{"id":3658,"date":"2006-10-27T09:59:31","date_gmt":"2006-10-27T07:59:31","guid":{"rendered":"http:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/2006\/10\/27\/elf-keer-een-mens\/"},"modified":"2011-12-10T00:49:36","modified_gmt":"2011-12-09T23:49:36","slug":"elf-keer-een-mens","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/2006\/10\/27\/elf-keer-een-mens\/","title":{"rendered":"Elf keer \u00e9\u00e9n mens"},"content":{"rendered":"

extra.jpg<\/p>\n

Na lang zoeken door een vreemde wereld, de wereld rondom Schiphol, donker, verlaten wegen, nergens een bordje, wie gaat er nu naar het cellencomplex van Schiphol dat ver weg ligt van de Nederlanders die dit niet willen zien, stemmen in de verte, politie, licht. De herdenking van de Schipholbrand, een jaar geleden. Ter plekke. We waren er tegen twaalven. Toen het gebeurde en er elf mensen omkwamen in het vuur en de rook.
\n
\n061026schipholsp-021.jpg<\/p>\n

061026schipholsp-024.jpg<\/p>\n

061026schipholsp-033.jpg<\/p>\n

061026schipholsp-063.jpg<\/p>\n

061026schipholsp-096.jpg<\/p>\n

We kwamen te laat voor de speech van Huub Oosterhuis: het gaat niet om elf, het gaat om elf keer \u00e9\u00e9n mens. Er waren mensen gekomen die er zelf bij waren, de overlevenden die nu geteisterd worden door de herinnering, en de vraag, waarom die man naast me in de cel wel dood en waarom ik niet? Er waren een paar nabestaanden, de familie van Robert. Anderen hadden er wel bij willen zijn, maar mochten niet. De zoon van Kemal Sahin werd tegengehouden bij de grens en teruggestuurd. Hij is asielzoeker in Duitsland. Anderen kregen de reis niet geregeld.<\/p>\n

061026schipholsp-091.jpg<\/p>\n

061026schipholsp-055.jpg<\/p>\n

061026schipholsp-098.jpg<\/p>\n

061026schipholsp-108.jpg<\/p>\n

061026schipholsp-109.jpg<\/p>\n

061026schipholsp-112.jpg<\/p>\n

061026schipholsp-120.jpg<\/p>\n

061026schipholsp-122.jpg<\/p>\n

061026schipholsp-131.jpg<\/p>\n

061026schipholsp-132.jpg<\/p>\n

Een sobere plechtigheid, kleine blokken hout in de vorm van kisten, namen er op, werden door de nabestaanden en de overlevenden naar een plaats bij het hek gebracht. In stilte. In die stilte het gesnik van een vrouw. Een lied. Mensen staken een lichtje aan bij een van de blokken, legden bloemen neer, schreven een laatste groet op een steen, zaten er even. Mensen hielden elkaar vast. <\/p>\n

Een van de geestelijke verzorgers die zich al langer inzet voor de vluchtelingen, en die ik bij elke bijeenkomst en wake zie, stelde me voor aan twee jonge meiden. De een had bijna een jaar opgesloten gezeten, de andere, helemaal uit Leeuwarden gekomen voor de herdenking, een jaar en een maand. Een verhaal zoals er zovele zijn. Op straat gezet zijn met niets, niet eens genoeg geld om een buskaartje te kopen. Geen onderdak geregeld, je zoekt het maar uit. Wat doe je dan, zegt ze. Ik heb geleerd dat mijn lichaam mijn tempel is. Maar ik moet ook eten, en slapen. Dan komt er iemand die je wil betalen, en dan denk je, doe maar, ik moet toch voor mijn lichaam zorgen, neem het dan maar. <\/p>\n

Weet je nog hoe je was toen we elkaar leerden kennen, zegt de verzorger. Toen stond je daar maar met gebogen hoofd, en je zei niets, en nu praat je weer. Ze lacht. Dat is waar. Ze heeft zichzelf weer terug, al is ze nog steeds maar vijftig kilo. Ze hebben haar uiteindelijk niet klein gekregen. <\/p>\n

061026schipholsp-140.jpg<\/p>\n

061026schipholsp-134.jpg<\/p>\n

061026schipholsp-144.jpg<\/p>\n

061026schipholsp-149.jpg<\/p>\n

Er zijn mensen die de wake de hele nacht voortzetten, als wij om een uur ’s nachts de auto weer opzoeken.
\nVanavond in Netwerk, 19.25, Nederland 2, Gladys Toekaya, de moeder van Robert. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Na lang zoeken door een vreemde wereld, de wereld rondom Schiphol, donker, verlaten wegen, nergens een bordje, wie gaat er nu naar het cellencomplex van Schiphol dat ver weg ligt van de Nederlanders die dit niet willen zien, stemmen in … Lees verder →<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":"","_jetpack_memberships_contains_paid_content":false},"categories":[31,6],"tags":[67,136],"jetpack_sharing_enabled":true,"jetpack_featured_media_url":"","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3658"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=3658"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3658\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":68375,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3658\/revisions\/68375"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=3658"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=3658"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=3658"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}