![greg-en-maartje-2.JPG](\"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-content\/uploads\/2006\/11\/greg-en-maartje-2.JPG\")
<\/p>\nTe gast: Maartje Kok, die de laatste dagen meemaakte van Greg Summers, ter dood veroordeeld en nu ter dood gebracht. Haar dagboek. <\/p>\n
<\/p>\n
Laatste foto met Greg, genomen op 25 oktober 2006
\n
\nUit mijn dagboek:
\nWoensdag, 25 oktober 2006<\/p>\n
Hij is dood.
\nZonder ons aan te kijken, zijn ogen open en gericht op het plafond. Doodverklaard om zestien minuten over negen \u2019s avonds.<\/p>\n
\u2019s Morgens een goed bezoek gehad, samen met Caterina, Gregs beste vriendin uit Itali\u00eb en hoofd van zijn Italiaanse verdedigingscomit\u00e9. Greg is vrolijk. Vertelt dat hij Major Nelson gesproken heeft toen hij naar de bezoekersruimte werd gebracht, en haar om uitleg heeft gevraagd over de beslissing van de Warden om slechts twee bezoekers toe te laten tijdens dit allerlaatste bezoek. De Major komt even later langs en biedt Greg haar verontschuldiging aan omdat de Warden gisteren een verkeerde beslissing heeft genomen. We hadden ook vandaag mogen wisselen, en dus had mijn broer Ivo w\u00e9l op bezoek gemogen. Het zij zo. Ik kan Ivo niet bellen en, al zou hij in de motelkamer zijn, het zou hem een uur kosten om van Huntsville naar Livingston te rijden en we hebben vandaag maar vier uur bezoek. Bovendien heeft Ivo nu de tijd om allerlei dingen te regelen en heeft hij gisteren al afscheid van Greg genomen.<\/p>\n
Halverwege het bezoek worden Gregs bezittingen binnengebracht: vier grote volle zakken. De drie zakken met boeken zijn gisteren al door ons meegenomen. Greg legt ons uit wat er allemaal in de zakken zit. De radio gaat hem het meest aan het hart, het is zijn kostbaarste bezit geweest gedurende de afgelopen zestien jaar dat hij op deathrow zat. Mocht hij een uitstel van executie krijgen en teruggebracht worden naar de Polunsky Unit in Livingston, zal hij alles kwijt zijn want de spullen mogen niet terug.<\/p>\n
We maken foto\u2019s en gelukkig lukken ze, hetgeen altijd maar afwachten is met een Polaroid camera. Maar Mrs. Williams, de bewaakster, doet haar best en krijgt ons zelfs aan het lachen. Greg is sterk. Hij zegt gematigd optimistisch te zijn dat de gisteren vrijgekomen verklaring van William Spaulding en van diens advocaat, zal leiden tot een uitstel. William Spaulding is de hoofdgetuige van de Staat Texas geweest die tijdens Gregs eerste arrest ervoor moest zorgen dat Greg zou \u2018bekennen\u2019. Hij geeft nu toe dat hij betaald is door de Staat en gelogen heeft over Gregs antwoorden, en dat Greg nooit bekend heeft opdracht te hebben gegeven om zijn adoptief ouders te vermoorden. Ook Spaulding\u2019s advocaat geeft dit in een offici\u00eble verklaring toe.<\/p>\n
Danalynn, Gregs advocate, zou volgens \u00e9\u00e9n van haar assistenten, om 10 uur langskomen. Maar we wachten tevergeefs. We balen, omdat we zoveel vragen hebben, maar we hopen dat de reden voor haar afwezigheid is dat ze hard aan het werk is voor Greg. Wel komt de TDCJ (Texas Department of Criminal Justice)-predikant vragen of we nog van plan zijn naar het Hospitality House te komen, waar we om 3 uur verwacht worden om te horen wat de procedure is en wat we kunnen verwachten tijdens de executie. Ik zeg dat we na de uitleg niet zullen blijven, liever in onze eigen motelkamer ons laatste telefoongesprek met Greg willen hebben totdat we verwacht worden bij de Unit. <\/p>\n
Als het bijna 12 uur is en tijd om afscheid te nemen, vraag ik Greg om mijn vader en moeder te groeten als hij in de hemel is. Hij laat me niet uitspreken, wil geen vaarwel zeggen. Om sterk te blijven, ontkennen we de mogelijkheid dat hij ge\u00ebxecuteerd zal worden. Dus kussen we het glas, zeggen we dat we van hem houden en worden door twee bewaaksters meegenomen naar de uitgang. Lopend naar de deur, kijken we achterom, in de hoop dat Greg zich heeft omgedraaid voor een laatste groet, maar we zien alleen zijn rug.<\/p>\n
Een gevangene heeft inmiddels Gregs spullen buiten bij de ingang op de stoep gezet. Cat haalt de auto op, en we sjouwen de zware onhandige zakken in de achterbak. Een groepje bewakers staat voor de deuren te schuilen voor de stromende regen, ze lachen en maken grappen over het weer. Er is er niet \u00e9\u00e9n die een poot uitsteekt om ons te helpen.<\/p>\n
We rijden zo snel mogelijk naar het motel, er is nog zoveel te doen voor we om 3 uur in het Hospitality House moeten zijn. We moeten kleren kopen voor Greg, hij wil begraven worden in een roze overhemd en zwarte jeans. Wij hebben besloten dat ook wij tijdens de executie zo gekleed zullen zijn, dus ook voor ons moeten we iets kopen. We vliegen van de Wal*Mart naar Baskins, slagen maar gedeeltelijk en zullen later terugmoeten. Nu eerst naar het Hospitality House waar we twee \u2018chaplains\u2019 ontmoeten: \u00e9\u00e9n die bij Greg zal blijven in de \u2018wacht-cel\u2019 totdat hij opgehaald wordt, en \u00e9\u00e9n voor ons die wij om 5 uur zullen ontmoeten bij het administratiegebouw van TDCJ en die tot en met de executie bij ons zal zijn. We luisteren naar wat ons te wachten staat en rijden daarna snel terug naar het motel.<\/p>\n
Om 10 voor 4 gaat de telefoon. Via de TDCJ-telefoniste en de chaplain, komt Greg aan de telefoon. We zetten de speaker aan zodat we hem alle drie kunnen horen en met hem kunnen spreken. We doen alle vier alsof dit een heel gewoon telefoongesprek is. Greg zegt Ivo de radio uit de zak te halen en legt hem uit hoe wij hem in Nederland kunnen gebruiken. Daarna moet ik de postzegels zoeken die hij niet gebruikt heeft, zodat ik ze aan zijn advocate kan geven. We maken grappen en lachen. Lachen om niet te hoeven huilen. God, wat doen we ons best om sterk te zijn!
\nOm kwart over 4 hangt Greg op. Ik had gisteren met Lovisa gesproken, de vrouw die nog v\u00f3\u00f3r mij met Greg schreef maar die hij al tien jaar niet meer gesproken heeft. Zij en ik hadden nu en dan contact en zo wist ze van de executiedatum en dinsdagavond, toen wij een speciale radioshow voor Greg hadden, heeft zij gebeld en tegen hem gesproken. Gelukkig had ik haar nummer, en nu kon Greg haar zelf bellen.
\nWe zijn blij als Greg om kwart voor 5 eindelijk ons weer belt. Bijna verraadt Ivo dat we vanavond alle drie in roze\/zwart gekleed zullen zijn, maar ik wil het een verrassing houden. (Omdat hij ons tijdens de executie niet heeft aangekeken, heeft hij dit nooit kunnen zien. Hadden we het hem nou maar verteld!)<\/p>\n
Om 5 voor 5 moeten we voor het laatst afscheid nemen, al zegt Greg dat hij nog altijd gematigd positief is en hoopt op een uitstel. Dus spreek ik af dat we elkaar a.s. maandag voor een twee uurs bezoek zullen zien voordat we naar huis zullen terugvliegen. Cat zegt tegen Greg dat we moeten rennen om op tijd te zijn bij de Wall\u2019s Unit. Wat een ongelooflijke bullshit-situatie: hem vertellen dat we ons moeten haasten zodat we op tijd zullen zijn voor zijn executie!! Ooit zoiets bizars meegemaakt?! Alle vier blijven we flink, al blijft het aan het eind even stil aan Gregs kant. Nog \u00e9\u00e9n keer zeggen we dat we van elkaar houden. Tot ziens Greg, stay strong!<\/p>\n
Onmiddellijk moeten we weg, naar het administratiegebouw van TDCJ dat tegenover de Wall\u2019s Unit is. De chaplain staat al op ons te wachten. We gaan het gebouw binnen, gang door, linksaf, rechtsaf een kale kantine-achtige ruimte in. Vier tafeltjes met om ieder vier plastic stoelen, twee plastic banken in de ene hoek, een plastic bank in de andere hoek. Een constant dreunend lawaai van de ijsblokjesmachine en een machine met het gebruikelijke junkfood en eentje met blikjes drinken. Schel, koud t.l.-licht. Het wachten kan beginnen.<\/p>\n
Niemand spreekt. Even later komt er iemand binnen, hij is van de \u2018security\u2019 en zal zo nu en dan naar boven lopen waar de pers en iemand van het kantoor van de Openbaar Aanklager zitten die constant op de hoogte worden gehouden van de ontwikkelingen. Zij wel, wij niet. Er schijnen vijf moties bij diverse rechtbanken ingediend te zijn. Dat is alles wat we weten.
\nBuiten hebben we een paar mensen zien staan op de demonstratieplek, en wat cameramensen. We zijn niet echt een \u2018high profile\u2019-geval. <\/p>\n
Om kwart voor 6 meldt de chaplain dat er blijkbaar nog van alles bij de rechtbank(en) gaande is, omdat normaal gesproken op dit tijdstip de bewakers zouden binnenkomen om ons te controleren op verboden spullen. <\/p>\n
We zijn alle drie moe, zo ontzettend moe van de spanning en de emoties. We lopen wat heen en weer, mogen de gang op, en ik mag zelfs even het gebouw uit om om de hoek te kijken hoeveel mensen er staan. Het zijn er niet veel. Het regent nog altijd pijpestelen.<\/p>\n
Terug naar binnen. Het is half 7, dan 7 uur. Ik begin te hopen op een \u2018stay\u2019 en bedenk wat we allemaal zullen gaan doen om Gregs leven te redden. Z\u00f3veel mensen vinden het schandalig wat er met Greg gebeurd is. Ruim 1000 mensen hebben onze petitie getekend, eindelijk zit de media er bovenop. N\u00fa moeten we al die mensen tot \u00e9\u00e9n grote vechtersmassa kunnen krijgen! We hoeven het niet langer alleen te doen. Jimmy Carter heeft z\u2019n hulp aangeboden, president Prodi heeft om gratie gevraagd, Susan Sarandon heeft de petitie getekend, en Mike Farrell. Met al die mensen m\u00f3et het lukken!
\nWe doen onze ogen even dicht. Ik ga zelfs half op de bank liggen, mijn hoofd op mijn spijkerjasje, en doezel weg. <\/p>\n
\u201cMAARTJE!!!\u201d Van heel ver weg hoor ik Ivo roepen. Ik doe mijn ogen open en kijk in de steenkoude gezichten van twee bewakers, een man en een vrouw. Het is half 9. W\u00e9g dromen, w\u00e9g plannen. Bewakers in deze ruimte betekent dat alle moties zijn afgewezen. Betekent dat de executie doorgaat. De band om mijn borst knelt, mijn hart gaat als een razende tekeer. Nee God, nee, alstublieft, n\u00e9\u00e9!!!
\nDe bewaakster neemt Cat en mij mee naar het damestoilet. We mogen nog \u00e9\u00e9n keer plassen, daarna betast ze ons en controleert ons met de metaaldetector. Terug naar de ruimte waar we onze paspoorten en jas pakken. Ik realiseer me dat dit het einde is. Het gevecht is voorbij. <\/p>\n
Ons was \u2019s middags verteld dat een gedeelte van de persmensen bij ons in de \u2018getuigenkamer\u2019 zou zijn, en dat ze alles wat wij zeiden of doen zouden noteren en eventueel publiceren. Cat, Ivo en ik hebben afgesproken geen woord te zeggen en sterk te zijn, zoals Greg dat gewild zou hebben. <\/p>\n
We houden elkaars hand vast en lopen mee naar de lift die ons een etage hoger brengt. We gaan naar buiten, TDCJ-mensen voor ons, chaplain en security-man achter ons. We steken de straat over naar de Wall\u2019s Unit, zwaaien in het donker naar de mensen die op de hoek van de straat staan, er staan voor Greg en ons. Lopen de trap op en komen bij het hoofdgebouw. De deur gaat open en we moeten links een kamer in, waar een vijftal mensen staat en zit en tegen tafels aanleunt. Pers- en TDCJ-mensen. Ze zijn even stil wanneer wij binnenkomen, kijken ons nieuwsgierig aan, maar na een minuutje gaan ze door met geinen en praten. De vent die met zijn dikke Amerikaanse kont op de rand van een tafel zit, blocnote in de hand, tikt met zijn pen tegen de tafel, gaapt, en kijkt op zijn horloge, alsof hij zeggen wil: \u2018kan het niet een beetje vlotter, we zijn al bijna 3 uur overtijd, ik wil naar huis\u2019. We staan daar, weigeren een stoel, zwijgen. Het wachten duurt lang, maar dan hoor ik geklikklak op de gang, en Michelle Lyon, de TDCJ-medewerkster, komt binnen: \u201cZe zijn klaar\u201d. <\/p>\n
We pakken elkaars hand vast en lopen gedrie\u00ebn achter de functionarissen aan. Ik voel me alsof we meedoen in een film, maar dan wel een horrorfilm. De gang is lang, we gaan een hoek om, en komen in de bezoekersruimte. De ruimte verschilt nauwelijks van de bezoekersruimte in de Wynne Unit waar ik Norman en Jim altijd bezoek. Aan het eind van de ruimte is een deur die uitkomt op een soort tuintje. Aan het eind weer een deur. Iemand opent hem en laat ons voorgaan. Op nog geen VIJF meter van ons ligt Greg! Mijn adem stokt en ik voel dat ik ga hyperventileren. De Oxazepam moet bijna uitgewerkt zijn. We lopen de drie passen naar het glas, drukken onze handen er stevig tegen aan. Zonder het glas zouden we Greg kunnen aanraken. Hij ligt daar, wij zien hem van de zijkant, zijn hoofd links, zijn voeten rechts, zijn armen naar links en rechts uitgestrekt, als Jezus aan het kruis, een infuus in beide handen. Blijkbaar hebben ze eerst de aderen aan de binnenkant van zijn elleboog geprobeerd, want daar zit een verband. Arme Greg. Hij klaagde altijd al dat ze daar zo moeilijk bloed konden tappen. Uiteindelijk hebben ze dus de vaten in zijn handen gebruikt, die nu in enorme wanten zitten, het lijken wel bokshandschoenen. Een laken bedekt zijn lichaam tot aan zijn hals. Ik kijk naar zijn borst. Zo te zien is hij vrij rustig, maar hoe moet hij zich gevoeld hebben tijdens al de voorbereidingen, tijdens het vastgespen van de zes riemen, tijdens het proberen een vat te vinden voor het vergif? Was hij in paniek of eigenlijk opgelucht dat het nu eindelijk ging gebeuren? We zullen het nooit weten. Hij kijkt naar het plafond, waar een grote lamp op hem gericht is en waar een microfoon hangt tot vlak boven zijn mond.
\nDe tranen zijn oh zo dichtbij. Maar we moeten flink zijn, \u2018hen\u2019 niet gunnen ons verdriet te zien. Greg kan ons niet horen, wij horen wel wat er binnen gezegd wordt. Een deur links gaat open en weer dicht. Blijkbaar het sein dat er niets meer in de weg staat om Greg te vermoorden. De Warden, die achter Gregs hoofd staat, vraagt of Greg een laatste statement wil maken. We horen hem \u2018nee\u2019 zeggen. De TDCJ-chaplain heeft zijn hand op Gregs been. De Warden knikt. Met open ogen gaat Greg de dood tegemoet. Geen laatste blik, geen \u2018dag\u2019. We begrijpen het. Hij is flink voor ons, wij zijn het voor hem. Hopelijk doet de sodium thiopental zijn werk en zal Greg snel wegglijden en niet voelen dat de pancuronium bromide zijn longen zal laten klappen. Wij zien en horen dat gebeuren wanneer de \u2018lucht-snurk\u2019 uit zijn neus en mond komt. We waren hiervoor gewaarschuwd, maar schrikken toch. Nu is er zeker geen weg meer terug. Ivo, Cat en ik gaan dichter tegen elkaar staan, onze armen om elkaar heengeslagen en de vrije hand tegen het glas. Zeggen Greg in gedachten gedag, en terwijl de potassium chloride door zijn aderen gaat en zijn hart stopzet, wensen we hem een goede reis. We huilen, maar heel zacht. Wat een waardigheid van Greg, en van ons!<\/p>\n
De dokter komt binnen. Kijkt in Gregs ogen, voelt zijn hals, luistert naar zijn hart en verklaart Greg dood om 21:16 uur. Hij slaat het laken over Gregs hoofd. Het is gebeurd. Gevangene 999010 is dood, nummer 22 van dit jaar. Een onschuldig man is \u2018legaal\u2019 vermoord. <\/p>\n
We worden verzocht mee te komen. Met de armen om elkaar heen verlaten we de ruimte, gaan de weg terug naar de wacht-kantine, pakken de rest van onze spullen, geven de chaplain een hand, en verlaten zonder iemand aan te kijken en zonder iets te zeggen het gebouw. Het is bijna half 10. We lopen naar de demonstratieplek om eventuele demonstranten te bedanken. De plek is leeg, iedereen is weg. Tsja, wie wil er nu vier uur lang in de regen staan. Zelfs het Texaanse weer huilt met ons mee. Wat voelen we ons eenzaam. Niemand van het advocatenteam dat Greg heeft geholpen, geen wachtenden. Alleen wij drie\u00ebn, alleen op een eiland. <\/p>\n
We mogen om 10 uur bij de Huntsville Funeral Home zijn om afscheid te nemen van Greg. Ook hier voelen we ons in een film. Het lijkt allemaal sterk op \u2018Six Feet Under\u2019, de Amerikaanse serie die zich afspeelt in een uitvaartcentrum. We worden vriendelijk verwelkomd en naar de ruimte gebracht waar Greg is. We waren voorbereid dat hij precies zo zou worden binnengebracht als dat hij de executieruimte had verlaten. Dat klopt. Op een soort plank, op een brancard op wielen, ligt hij. Het laken tot op zijn borst. Zijn handen in de rand van zijn broek om te voorkomen dat ze van de brancard af zullen vallen. Gelukkig wel zonder \u2018bokshandschoenen\u2019. Enorme paarse vlekken van het vergif in zijn gezicht, vooral aan de rechterkant omdat de dokter zijn hoofd naar rechts heeft gedraaid om de dood in Gregs ogen te kunnen zien. Zijn linkeroog ietsje open. Een hele vage glimlach rond zijn mond, alsof hij iets gezien heeft vlak voor zijn sterven dat wij niet konden zien. Hopelijk waren het zijn ouders die hem welkom heetten.<\/p>\n
Voor het eerst kunnen we hem aanraken, hij is nog een beetje warm. Zijn haar is zo zacht, zijn huid ruw. Hier kunnen we even huilen. We mogen zo lang blijven als we willen. Nemen wat foto\u2019s om onszelf later te overtuigen dat hij \u00e9cht dood is. Blijven een kwartiertje, aaien zijn wang, geven een kus op zijn voorhoofd. Nemen daarna ieder ons eigen afscheid en gaan terug naar het motel. Ik bel Connie, die bij de wake voor Greg in Voorburg is, spreek een boodschap in voor het thuisfront, neem een pil en val huilend in slaap, nog onwetend van de enorme hoeveelheid telefoontjes naar het advocatenkantoor dat Gregs zaak behandeld heeft, maar van wie we niets meer zullen horen, niet eens belt om te horen hoe de executie gegaan is en hoe het met ons gaat, en dat nu de volledige verantwoordelijkheid voor de afwikkeling aan ons heeft overgedragen; de telefoontjes naar Itali\u00eb en het Italiaans consulaat, de autoritten naar Houston, de faxen, e-mails, de bezoeken aan doodskisten-winkels en uitvaartcentra die ons na de executie wachtten om alles te regelen voor Gregs begrafenis in Itali\u00eb. <\/p>\n
Op maandagmorgen, 30 oktober, nemen we voor het laatst afscheid van Greg. De volgende keer dat we met hem zullen zijn is in Ciscane, 15 kilometer van Pisa, waar de burgemeester en Gregs correspondentievriendin Maria, Greg een laatste rustplaats hebben aangeboden. Een plek waar hij w\u00e9l welkom is, en ver weg van Texas, waar ze hem nooit een eerlijk proces hebben gegeven en hem hebben vermoord voor iets dat hij niet gedaan heeft. <\/p>\n
Dag lieve Greg\u2026. sorry dat we er niet in geslaagd zijn je onschuld te bewijzen middels een eerlijk proces. Het \u2018systeem\u2019 bleek ook voor ons te sterk. We hadden zo gehoopt\u2026 <\/p>\n
Amsterdam, 1 november 2006.
\nMaartje Kok \u2013 de Bruijn <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Te gast: Maartje Kok, die de laatste dagen meemaakte van Greg Summers, ter dood veroordeeld en nu ter dood gebracht. Haar dagboek. Laatste foto met Greg, genomen op 25 oktober 2006<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":"","_jetpack_memberships_contains_paid_content":false},"categories":[1],"tags":[],"jetpack_sharing_enabled":true,"jetpack_featured_media_url":"","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3840"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=3840"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3840\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=3840"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=3840"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=3840"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}