De eerste golf feminisme (eigenlijk zowat de zevende, maar daar hebben we het nu even niet over) vocht behalve voor kiesrecht voor vrouwen vooral ook voor het recht van vrouwen op arbeid. Nu was het zo dat vrouwen uit de arbeidersklasse bijna altijd wel moesten werken, maar juist de vrouwen uit de burgerlijke klasse mochten niet. De redenatie van die eerste feministen was dat er ook vrouwen waren die niet wilden of konden trouwen, en dat zij ook recht hadden op financi\u00eble zelfstandigheid en een menswaardig bestaan zonder afhankelijk te worden van bedeling of familie.<\/p>\n
\n
\nOp de gedachte dat zorg en werk ook tussen de seksen verdeeld kon worden kwam nog vrijwel geen feministe, omdat de idee\u00ebn over de ware vrouwelijke en mannelijke natuur nog tamelijk vast lagen.
\nWat de tweede golf onder andere heeft bereikt is dat de gedachte dat zowel mannen en vrouwen aan zorg en werk konden doen heel normaal is geworden. Wat nog niet wil zeggen dat die eerlijke verdeling al een feit is.<\/p>\n
Kort samen gevat en met een tamelijk hoog grote-stappen-snel-thuis gehalte hebben vrouwen tegenwoordig drie keuzes om hun leven in te richten.<\/p>\n
1.\tZe kunnen hun werk serieus nemen en zelfs ‘carri\u00e9re’maken. De term ‘carri\u00e8revrouw’ is lang niet meer zo negatief als in het begin van de vrouwenbeweging. Een echte carri\u00e8re kost meer dan een normale werkweek en is slecht te combineren met het hebben van kinderen. Voor vrouwen die toch af willen zien van kinderen, daar zijn er nu meer van dan vroeger, is dat geen probleem. Maar er wordt wel een prijs voor betaald. Verreweg de meeste vrouwen met een serieuze baan doen dat zonder de ondersteuning die voor mannen met een carri\u00e8re meestal nog vanzelfsprekend is. Nu kun je met een fors salaris wel enige diensten kopen: restaurants, een werkster, de wasserij. Maar wat je niet met geld kunt kopen is de emotionele ondersteuning van iemand thuis die het gezellig voor je maakt en wil weten hoe je werkdag was. Er zijn uitzonderlijke carri\u00e8revrouwen die thuis een partner hebben (m\/v) die die taak wel op zich wil nemen, maar veel vrouwen doen het zonder. Risico: burn-out en het gevoel: is dit nu alles, soms vermomd als de overgang. <\/p>\n
2.\tZe kunnen kiezen voor het gezin, en hun werk (tijdelijk) opgeven. Kinderen verzorgen is niet niks. Het is op zich een legitieme keuze. Risico is wel: financi\u00eble afhankelijkheid van de partner, een groter risico op depressies, moeite om later weer in het arbeidsbestel opgenomen te worden, en een grotere kans op ‘decente armoede’ wanneer het huwelijk stuk loopt of de man overlijdt. Wat hij gezien het gemiddelde leeftijdverschil in het huwelijk en het feit dat vrouwen langer leven nogal eens eerder doet dan zij. <\/p>\n
3.\tEn dan is er de moderne variant, de ‘combi’. Werk \u00e9n gezin. Voordeel: van beide werelden het beste. Nadeel: van beide werelden ook het slechtste. Het gezin mag er niet onder lijden dat je werk hebt. Het werk mag er niet onder lijden dat je een gezin hebt. Kunst en vliegwerk en veel geregel om dat in balans te houden. De combivrouwen zijn vaak meesters in het schuldgevoel: voel ik me vandaag liever schuldig op mijn werk omdat ik mijn zieke kind niet zelf verzorg, of blijf ik thuis en voel me schuldig dat ik mijn werk verzaak. Vrouwen in de combi hebben dus zelden werk dat veeleisend is, en nemen vaak noodgedwongen genoegen met werk dat aanpasbaar is maar beneden hun niveau, en verdienen dus ook vaak aanzienlijk minder dan hun partner. Wat zich kan wreken, zie boven, wanneer het met het huwelijk niet goed loopt. Risico verder: zelden tijd voor jezelf, minder mogelijkheden om rust te vinden om bij te komen (de combivrouwen slapen gemiddeld minder!) en een grotere kans om in de ziektewet of WAO terecht te komen. Of het lukt is dus vergaand afhankelijk van de medewerking van de partner. Als het niet lukt schuiven vrouwen vaak terug naar keuzemogelijkheid twee, want je baan kun je wel opgeven, je kinderen ontslaan gaat niet. <\/p>\n
Kortom, elke keuze heeft zijn prijskaartje, en soms is het niet eens een keuze. Daarmee wil ik niet zeggen dat alle vrouwen ongelukkig zijn, want er zijn ook vrouwen die het wonderwel goed doen in hun keuze. Maar elke keuze brengt dus ook risicofactoren met zich mee. <\/p>\n
Zijn we daar dus mee opgeschoten? Jawel, want ook al zijn de problemen nog niet opgelost, we kunnen tegenwoordig wel kiezen welk probleem we het liefste hebben en dat kon mijn moeder nog niet. <\/p>\n
En de mannen dan, hebben die het zo gemakkelijk soms?
\nMorgen (of overmorgen) verder.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
De eerste golf feminisme (eigenlijk zowat de zevende, maar daar hebben we het nu even niet over) vocht behalve voor kiesrecht voor vrouwen vooral ook voor het recht van vrouwen op arbeid. Nu was het zo dat vrouwen uit de … Lees verder