![061116gaza-186.jpg](\"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-content\/uploads\/2006\/11\/061116gaza-186.jpg\")
<\/p>\n<\/p>\n
Met de oude ambulance en de grote vrachtwagen die is omgebouwd als mobiele kliniek naar Beit Hanoun. We gaan daar de noodhulp brengen die door Icco is gedoneerd. Dozen met voedsel en een lading plastic flessen bakolie. En rugzakken volgestouwd met de spullen voor Eerste Hulp, verbandgaas, vloeistof voor infuzen. Normaal brengen de teams van het NCCR die hulp direct naar de families die het het meest nodig hebben. Maar nu in Beit Hanoun is de situatie te gespannen om families te bezoeken, iedereen is in nood en in wanhoop, als de ene familie ziet dat de andere een voedselpakket krijgt weet je niet wat er gaat gebeuren. Dus we hebben afgesproken dat we de hulp afleveren bij het stadhuis. De lijst met families die het eerste in aanmerking komen is opgesteld door het personeel van he ziekenhuis daar, en de staf van de burgemeester gaat er op toezien dat het bij de juiste mensen terecht komt. Fatsoenlijke mensen, zegt Khaled. Van Hamas. Dan weet je zeker dat ze er op toezien dat het naar de grootste noodgevallen gaat.
\n<\/p>\n
![061116gaza-090.jpg](\"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-content\/uploads\/2006\/11\/061116gaza-090.jpg\")
<\/p>\n
![061116gaza-104.jpg](\"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-content\/uploads\/2006\/11\/061116gaza-104.jpg\")
<\/p>\n
Onderweg de nieuwe verwoestingen gezien. De straten zijn kapot gemaakt door de tanks, huizen verwoest. Op straat zijn er ploegen mensen bezig het ergste puin weer op te ruimen, en de eerste bouwvakkers zijn al weer bezig aan de reparaties. We ontmoeten de burgemeester, ik doe als senator ook nog even het woord, de Palestijnse tv is er bij. Of er meer hulp komt. Insha’Allah. De donatie van Icco, noodhulp, is nu op. We zullen kijken of we opnieuw ergens geld vandaan kunnen krijgen.<\/p>\n
Beit Hanoun is heel erg zwaar getroffen. Ik ken het van tien jaar geleden nog als een lieflijk en welvarend dorp, het groenste stuk van de Gazastrook, met aardbeienkassen en anjerkwekerijen. Een boerenbevolking die zich niet zo bezig hield met de politiek. Nu is het afgelopen met de anjers, wie zou die nog kopen, export is niet meer mogelijk, en golf na golf van aanvallen, vanuit de lucht, me tanks, heeft de bevolking wanhopiger en militanter gemaakt. Op de straat zie ik het grote bord met de zeven strijders afkomstig uit dezelfde familie, die in de gevechten tegen het binendringende leger zijn gesneuveld. <\/p>\n
![061116gaza-154.jpg](\"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-content\/uploads\/2006\/11\/061116gaza-154.jpg\")
<\/p>\n
![061116gaza-157.jpg](\"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-content\/uploads\/2006\/11\/061116gaza-157.jpg\")
<\/p>\n
We rijden nog even Beit Hanoun in. De acht eeuwen oude moskee verwoest. Er zit een groep vrouwen bij, verschrikkelijk decoratief in het puin. Ik krijg maar even tijd om foto’s te maken van Khaled, hij is nerveus. Blijf bij de auto, zegt hij. De mensen zijn zo verschrikkelijk gespannen, je weet niet wat ze doen als ze een buitenlander zien. Waar moeten ze met hun woede heen, dat de wereld opnieuw een bloedbad heeft toegestaan en niemand wat doet? Hij heeft nog met een paar woedende mannen gepraat, die schreeuwden, wat doet die buitenlander hier, we willen geen hulp, we willen ons land terug. Je moet niet vergeten dat bijna iedereen hier doden in hun familie heeft, zegt Khaled. En dan komt er weer iemand langs die foto’s komt maken van de ellende. Terwijl de wereld, ook Europa, niets anders doet dan geld sturen voor hulp. Ik leg het ze uit, dit zijn onze vrienden, en de hulp hebben we ook nodig. Maar heb er een beetje begrip voor dat mensen over de rooie zijn, en aan het eind van hun latijn en pas een beetje op.
\nIk beloof dat ik beter zal luisteren.<\/p>\n
![061116gaza-184.jpg](\"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-content\/uploads\/2006\/11\/061116gaza-184.jpg\")
<\/p>\n
![061116gaza-170.jpg](\"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-content\/uploads\/2006\/11\/061116gaza-170.jpg\")
<\/p>\n
Op de terugweg rijdt een schoolbusje volgepropt met kinderen voor ons uit. Vorige week is zo’n busje nog beschoten. Alleen gewonden gelukkig. Het plaatselijke ziekenhuis is vol. De burgemeester zegt dat ze nog steeds niet precies weten hoeveel gewonden er zijn, sommige zijn meteen naar Jordanie gestuurd om daar geopereerd te worden, sommige zijn naar huis gestuurd omdat de mensen al op de vloer van het ziekenhuis lagen. Het NCCR zal in de komende tijd alle gevallen die thuis hulp nodig registreren, en kijken of ze nog in ons bestand opgenomen kunnen worden. Er zijn nu zoveel nieuwe gevallen, ook al zijn de team nu bijna dag en nacht bezig, het is de vraag of de oude patienten, die al twee jaar regelmatig worden bezocht, niet elders hulp kunnen krijgen zodat er weer ruimte is voor de nieuwe. <\/p>\n
Mensen zijn in paniek, doodop en in wanhoop, zei de burgemeester. Het is niet alleen materiele en medische hulp die ze nodig hebben, er is ook psychologische ondersteuning nodig. Je kunt het zonder overdrijving zeggen: negentig procent van de bevolking van Beit Hanoun is getraumatiseerd. Fatma vertelde over haar jongste dochtertje Nour, van elf. Zij woont met haar familie aan de noordkant van Gaza, en daar konden ze de schoten en de bommen horen. Haar zoon Wasim trekt zich nergens wat van aan, die is nergens bang voor en misschien is dat ook wel erg, dat hij niet eens bang meer is voor de tanks en de helicopters. Maar Nour kan niet meer slapen, behalve al ze naast haar vader mag liggen. Fatma heeft haar altijd gerustgesteld, je kunt rustig gaan slapen, je schieten niet op kinderen die slapen. Maar Nour kijkt naar de tv en ze heeft het zelf gezien, die familie die lag te slapen, al die kinderen, allemaal dood. Dus nu slaapt ze bijna niet, en houdt haar kleren en schoenen aan, om weg te rennen als de tanks komen en ook haar familie dood gaat schieten. <\/p>\n
De schade van vandaag valt nog mee. Tien gebouwen in de puin gelegd vanuit F 16’s. Het leger was beleefd en belde van te voren dat ze gingen bombarderen, de mensen hadden een half uurtje om op tijd weg te komen. Dus geen doden. Wat is de zin? Kapot maken. We rijden langs een verkeersbrug. Is al tig keer kapotgebombardeerd en weer gerepareerd, nu laten ze het maar even zo en rijden via een modderweg naast te brug. Wat was de zin? Kapot maken. Als grote kleuters met iets te gevaarlijk speelgoed. <\/p>\n
Ja en dan gaan er weer raketten afgeschoten worden. Uiteraard. Fatma zegt dat ze niet gelooft dat het de Palestijnen zelf zijn, want ze kent niemand die dat doet, terwijl het toch wel heel vanzelfsprekend is dat een groot deel van de bevolking in verzet is en veel van de jonge mannen vechten. Niemand verbergt dat. Ik denk dat het collaborateurs zijn die die raketten afschieten, zodat ze Israel weer een excuus geven om door de gaan met de veroestingen, zegt Fatma, want dan heet het een vergeldingsactie te zijn en hoor je veel mensen in Europa zeggen: eigen schuld, hadden ze maar geen raketten af moeten schieten. Of het paranoia is of werkelijkheid? Mensen die zo op elkaar gepakt in de angst zitten neigen tot paranoia, maar aan de andere kant: het zou de erste keer niet zijn dat er collaborateurs worden ingezet om te provoceren. Wie zal het weten. <\/p>\n
Ik heb nog veel meer te vertellen, maar dat komt morgen. Met de foto’s die ik op deze computer niet verwerkt krijg. <\/p>\n
O en voor de gezellige mensen die me bestoken met een of ander propagandistisch verhaaltje over de Hamas die zulke vrouwenhaters zouden zijn dat ze vrouwen de strijd in zouden hebben gestuurd: doe geen moeite. Het is flauwekul. Iedereen hier is in verzet tegen de Israelische bezetting, vrouwen worden bij de bombardementen en de beschietingen niet gespaard, zoals we opnieuw in Beit Hanoun hebben kunnen zien. De vrouwen zijn allang op vele manieren betrokken bij het verzet, en iedereen, ook mensen van buiten Hamas, zijn ontzettend trots op de vrouwen die een levende muur hebben gevormd tussen hun mannen en het Israelische leger. En het waren niet alleen Hamasvrouwen, trouwens. Khaled kent een van de vrouwen, ze heeft twee gehandicapte kinderen. Ze is van Fatah. Haar man is dood, veel van de mannen van haar familie zijn al dood. Zij was een van de vrouwen die hielpen om de mannen die nog leven uit de handen van het Israelische leger te houden, uit de gevangenis, in de hoop dat het leger niet op vrouwen zou schieten. Een van hen werd gedood. Iedereen hier is trots op de vrouw die haar leven gaf om de mannen de kans te geven weg te komen. <\/p>\n
Morgen meer.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Met de oude ambulance en de grote vrachtwagen die is omgebouwd als mobiele kliniek naar Beit Hanoun. We gaan daar de noodhulp brengen die door Icco is gedoneerd. Dozen met voedsel en een lading plastic flessen bakolie. En rugzakken volgestouwd … Lees verder