Ik ben er over het algemeen niet voor om vergelijkingen te maken met de jodenvervolging van WO II. Om twee redenen: dat je er vaak ver mee over het doel heenschiet. Iedereen maar voor fascist uitmaken, of voor nazi, maakt alleen dat de termen hol worden, en geen betekenis meer hebben. En omdat er veel mensen een rood waas voor de ogen krijgen en dan niet meer horen wat er wordt gezegd. Of anders gezegd: ik vind dat je heel zorgvuldig en overwogen moet weten wat je zegt, en wat je vergelijkt.
\n
\nMaar de andere kant is dat we zijn gaan doen alsof de jodenvervolging volstrekt uniek was. Absoluut waar dat de industriele massavernietiging van de joden een ultiem dieptepunt was in de Europese geschiedenis, vanwege de doelbewuste massaliteit. Maar niet waar dat dat het enige verschrikkelijke bloedbad was in onze geschiedenis. En dat er geen andere groepen zijn vervolgd dan joden. En dat er in de periode voorafgaande aan de holocaust, toen veel mensen nog niet begrepen waar antisemitisme, en het de andere kant opkijken als mensen werden afgevoerd, toe zou leiden, veel is gebeurd dat wel degelijk overeenkomsten heeft met nu. Dat is waar Huub Oosterhuis, die als jongen vanuit zijn huis de mensen uit zijn buurt afgevoerd zag worden, het over heeft. Hij maakt die vergelijking doelbewust, heel goed wetende dat hij een taboe doorbreekt. <\/p>\n
En hij is niet de enige, kamerlid Huizinga ging hem voor, Dijkstal, Pronk, ook Ed van Thijn heeft vergelijkingen gemaakt. De aanklacht tegen Oosterhuis is meer dan een beledigde reactie van het IND tegen een individuele man die het niet meer aan kan zien. Het wordt een testcase, wat je in Nederland, met onze prachtige vrijheid van meningsuiting, mag zeggen.<\/p>\n
In een stukje van een tijd geleden van Bram Grandia, Ikon pastoor, maakt ook hij een vergelijking, al richtte zich dan niet expliciet tegen het IND. Een vergelijking niet met de holocaust, evenmin als Oosterhuis dat doet, maar met de periode daarvoor, de behandeling van de vluchtelingen die ijskoud naar Duitsland werden teruggestuurd als ze geen papieren hadden. <\/p>\n
Dit schreef Grandia in Trouw (25 okt 06) :<\/p>\n
Het uitzettingsbeleid staat in een lange Nederlandse traditie. In de brochure ‘Een kreet om asylrecht’ van de Internationale Rode Hulp uit 1934 staan vele voorbeelden van arrestaties van vluchtelingen door de Nederlandse politie. In haar voorwoord schrijft Henriette Roland Holst: “Het is nu zoo ver gekomen, dat van het asylrecht voor politieke vluchtelingen heden in ons land geen spoor meer bestaat.” Politieke vluchtelingen uit Duitsland hadden het zwaar vanaf 1934. Mr. Jaap Hoeksma schrijft in zijn boek “Tussen vrees en vervolging” dat een politiek vluchteling uit Duitsland wegens de houding van de Nederlandse autoriteiten illegaal in Nederland moest verblijven, anders werd hij tot ‘revolutioniar element’ verklaard. Als hij echter als illegaal werd opgespoord, kon hij wegens overtreding van meerdere artikelen van het vreemdelingenreglement van 1918 eveneens uit Nederland worden verwijderd.<\/p>\n
Uitzetting van illegale vluchtelingen was in de jaren dertig aan de orde van de dag. Schrijnend zijn de tafrelen aan de Nederlandse grens na de Kristallnacht in november 1938. Een citaat uit het Nieuwsblad van het Noorden van 24 november 1938: “De bevolking van Zevenaar, tot nu toe tamelijk sceptisch tegenover het vluchtelingenvraagstuk – hier ana de grens is men de laatste jaren aan jammerlijke tonelen gewend geraakt, is toch door de voorvallen van vanavond zeer sterk onder de indruk gekomen. Zodra de vluchtelingen waren aangekomen, werden zij aan de gebruikelijke procedure onderworpen, waarbij al dadelijk bleek dat de meesten niet in bezit van geldige papieren waren. De toestand waarin de mensen verkeerden was waarlijk deerniswekkend. Zij waren totaal onvoldoende gekleed, duidelijk was hen aan te zien, dat zij de laatste weken zware ontberingen hadden geleden. Zij die uit een concentratiekamp waren ontsnapt, vertoonden de duidelijke sporen van ernstige mishandeling. Men kan slechts vermoeden welke verpletterende indruk het op deze mensen maakte, toen zij het vonnis hoorden, dat zij niet in ons land zouden worden toegelaten en met de eerstvolgende trein naar Duitsland zouden worden teruggestuurd. De wanhoop maakte zich van de ongelukkigen meester. Er waren er die zich op de knieen wierpen en baden sen smeekten om toch toegelaten te worden. De mensen bezwoeren bij hof en bij laag dat onmiddelijke overbrenging naar concentratiekampen zou volgen. Zij die uit de kampen ontsnapt waren, deden wanhopige pogingen om de ambtenaren ervan te overtuigen dat zij groot gevaar liepen doodgeschoten te worden. Maar niets mocht baten. De voorschriften zijn onverbiddelijk en hoewel de ambtenaren zelf tot tranen geroerd waren, moesten zij zich aan de voorschriften houden.”
\nDit was het beleid van het vierde kabinet-Colijn, gesteund door de christelijke partijen. <\/p><\/blockquote>\nOok toen mensen die ‘collaboreerden’, al heette dat niet zo. Die de voorschriften uitvoerden, regels zijn regels, zonder hun geweten te laten spreken. We weten overigens dat er meerdere mensen zijn bij het IND die hun ontslag hebben gekregen dan wel hebben genomen, die zich niet langer meer kunnen verenigen met de voorschriften die ze uit moesten voeren. En met de mensen die ‘uit de school klappen’ over hoe er wordt omgegaan met de dossiers van ‘schrijnende gevallen’ wordt korte metten gemaakt. We horen ze niet, het wordt hen verboden te spreken.<\/p>\n
De geschiedenis herhaalt zich wel degelijk. Onze vaderlandse geschiedenis, waar we zo trots op zijn. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Ik ben er over het algemeen niet voor om vergelijkingen te maken met de jodenvervolging van WO II. Om twee redenen: dat je er vaak ver mee over het doel heenschiet. Iedereen maar voor fascist uitmaken, of voor nazi, maakt … Lees verder