![061116gaza-206.jpg](\"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-content\/uploads\/2006\/11\/061116gaza-206.jpg\")
<\/p>\n<\/p>\n
(Nog even: ik heb op dit moment geen tijd om op reacties te reageren, anders dan die op de Gazastukken)<\/p>\n
Jan is gearriveerd. Een dagje vroeger dan gepland, voor alle zekerheid. Want stel je voor dat er vandaag weer iets is met de grens en Jan er niet op tijd door komt. Morgen staan er meer dan honderd cursisten te wachten voor de nieuwe leiderschapstraining. De tv zal bij de opening zijn. Er komen curisten uit alle geledingen van de Palestijnse samenleving, van de ministeries, de President’s office<\/em>, de media, de universiteiten, vrouwengroepen, de politie, de gezondheidszorg. En met alle mogelijke politieke achtergronden. De vorige training, met maar 25 mensen, in april<\/a>, liep als een trein. Nu hebben ze allemaal een paar mensen meegenomen van hun organisatie. Op het kantoor van het NCCR die de training zal hosten, is hard gewerkt, aan de conferentietasjes, de hand-outs. Alles wat er nodig is. We hebben al met een van de vertaalsters gesproken, we gaan zo naar het hotel om te opstelling van de zaal te bekijken, de microfoons, al dat soort dingen. Wat dan wel? We willen een experiment aanbieden, om met Israeli’s te werken aan hoe het zou zijn om werkelijk de verantwoordelijkheid te nemen voor hun daderschap, voor hun verantwoordelijkheid voor het voortduren van de bezetting. Ruimte te geven voor alle gevoelens van wanhoop, hopeloosheid, depressie en angst voor Palestijnen en dan te kijken hoe ze verder kunnen. Een ander soort leiderschap. We denken wel, na de gesprekken die Jan heeft gevoerd, dat het kan lukken. Spannend.<\/p>\n Fatma heeft gisteren, nadat Jan over de grens was en we zeker wisten dat de training door kan gaan, alle cursisten gebeld. Want het was al een keer eerder afgezegd toen de situatie te gespannen was. Je weet in Gaza maar nooit. Nee, het is haar niet gelukt om iedereen al te bellen, vooral de mannen niet, want het was donderdagavond en het was al tien uur. En dat weten we toch ondertussen, donderdagavond? Ze giechelt. Dan slapen de mannen met hun vrouwen en als je ze dan na tien uur belt he will kill me.<\/em> Khaled heeft er nog een grap over, van een schrijver die heeft gezegd, als in de Arabische landen op donderdagavond de hemel naar beneden komt dan zal die gedragen worden op de voeten van de vrouwen. <\/p>\n Ik vraag Khaled waar de doffe klappen vandaan kwamen die we vannacht hebben gehoord. Attacks. Weer een paar gebouwen. de bewoners kregen een telefoontje dat hun huis gebombardeerd zou worden en hadden dan een paar minuten om weg te rennen. Hij haalt zijn schouders op. <\/p>\n Straks wordt het nog spannend of ook Deny en Annelies over de grens komen. Er was een reuze gedoe over Annelies, haar aanvraag zoek of wat, niemand wist het, maar nu staat ze gewoon in de computer van Erez, en moet het goed gaan, insja’Allah.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" (Nog even: ik heb op dit moment geen tijd om op reacties te reageren, anders dan die op de Gazastukken) Jan is gearriveerd. Een dagje vroeger dan gepland, voor alle zekerheid. Want stel je voor dat er vandaag weer iets … Lees verder
\n
\nGisteravond hebben Jan en ik nog lang zitten praten. Er is een mogelijkheid dit kleine project, leiderschapstraining voor Palestijnen, uit te gaan breiden. Dan zullen we het ook moeten gaan formaliseren, misschien een stichting. En we denken er aan om een nevenproject in Israel te doen, en Jan heeft al een paar informatieve gesprekken gevoerd, of er mogelijkheid voor is. Dat gaat nog niet zo makkelijk worden, ook voor ons niet, want wat gaan we daar doen? Geen leiderschapstrainingen. Geen training over trauma, hoewel dat daar ook voorkomt, geen training over hoe je bezetting overleeft. Want we willen de fundamentele ongelijkheid niet verdoezelen, en er zijn al te veel pogingen geweest tot goedebedoelde, en mooie ‘ontmoetingscursussen’ tussen Palestijnen en Israeli’s. Daar zullen sommige mensen best mooie herinneringen aan over hebben gehouden, ik was jaren geleden zelf ook betrokken bij een grote vrouwenconferentie Engendering the peace process, met Israelische en Palestijnse vrouwen. Uiteindelijk levert dat heel weinig op, omdat het werkelijke probleem, de bezetting, en de fundamentele ongelijkheid tussen de groepen, niet wordt aangesproken.<\/p>\n![061116gaza-149.jpg](\"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-content\/uploads\/2006\/11\/061116gaza-149.jpg\")
<\/p>\n