Wanneer er weer eens ferme uitspraken gedaan worden over ‘vrouwen en de islam’ zit ik al weer met kromme tenen te wachten op wat er nu weer beweerd gaat worden. ‘De islam’ gaat over een miljard mensen in uiteenlopende landen als Indonesi\u00eb, Iran, Turkije, Nederland. En binnen die landen zijn er bovendien grote verschillen tussen bevolkingsgroepen, klassen, generaties – er zijn Arabische landen waar meer vrouwen hoogleraar zijn aan de universiteit dan in Nederland, maar ook milieu’s waarin vrouwen angstvallig binnen gehouden worden.
\nVergelijk: geef eens een ferme mening over ‘vrouwen en het christendom’- over welke vrouwen zullen we het dan hebben, over katholieke boerenvrouwen op Sicili\u00eb die nog geloven in eerwraak en het boze oog, of over mij?
\n
\nEen van de redenen waarom ik me erger aan de stereotype beeldvorming over moslimvrouwen is dat ik al tien jaar werk in een moslimsamenleving, in de Gazastrook. En dus langzamerhand weet hoe complex de Palestijnse samenlevingen zijn, niet alleen de grote verschillen tussen Palestijnen die in Isra\u00ebl leven, de Palestijnen in Jeruzalem, of op de Westoever, of in het buitenland, of in de Gazastrook. En bovendien: hoeveel diversiteit zelfs al binnen een kleine, vrijwel van de buitenwereld afgesloten samenleving als Gaza. Denk aan Texel, 1,3 miljoen mensen er op, muur er omheen. Daarbinnen: grote verschillen tussen een familie waarvan alle kinderen hebben gestudeerd in Gazastad, en een boerenfamilie in Abassan waarvan de kinderen als eerste generatie allemaal hebben leren lezen en schrijven. <\/p>\n
Neem Nour. Ze woont in Jeruzalem, in het verpauperde bezette Oostelijke gedeelte. Ze is journaliste. Ze is ongetrouwd en woont dus bij haar ouders. Al haar broers en zussen, negen in het getal zijn al getrouwd. Haar vader, redelijk rijk geworden als handelaar, kon ze allemaal een flat meegeven, ook de zusjes. Nour wil niet trouwen. Maar het alternatief is dat ze op haar slaapkamertje bij haar ouders zou blijven en daar werd ze gek van. De permanente bemoeizucht van haar moeder, en altijd neefjes en nichtjes over de vloer, meer dan vijftig ondertussen, alleen als iedereen sliep, ’s nachts, kon ze haar stukken schrijven. Een paar keer was ze in het buitenland, op een beurs, in de VS, in Londen, maar dan ging ze na een paar maanden dood van heimwee. Ik hoor nu eenmaal bij mijn land, zei ze, ik kan nergens anders leven dan in Palestina, hoe gek ik er ook van word. Ze dreigde haar ouders dat ze in Ramallah op een flat zou gaan wonen, in haar eentje. Dat vond haar vader zo erg dat ze uiteindelijk de kleine flat kreeg die verlaten werd door een broer, tegen het huis van haar ouders aan. Ze is helemaal gelukkig. Een slaapkamertje, een werkkamertje, een serre om in te zitten, een eigen badkamer. De laatste ruzie ging nog over de sleutel van de tussendeur. Die kreeg haar moeder. Maar dat hinderde niet meer, want die tussendeur staat toch bijna altijd open. Nour heeft een keukentje maar kookt nooit zelf. Als ze honger heeft gaat ze gezellig bij haar moeder eten. Die kankert altijd: je hebt je leven verpest.
\nIs ze niet trots op je dat je een bekende journaliste bent en dat je je eigen salaris verdient, vraag ik.
\nJawel, zegt Nour. Maar dat ik dertig ben en niet getrouwd ben vindt ze toch erger.<\/p>\n
Met Nour praat ik over emancipatie en feminisme. Ze is een van de modernste vrouwen in Palestina die ik ken. Zeer bewust heeft ze voor haar vak gekozen, en hoewel ze veel van kinderen houdt trouwt ze niet. Ik ken geen Palestijnse mannen die mij genoeg vrijheid zouden geven, zegt ze. Mannen veranderen niet. Het is alsof ik mijzelf hoor praten toen ik zo oud was als zij. Maar er verandert toch heel veel, werp ik tegen. Kijk naar hoe je moeder leeft. Kijk naar hoe jij leeft. Zou je moeder hebben kunnen zeggen, ik trouw niet? Daar moet ze om lachen, het idee al. Dus is er wel al veel veranderd, ze geeft het toe. Naar mijn voorafgaande leven en mijn feminisme informeert ze ge\u00efnteresseerd, maar nee, het westerse feminisme met die grote nadruk op individuele vrijheid gaat ook haar te ver. Om liefdesrelaties te hebben en niet te trouwen, ze zou er voor moeten breken met haar familie en met haar land. Is ze nooit in de verleiding geweest toen ze in het buitenland woonde? Nee, zegt ze beslist. Ik zou dat nooit doen.
\nOm je familie? Mijn vader zou een hartaanval krijgen als hij dat over mij zou horen, zegt ze, maar nee, niet om haar familie. Ook niet om het geloof, ze is al jarenlang moslim zoals de Italianen katholiek zijn. Ze doet mee aan de feestdagen maar bidt nooit. Nee, zegt ze, het zit niet in me. Ik zou er niet gelukkig van worden. <\/p>\n
(deel 2, hier<\/a>)<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Wanneer er weer eens ferme uitspraken gedaan worden over ‘vrouwen en de islam’ zit ik al weer met kromme tenen te wachten op wat er nu weer beweerd gaat worden. ‘De islam’ gaat over een miljard mensen in uiteenlopende landen … Lees verder