigen met de emancipatie van migrantenvrouwen, om zich daar werkelijk voor te interesseren. Ik kan een lange lijst maken van gemiste kansen, van bijeenkomsten waar vrouwen in goed feministische traditie het heft in eigen handen namen waar het ging om bijvoorbeeld gedwongen huwelijken of genitale mutilatie. Geen verslaggeefster van Opzij te zien. Niet aanwezig bij de vele debatten van vrouwen zelf. Geen aandacht voor de meer dan interessante stroming van vrouwen die hun emancipatie bevechten binnen het kader van de islam. Geen werkelijk kritische behandeling van de sharia en in hoeverre die niet of wel in strijd is met gelijke rechten. Geen kik toen rechts de vrouwenemancipatie kaapte om daar de moslimmigranten mee om te oren te slaan. Geen inhoudelijk stuk over mishandeling van migrantenvrouwen toen er beweerd werd dat dat allemaal de schuld was van de islam. Geen werkelijke inhoudelijke behandeling van de kritiek die er was op de gedachten van Hirsi Ali. De redactie van Opzij bleef wit. Ze waren er nooit. En ik denk niet dat er veel migrantenvrouwen zijn die Opzij lezen. Die kunnen voor de zaken die hun eigen emancipatie aangaan beter elders terecht. En grote, hele grote, dikke gemiste kans. <\/p>\n
Dat is verder niet zo erg, de emancipatie van migrantenvrouwen gaat toch wel door, en gaat geen honderd jaar duren. Laat Opzij toch rustig een blank blad blijven, met af en toe een kleine lippendienst om het niet al te erg op te laten vallen, laten ze het vooral hebben over vrouwen aan de top, en thema’s behandelen die in geen enkel ander damesblad zouden misstaan. De interviews met mannen waren vaak leuk, al vind ik dat cijfertjes uitdelen persoonlijk nogal pinnig. Maar kom mij niet aanzetten met de mededeling dat Dresselhuys zo solidair is met het lot van allochtone vrouwen en die linkse feministes niet. <\/p>\n
Dresselhuys is gevraagd naar wat ze gaat stemmen. Dat wordt GroenLinks of SP. Als ik naar de inhoud kijk van Opzij van de laatste jaren, dan heb ik een ander stemadvies. VVD, de partij van Hirsi Ali en Verdonk. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Ik was van plan om me er niet druk over te maken, maar ik moet nu toch even mijn ergernis kwijt. Gaat over Cisca Dresselhuys en Opzij, die nu 25 jaar bestaan. Dat is zeker een lintje en een bloemetje … Lees verder