![\"Afscheid\"](\"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-content\/uploads\/images\/afscheid_01.jpg\")
<\/p>\nHet is hier donker en nat. En zo vreselijk rustig ’s nachts, al woon ik in het midden van de stad. Geen gebalk van ezeltjes, geen gekraai van de hanen, geen geschreeuw van de vissers en geen oproep tot het gebed. En niet met \u00e9\u00e9n oor wakker om het geluid van naderende helikopters op te vangen.<\/p>\n
Afscheid, altijd emotioneel. Dr. Adnan, die nauwelijks engels spreekt zei: we wait you. En iemand had wat jasmijnbloesems op mijn koffer gelegd. <\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
Gisteren moesten we twee grenzen door, bij Ben Gurion en bij Erez. We stonden twee uur langer te wachten dan normaal omdat een van ons in de computer onvindbaar bleek. Het hielp weinig om op de ligica te wijzen: als we niet allemaal in de computer stonden dan waren we nooit Gaza binnengelaten, en als we binnengelaten waren moesten we er toch ook weer uit kunnen. Ondertussen hadden we de tijd om te zien hoe het daar gaat, bij checkpoint Erez. Er was met een ambulance een groep Palestijnen gebracht die voor medische hulp naar Isra\u00ebl moesten. Zware gevallen, want niemand doet dat voor z’n plezier. Niemand mag dus in de ambulance de grens over. Maar ook niet in een rolstoel. Daar staan doodzieke mensen uren te wachten zonder zelfs te kunnen zitten, behalve op de smerige grond. We zagen een uitgemergelde oude vrouw die zich nog net staande kon houden door zich vast te klemmen aan de arm van haar bezorgde en evenoude man. Vervolgens moest ze alleen door de metaaldetector, alleen door de gang, langs de hond, langs de soldaten naar de andere kant, nagekeken door haar man die pas een hele tijd later ook over de grens mocht. We zagen een vrouw aan een zuurstoffles die een hoestbui kreeg. We zagen een jongen die op krukken liep en die zonder die krukken, hinkend op een been over de grens moest. Er lag een vrijwel geheel verlamde jongen die een schotwond had gehad in zijn hoofd. Ook die mocht niet per brancard en zelfs niet in een rolstoel naar de andere kant. Hij moest door een man in zijn armen door de metaaldetectorpoort worden gedragen. Aan de andere kant aangekomen kreeg hij een spastische aanval van de stress en lag te schreeuwen van de pijn.
\nHet is vreselijk om aan te zien dat mensen in nood niet eens geholpen mogen worden door hun eigen familie, om te bedenken hoe een vader zich moet voelen dat hij niet eens zijn eigen zoon kan beschermen, of hoe de oude man zich voelt die zijn doodzieke vrouw alleen naar de andere kant moet laten schuifelen. De verschrikkelijke machteloosheid er van, en de vernedering.
\nOok wij stonden te kijken en konden niets doen. Een Palestijnse man zei tegen Deny: You see? You see?<\/p>\n
\nDe gang aan de Palestijnse kant. Nu is het nog leuk.<\/p>\n
\nJoes gaat er even bij zitten als de Palestijnen onze paspoorten bekijken en ons opschrijven.<\/p>\n
\nIn de verte de hekken van de Isra\u00eblische kant waar we lang achter zullen staan te wachten. Dichterbij durf ik niet meer te fotograferen. <\/p>\n
Ik zou zo graag willen dat iedereen eens een uurtje daar bij Erez zou kunnen gaan kijken. Hoe de mensen achter prikkeldraad en hekken in de stank van pis staan te wachten en totaal afhankelijk zijn van de stemming van de soldaatjes, tieners de meesten, aan de andere kant. Met veiligheid heeft dit weinig meer uitstaande. Controle op bagage en scanning door metaaldetectors kan ook gedaan worden op een menswaardige manier. Hier worden mensen behandeld alsof ze geen mensen zijn, maar vuil. Mensen die geen recht hebben op gewoon respect. Wie dat eenmaal heeft gezien moet zich wel afvragen wat daar aan de hand is. <\/p>\n
Helaas, ik kan het alleen maar navertellen, en zelfs foto’s heb ik niet. In de buurt van leger neem ik geen enkel risico en doe exact wat ze van me willen. Naar voren, bagage neerzetten en openen bij het hek, zelf weer achter het hek, toekijken hoe de afgerichte hond met zijn poten en neus in mijn koffer zit, weer naar voren, koffer weer meenemen, wachten, wachten en nog eens wachten. Ik ben gezond. Ik kan staan. Ik hoef niet op tijd mijn bestraling of chemotherapie te halen. Ik maak grappen met mijn collega’s. Maar het hakt er wel in, hiervan getuige te zijn en je eigen machteloosheid zo te voelen.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Het is hier donker en nat. En zo vreselijk rustig ’s nachts, al woon ik in het midden van de stad. Geen gebalk van ezeltjes, geen gekraai van de hanen, geen geschreeuw van de vissers en geen oproep tot het … Lees verder