{"id":4305,"date":"2006-12-09T11:55:46","date_gmt":"2006-12-09T09:55:46","guid":{"rendered":"http:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/2006\/12\/09\/hirsi-ali-na-de-orkaan\/"},"modified":"2011-07-27T16:12:07","modified_gmt":"2011-07-27T14:12:07","slug":"hirsi-ali-na-de-orkaan","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/2006\/12\/09\/hirsi-ali-na-de-orkaan\/","title":{"rendered":"Hirsi Ali, na de orkaan"},"content":{"rendered":"

‘Hoe komt het dat iemand eerst de boel op stelten zet en daarna niet wordt gemist’, vraagt Jos de Beus, hoogleraar politieke theorie zich af in de Volkskrant van dit weekeinde. De Beus vond een jaar geleden, bij de opening van het Academisch jaar waarvoor Ayaan Hirsi Ali werd uitgenodigd (zie hier<\/a>) nog dat ze belangrijke zaken aan de orde had gesteld. Voor het antwoord waarom ze niet wordt gemist moet je niet bij De Beus zijn. Die komt weer met de mythe aanzetten dat ‘de’ vrouwenbeweging voor Hirsi Ali ‘door het beslagen plafond brak’ de barbaarse en achterlijke behandeling van vrouwen en meisjes in gemeenschappen van immigranten gedoogde. Niet in ‘mijn’ vrouwenbeweging, en ook niet in de vrouwenbeweging van migrantenvrouwen zelf, die voor de komst van Hirsi Ali al aardig op weg was.
\n
\nInteressanter is het stuk van Nikita Shabazi, Halleh Ghorashi en Kaoutah Dharmoni, onder de kop Ayaan is niet die grote islamkenner, in dezelfde Volkskrant. Daar wordt nog eens op een rijtje gezet wat met name migrantenvrouwen en islamitische vrouwen tegen het optreden van Hirsi Ali hadden.
\nKort samengevat:
\n– Haar ideeen over de islam berusten voornamelijk op haar persoonlijke ervaring. Op grond daarvan werd ze in Nederland gezien als de enige echte islamdeskundige. Ze ontkende dat er vele verschillende stromingen zijn onder moslims en gooide ze allemaal op een hoop.
\n– Haar opvatting dat ‘de islam’ op gespannen voet staat met de democratie houdt geen steek. Zie de WRR en andere rapporten.
\n– Haar opvattingen over vrouwenrechten binnen de islam mist de nuance. Ze trekt een directe lijn tussen vrouwonvriendelijke uitspraken in de koran (en niet de passages die gelijkheid voorstaan) naar (het gebrek aan) vrouwenemancipatie van moslima’s. Ze maakt geen vergelijkingen met niet-moslimlanden. Ze deed niets met het gegeven dat driekwart van de Nederlandse moslima’s vinden dat ze in de koran inspiratie kunnen vinden voor hun emancipatie.
\n– Ze wijt achterstelling en misstanden aan het geloof, en negeert cultuur.
\nKortom: met Naima Azough zijn de schrijfsters van mening dat Hirsi Ali met haar polariserende houding het tegendeel heeft bereikt van wat ze wilde. En in tegenstelling met wat Cisca Dresselhuys denkt, hebben de islamitische minderheden iemand als Hirsi Ali niet nodig gehad voor hun emancipatie. Ook niet met de film Submission, die door vele moslimvrouwen werd ervaren als een klap in hun gezicht. <\/p>\n

Ayaan heeft dankzij de inhoud van haar boodschap bepaalde maatschappelijke problemen op de agenda gezet. Maar de manier waarop zij het aangepakt heeft en hoe ze in haar standpunten door diverse gevestigde opinieleiders en de media ondersteund en bijgestaan is, is verre van perfect. De maatschappij is door eenzijdige dominantie van haar ideeen in rep en roer gebracht waardoor de wij-zij kloof alleen maar dieper is geworden. Hopelijk hebben wij in de toekomst met Orkanen te maken die voor binding en saamhorigheid zorgen in plaats van groepen tegen elkaar op te hitsen.<\/p><\/blockquote>\n

Morgen is er een discussie in De Rode Hoed, georganiseerd door de Volkskrant, naar aanleiding van het boek van Sara Berkejon en Hans Wansink, De orkaan Ayaan<\/em>. De discussianten zijn de usual suspects die ook in het boek voorkomen, Naima Azough, Fatima Elatik, Jos de Beus, Afshin Ellian, en Nahed Selim. Misschien ga ik er naar toe, hoewel met enige frisse tegenzin: ik kan me nauwelijks voorstellen dat ik nog iets nieuws zal horen. En debatten tussen zulke duidelijke voor- en tegenstanders, waarvan we de meningen ondertussen wel kennen, leveren zelden meer op dan meer van hetzelfde. <\/p>\n

Er is nog een ander boek verschenen, van Yolanda van Tilborgh, die onderzoek heeft gedaan naar de meningen van Nederlandse moslima’s over Hirsi Ali. Wij zijn Nederland, Moslima’s over Ayaan Hirsi Ali. <\/em>Waarin ik voornamelijk de bevestiging vind van wat iedereen die voldoende kontakt had met moslimvrouwen al kon weten: ze hebben Hirsi Ali niet als ondersteuning in hun emancipatieproces ervaren. Ik ben het aan het lezen. <\/p>\n

De inleiding is van Bram de Swaan, met wie ik het zeker niet op alle punten eens ben, onder andere niet dat haar vertrek een verlies is voor het politieke debat, en ook niet dat Hirsi Ali, ‘ze verkondigt, predikt, zaniks en grieft’ niemand zou hebben bedreigt. Nee, niet persoonlijk. Maar ze heeft in mijn ogen wel degelijk bijgedragen aan een migranten bedreigende anti-islam sfeer in Nederland. Maar de Swaan ziet wel haar tekortkomingen scherp: <\/p>\n

Eerst haar misvatting: zoals alle gelovigen en afvalligen denkt ze dat er een boek is waar alles staat. Eerst stond alles er goed en nu staat alles er fout. Dat boek is voor haar nog steeds de Koran. Zij denkt dat moslimmannen hun vrouwen slaan omdat het geschreven staat. (..) De gelovige mannen slaan hun vrouwen niet omdat de Koran dat voorschrijft, maar omdat zij afkomstig zijn uit stamverbanden in een agrarische pre-industriele samenleving waarin de machtsverhoudingen tussen mannen en vrouwen hoogst ongelijk zijn. In China en Latijns-Amerika, in Afrika en in India worden vrouwen vaak net zo gekleineerd, achtergesteld en geschoffeerd. Daar hebben de mannen Allah en Zijn Profeet helemaal niet voor nodig. <\/p><\/blockquote>\n

Ten tweede is het optreden van Ayaan paradoxaal en komen jaar medestanders in een dubbele klem terecht. Het verwijt aan moslims dat ze vrouwen achterstellen en mishandelen is zonder twijfel in heel veel, veel te veel, gevallen terecht. Maar het werkt in deze tamelijk xenofobe, mild racistische samenleving ook als een stok om de hond te slaan: niet dat men iets tegen moslims heeft, welnee, maar ze mishandelen hun vrouwen… Dat is in postmodern, postfeministisch Nederland de beste manier om een morele superieure positie in te nemen en de anderen – schijnbaar in alle onschuld – tot moreel minderen te maken. Zo werkt de dubbele klem: wie die misstanden verzwijgt neemt de moslims in kleinerende bescherming en wie ze aankaart kleineert ze ook. <\/p><\/blockquote>\n

Het is daarom niet zo verbazend dat veruit de meeste moslimvrouwen in Nederland niets van Hirsi Ali moeten hebben. Niet dat zij de discriminatie en de onderdrukking van vrouwen in het islamitische milieu negeren of voor lief nemen, integendeel. Maar ze proeven in de openbare kritiek ook maar al te scherp een afwijzing en kleinering van moslims in het algemeen, hun eigen vaders, broeders en geliefden inbegrepen. Het is met andere woorden in Nederland (en elders) niet gelukt om voor mensen uit islamitische milieus een openbare ruimte te creeren waarin ze kritiek kunnen uiten op de eigen kring onder dat ze zich medeplichtig hoeven te voelen aan de algemene kleinering en afwijzing van moslims. <\/p><\/blockquote>\n

Is er openbare kritiek mogelijk op de gedragspatronen en opvattingen van moslims, zonder hen te kleineren of te vervreemden? Zulke kritiek is zeker mogelijk, op twee voorwaarden: beleefdheid en gevoel voor betrekkelijkheid. Wie iemand op zijn dwalingen wil wijzen moet het zo doen dat die ander geen gezichtsverlies lijdt en het gevoel behoudt dat hij voor vol wordt aangezien. Die beleefdheid heet tegenwoordig ‘respect’. Ten tweede, wie een ander op zijn feilen wil wijzen moet bereid zijn de eigen tekorten te erkennen. Het kan best zijn dat het gezinsleven van Marokkanen en Turken en andere inburgerende Nederlanders te wensen overlaat, maar is het onder de inlandse Nederlanders echt zoveel beter? Kijk naar jezelf. <\/p><\/blockquote>\n

Op dit weblog heb ik het al vaker kritisch gehad over Hirsi Ali. Voor wie dat nog terug wil lezen, kijk hier<\/a> en hier<\/a> en hier<\/a> en hier<\/a> en hier<\/a>. Ik maak er nog wel een beter overzicht over. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

‘Hoe komt het dat iemand eerst de boel op stelten zet en daarna niet wordt gemist’, vraagt Jos de Beus, hoogleraar politieke theorie zich af in de Volkskrant van dit weekeinde. De Beus vond een jaar geleden, bij de opening … Lees verder →<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":"","_jetpack_memberships_contains_paid_content":false},"categories":[10,21],"tags":[160],"jetpack_sharing_enabled":true,"jetpack_featured_media_url":"","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4305"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=4305"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4305\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":54106,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4305\/revisions\/54106"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=4305"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=4305"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=4305"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}