![061111eenland-138.jpg](\"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-content\/uploads\/2006\/11\/061111eenland-138.jpg\")
<\/p>\n<\/p>\n
Prachtige bijeenkomst. Inspirerende sprekers. Mooi publiek. <\/p>\n
Hans Dijkstal, een van de initiatiefnemers van het manifest E\u00e9n land, \u00e9\u00e9n samenleving opende de dag, in de Nieuwe Kerk, ‘deze foyer van de democratie’, waar de veel bezochte tentoonstelling over Marokko plaats vond, en binnenkort een tentoonstelling over Istanbul zal worden georganiseerd.
\n
\n![061111eenland-009.jpg](\"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-content\/uploads\/2006\/11\/061111eenland-009.jpg\")
<\/p>\n
Dijkstal: we zijn niet meer dan acht ongeorganiseerde politici. We zijn geen organisatie maar een initiatief tegen de polarisering tussen bevolkingsgroepen, en het is opzettelijk dat we laten zien dat die wens, om bevolkingsgroepen niet uit elkaar te laten brengen, door het gehele politieke scala wordt gedragen. En stelde Job Cohen voor, die niet alleen was uitgenodigd omdat bij een dergelijke bijeenkomst nu eenmaal een woordje van de burgemeester van Amsterdam niet misstaat, maar omdat Cohen een lichtend voorbeeld is van verbindend leiderschap, en dat blijft, ook als de storm er een beetje op staat. <\/p>\n
![061111eenland-013.jpg](\"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-content\/uploads\/2006\/11\/061111eenland-013.jpg\")
<\/p>\n
Cohen had er werk van gemaakt. Geen standaard burgemeesters praatje, maar een korte lezing waarin hij uiteenlegt waarom we de nadruk moeten leggen op eenheid in plaats van verdeeldheid, eenheid opgevat als de samenhang in een samenleving die bestaat uit een verscheidenheid van mensen. Wat volgt is een korte samenvatting. Daaronder zijn de verwijzingen te vinden naar een uitgebreider verhaal.<\/p>\n
Drie punten wilde Cohen onder onze aandacht brengen: dat migratie ons een spiegel voorhoudt. Dat het laten groeien van sociale binding tijd kost. En de vraag hoe we die binding tot stand brengen. <\/p>\n
Van alle maatschappelijke kwesties is de laatste tijd het meest gepraat over het ‘allochtonenvraagstuk’. Soms nog verder vernauwd tot ‘de moslims’. De vraag is hoe dat zo centraal kon komen te staan, alsof er geen andere vraagstukken zijn. Dat is niet alleen te verklaren uit de aanwezigheid van migranten. Een deel van het probleem is dat uit het SCP rapport blijkt dat tweederde van de autochtone Nederlanders nooit in kontakt komt met allochtonen. (Cohen verontschuldigt zich dat hij die term toch nog eens gebruikt, het blijkt niet makkelijk om een verhaal te houden zonder een begrip te hebben voor de nieuwkomers in de samenleving).<\/p>\n
Ja, er zijn botsingen tussen culturen, culturen die schuren. Denk aan de wijken die zijn ‘verkleurd’, en wat het betekent voor de wijkbewoners die in korte tijd meemaakten dat hun wereld veranderde en onherkenbaar werd. De grote toename van migranten heeft mede geleid tot een gebrek aan sociale binding, en een gebrek aan gedeelde normen en waarden, maar is ook medeveroorzaakt door het disfunktioneren van instituties. <\/p>\n
Maar de problemen, het tekort aan sociale binding is niet alleen veroorzaakt door de komst van migranten. We leven ook in een tijdperk met een gebrek aan fatsoen, aan een toename van korte lontjes. Die hebben we allemaal, nee ik natuurlijk niet, zegt de burgemeester, maar u wel. We klagen snel. En we zijn verwend. We kunnen niet meer omgaan met ongemak. Dat helpt ook niet bij het ongemak tussen allochtonen en autochtonen. <\/p>\n
In zijn Cleveringalezing (verwijzing hieronder) werkte Cohen al uit wat er in deze samenleving aan de hand is aan grote veranderingen: toegenomen individualisering, toegenomen demokratisering, privatisering, globalisering en secularisering. Daar hebben we de goede kanten van gezien. We zijn uitgebroken uit een benauwende samenleving. Maar Gabriel van der Brink heeft ons er op gewezen dat aan die processen ook een moeilijke kant zit. We hebben de vertrouwde bindingskaders van gezin, buurt, kerk, politieke en religieus verenigingsleven grotendeels vaarwel gezegd. En we zijn er nog niet in geslaagd om nieuwe bindingen te vinden. Het oude verzuilde ‘eenheid in verdeeldheid’ is er niet meer, met de ontzuiling verviel de eenheid, en dat maakt dat er nu van een gezamenlijk onvermogen sprake is om migranten te integreren. <\/p>\n
De spiegel die ons wordt voorgehouden bestaat er in dat ‘ons’ nu de vraag wordt gesteld waarin migranten zich moeten integreren, en wat die normen en waarden nu eigenlijk zijn waarin ‘wij’ verwachten dat ‘zij’ zich zullen voegen. <\/p>\n
![061111eenland-155.jpg](\"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-content\/uploads\/2006\/11\/061111eenland-155.jpg\")
<\/p>\n
De zoektocht naar binding en sociale cohesie is dus niet alleen een integratieprobleem, al lijkt het zich daar nu op toe te spitsen. We weten ook zonder migranten niet meer goed hoe we moeten samenleven. En dat in een tijdperk van grote globale spanning. Neem de Deense cartoons, neem de spanning in het Midden Oosten. Het is niet meer mogelijk om de grenzen te sluiten tegen wat buiten ons land gebeurt. En binnen ons land is er ook sprake van een vergaande economische herstructurering, veel mensen staan er, en vaak letterlijk, alleen voor. <\/p>\n
Het vinden van nieuwe bindingen kost tijd. Het scheppen van een nieuwe stedelijke omgeving, waarin ‘de boel bij elkaar gehouden wordt’ ontstaat niet op commando. Haast hebben schiet niet op. Het goede nieuws is dat blijkt dat de meerderheid van de Nederlandse bevolking wel behoefte heeft aan meer solidariteit. De wens om beter samen te leven is er wel. Het feit dat op deze zaterdagochtend de Nieuwe Kerk vol zit met mensen die daar voor zijn is daarvan ook een teken. <\/p>\n
De vraag is nu hoe we nieuw kaders kunnen scheppen die mensen binden. Die mensen weer vertrouwen geven in hun buurt. Daarvoor zijn een hele reeks van maatregelen, als buurtbeheer, buurtregisseurs, buurtvaders, feesten, opruimen van straatvuil. Mensen komen elkaar voor een groot deel van hun tijd tegen op school en op het werk. Dat is voor veel mensen de enige plaats waar ze mensen tegen komen die anders zijn. Daar moet meer gebruik van gemaakt worden.<\/p>\n
![061111eenland-059.jpg](\"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-content\/uploads\/2006\/11\/061111eenland-059.jpg\")
<\/p>\n
Godsdienst, het is in de Willem van Oranjelezing al gezegd, kan een bindende factor zijn. En burgerschap, waaronder we verstaan het bevorderen van maatschappelijke en politieke participatie, de versteviging van de rechtsstaat, de grondwet speelt een grote rol, ecdonomische zelfstandigheid is belangrijk en het handhaven van fatsoensnormen. En cultuuroverdracht. De overheid moet haar eigen huis op orde hebben, want anderen wijzen op fatsoensnormen helpt niet wanneer die overheid geen voorbeeld geeft. De overheid moet zorgen voor goede dienstverlening, en veiligheid. <\/p>\n
Dat, met elkaar, moet binding laten groeien voor de vergaand geindividualiseerde burger, waarvan een flink deel afkomstig is uit andere culturen. De afstand moet worden verminderd, de polarisatie en daarmee de radicalisering tegen gegaan. Dat proces heeft tijd nodig. En vertrouwen. Vertrouwen komt te voet, en gaat te paard. <\/p>\n
(Voor een uitvoeriger versie van deze lezing, zie hier<\/a>. Wordt vervolgd<\/a><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Prachtige bijeenkomst. Inspirerende sprekers. Mooi publiek. Hans Dijkstal, een van de initiatiefnemers van het manifest E\u00e9n land, \u00e9\u00e9n samenleving opende de dag, in de Nieuwe Kerk, ‘deze foyer van de democratie’, waar de veel bezochte tentoonstelling over Marokko plaats vond, … Lees verder
\nZie ook de Multatulilezing<\/a> En hier<\/a>. En hier<\/a>.
\nDe Cleveringalezing<\/a>.
\nReligie als bron van sociale cohesie.<\/a>
\nEn meer.<\/p>\n