{"id":462,"date":"2004-09-25T13:48:47","date_gmt":"2004-09-25T11:48:47","guid":{"rendered":"http:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/?p=462"},"modified":"2008-11-04T13:19:18","modified_gmt":"2008-11-04T12:19:18","slug":"moslimburgers","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/2004\/09\/25\/moslimburgers\/","title":{"rendered":"Moslimburgers"},"content":{"rendered":"

Raad eens, wie is deze vrouw?
\n1. Ze is Nederlandse, intercultureel opbouwwerkster, geboren in Sittard.
\n2. Ze is Turkse, moslim en voorzitter van de Ihlas-moskee in Geleen<\/p>\n

\"Leyla
\n(Leyla Cakir)
\n
\nAntwoord: ze is beide. Leyla Cakir heeft Turkse ouders, werd hier geboren, en werd democratisch verkozen tot voorzitter van de moskee. Kan dat dan, iemand van onder de dertig, een vrouw, die geen hoofddoek draagt? Dat kan, zegt ze. Je moet natuurlijk wel wat te bieden hebben. En dat heeft ze. <\/p>\n

Ik was deelneemster aan een groot congres, georganiseerd door de stichting Islam en Burgerschap. De Stichting was een gevolg van een initiatief van de regering om een stuurgroep in leven te roepen. Inmiddels heeft minister Verdonk besloten de subsidie niet te verlengen. Nogal stom, denk ik, want met alle discussies over integratie en alle controverses en misverstanden over moslims in Nederland is deze organisatie ontzettend nuttig in het bij elkaar brengen van de partijen, zowel die binnen de moslimgemeenschappen als door de discussie aan te gaan met de sleutelfiguren in de Nederlandse samenleving. <\/p>\n

Twee doelen had de conferentie: het zichtbaar maken van de burgerinitiatieven van moslims in de afgelopen vijf jaar, en het bespreekbaar maken van de kwesties die er spelen: wat zijn de aspecten in de islamtische culturen die goed burgerschap in Nederland moeilijk maken en wat valt er aan te doen?<\/p>\n

Het is een groot, divers en gemotiveerd publiek dat aan de conferentie deelneemt. Overwegend allochtoon, maar met een flinke groep betrokken autochtonen. Ach, wat had ik graag gewild dat de mensen die altijd maar hun mond vol hebben van wat er mis is met ‘de’ islam dit hadden meegemaakt, driekwart van de oordelen hadden zo op de schroothoop gekund, en het kwart dat nog over was had aanleiding kunnen zijn voor een werkelijke discussie. Zoals die hier ook gevoerd werden.<\/p>\n

\"Mohamed<\/p>\n

Voorzitter Mohamed Sini begon meteen met het aankaarten van belangrijke thema’s: de positie van moslimvrouwen is de achilleshiel van de integratie, zei hij. Zonder een betere positie voor vrouwen komt er geen welvaart en welzijn onder de moslims in Nederland en worden de kinderen niet goed opgevoed. Mishandeling van vrouwen is een pijnpunt, al weten we dat dit niet alleen onder de islamieten gebeurt maar elders ook. En verder moeten we de hand in eigen boezem steken waar het gaat om de discriminatie van andere minderheden, homo’s en joden. Het is heel goed mogelijk om op te komen voor de Palestijnen en tegelijk te zeggen: blijf af van mijn joodse medeburger. En van mijn homomedeburger.
\nOnder deze overheid gaat het voor moslims in Nederland niet makkelijk worden. Dus moeten we het zelf aanpakken, als burgerinitiatief verder gaan als het niet meer als gesubsidieerde stichting kan, ten bate van onze eigen gelovigen zowel als voor de maatschappij als geheel.<\/p>\n

\"Mona<\/p>\n

Mona Siddiqui, hoogleraar islaam uit Glasgow was overgekomen en werd ge\u00efnterviewd door Rachida Azough van de Volkskrant. Siddiqui was nuchter. De islam was altijd een kwestie geweest van interpretatie, zei ze, en opnieuw is het tijd voor de Europese moslims on de heilige schrift te lezen in het licht van deze tijd, deze plaats, de vraagstukken waar we nu voor staan. De problemen waar moslimjongeren mee te maken hebben, partnerkeuze, de verhouding met de ouders, de vraag hoe en door wie de kinderen opgevoed worden, hoe gaan we om met de buren? En daarbij moeten we niet vergeten dat de islam maar een deel is van onze identiteit. Niemand is alleen maar moslim.<\/p>\n

Wat te doen in deze tijd van ‘moslimbashing’ onder andere door ex-moslims die alle ruimte krijgen in de media?<\/p>\n

We moeten onze agenda vooral niet laten bepalen door de media, zegt Siddiqui. Wij bepalen zelf wat onze problemen zijn. <\/p>\n

En als de islam gezien wordt als een obstakel voor de integratie?<\/p>\n

Ik hou niet zo van de term integratie, zegt Siddiqui. Want wat betekent het? Waar het om gaat is dat je besluit dat je ergens thuis bent. Je roots heb je elders, en die hoef je niet te verloochenen, maar je kiest er voor om hier in Europa te leven. Je bent loyaal aan de plek waar je woont. Dat betekent niet dat je iemand anders moet worden. <\/p>\n

Moslims moeten voortudurend rekenschap afleggen voor wat moslims elders doen.<\/p>\n

Wij beoordelen het katholieke geloof toch ook niet naar het kindermisbruik dat in sommige kerken heeft plaatsgevonden?
\nEn als laatste heeft ze nog iets te zeggen: die term moslimburgers mag van haar wel weg. We zijn burgers. Maak er geen probleem van. We zijn mensen die toevallig ook nog moslim zijn, met onze eigen belangen en zorgen, en daarin onderscheiden we ons niet van andere mensen. <\/p>\n

\"Famile
\n(Famile Arslan)<\/p>\n

Een workshop, ik was naar de workshop over empowerment van moslimvrouwen, onder leiding van Famile Arslan, een advocate. Daar zaten veel vrouwen, sommige kende ik al, anderen waren nieuw voor me, vrouwen die hun sporen al verdiend hebben. Hier waren we het snel over eens: er is ondertussen een grote en krachtige groep pioniers, maar er zijn ook nog veel moslimvrouwen die een extra zetje en een steuntje in de rug hard nodig hebben. Er zijn voor hen al veel burgerinitiatieven op touw gezet, zoals de allochtonentelefoon. Probleem is dat de overheid al weer bezig is om zaken weg te bezuinigen, zoals de mogelijkheid om vrouwen thuis Nederlandse les te geven. Ineke Wienese, autochtone Nederlander, werkt al lang met allochtone vrouwen en meisjes. Ze geeft cursussen, voor ouders om om te gaan met hun opgroeiende kinderen die hun eigen weg gaan. Aan de telefoon kun je horen waar de jongeren mee zitten, met seksualiteit, de conflicten met de ouders, vriendjes maken. Vaak zie je tussen jongeren en ouders een fase van conflict, waarin de jongeren proberen zich los te maken, en later weer de behoefte aan binding en toenadering. We kunnen proberen om ondersteuning te bieden bij die fase, zodat het misschien niet echt breken hoeft te worden.<\/p>\n

\"Vrouwenworkshop,<\/p>\n

Ceylan Pektas-Weber die ik al eerder ontmoette, een Autochtone Nederlandse die moslima is geworden, van Stichting Nederlandse Moslimvrouwen Al Nisa, vertelt over haar project om mishandeling en huiselijk geweld binnen de islamitische gemeenschappen meer bespreekbaar te maken. Dat deed ze in opdracht van het islamitisch instituut voor maatschappelijke activering IHSAN. In december hadden ze daarover een symposium alleen voor vrouwen, een samenwerking tussen vrouwen uit de vrouwenhulpverlening en deskundigen op het gebied van de positie van vrouwen in de islam, genaamd Overgave en Verzet. Overgave aan God, de letterlijke vertaling van ‘islam’, kan heel goed samengaan met verzet tegen mishandeling, zegt Ceylan.
\nJa, het is waar dat het waarschijnlijk is dat er meer sprake is van mishandeling binnen islamtische gezinnen dan in andere, al wordt er behoorlijk overdreven. Vrouwen worden niet geslagen omdat het in de koran staat, maar ze worden ook niet niet<\/em> geslagen omdat het in de koran staat. Het is heel goed mogelijk, zegt ze, om mishandeling bespreekbaar te maken en het begin is er. Op het symposium waren er 130 vrouwen met hoofddoek, en in de grote groep durfden velen van hen toe te geven dat ze eens waren geslagen door hun vader, later door hun man. We praten ook met imams, we praten met mannen. Ik doe dat uit liefde voor moslims en voor de islam. We moeten het geloof als invloed niet negeren. Het gebeurt dat vrouwen in naam van de islam te horen krijgen dat ze het gedrag van hun man maar moeten gedragen, dat ze geduld moeten hebben. Maar in de koran staat ook dat je goed voor je zelf moet zorgen en dat je onrecht niet hoeft te verdragen.
\nHet is moeilijk om de zaak open te gooien zonder dat je de mediastoet weer langs krijgt, en toch is het belangrijk dat we het probleem zichtbaar maken, dat we erkennen dat er een probleem is, dat we het opengooien. <\/p>\n

\"Vrouwenworkshop<\/p>\n

\"vrouwenworskhop<\/p>\n

\"Vrouwenworkshop<\/p>\n

\"Vrouwenworkshop<\/p>\n

\"Vrouwenworshop<\/p>\n

In de workshop die Imad al Kaka leidt, over ontmoeting en dialoog (Imad is welbekend van dit weblog, hij reageert vaak) gaat het levendig toe. Veel gemopper over de media die vooral ge\u00efnteresseerd zijn in polarisatie en vinden dat goed nieuws geen nieuws is. Een autochtone lerares die in een allochtone school werkt zegt dat een journalist haar niet meer hoefde te hebben toen bleek dat ze helemaal geen moeilijkheden had met de allochtone kindertjes in haar klas. Onzin, zegt een autochtoon van Italiaanse afkomst die met ‘Rifratjes’ werkt, van die moeilijke Marokkaanse jochies, mij wilden ze best hebben. Erg vrolijk zijn we met elkaar niet over de media. Een vrouw ergerde zich er aan dat ze geacht werd een mening te hebben over Submission, dat filmpje van Hirsi Ali. Ik heb het niet gezien, zei ze, ik vond het niet belangrijk, ik lees liever Fatima Mernissi. Het image van moslims wordt er niet beter op. Toch, het is geen reden om ons daarachter te verschuilen. We moeten blijven proberen om de agenda niet door de media te laten bepalen, zoals ook Siddiqui ons adviseerde. <\/p>\n

\"workshop<\/p>\n

\"Imad<\/p>\n

In de grote zaal is een talkshow georganiseerd, onder leiding van Sandra Rottenberg. Veel onderwerpen die te maken hebben met burgerschap komen langs. Leyla Cakir, de voorzitter van de moskee in Sittard-Geleen vertelt wat ze doet, en dat zij het heel normaal vindt dat ze voorzitter is geworden. Maar dat is in de Turkse gemeenschap, zegt een vrouw. Ik denk niet dat Marokkaanse mannen dat al aan kunnen.
\nOver het voortdurende verantwoording af moeten leggen. En waarom zo eenzijdig? Ik ben hier geboren, zegt Leyla, ik ben Nederlandse. Hoelang blijven we gezien worden als mensen die hier eigenlijk niet horen? Ik wil me wel loyaal opstellen, maar alleen in een land waarin het ook voor mij veilig is en het moet wel wederzijds zijn. <\/p>\n

\"De<\/p>\n

\"Vrouwenworkshop<\/p>\n

Er ontstaat een discussie over islamitisch opvoeden. Je moet kinderen helemaal niet religieus opvoeden, zegt Mohamed Ajouaou, een theoloog. Iemand in de zaal zegt dat dat nou juist wel moet. Dan blijkt dat Ajouaou er als kind onder geleden heeft dat hij kilometers moest lopen naar de koranschool en voor straf geen eten kreeg als hij zijn les niet begreep. Religie kan ook schadelijke elementen met zich meebrengen, bijvoorbeeld als er te veel dwang van uit gaat. De andere man, in Nederland geboren, zegt dat hij nou juist zo veel gehad heeft aan een religieuze opvoeding die hem nu weerbaarder maakt. <\/p>\n

Zijn er elementen in de religie die burgerschap belemmeren, vraagt Rottenberg. <\/p>\n

Jawel, dat kan. Jongetjes die in de moskee horen van de imam dat de kafir, de ongelovigen niet deugen. En die dan auto’s bekladden en beschadigen omdat die toch maar van de kafir zijn – kijk, dat is verkeerd. Maar, zegt Leyla, je kunt ook gebruik maken van het geloof en zeggen: een ware moslim gaat zo niet met andere mensen om. <\/p>\n

\"Mohamed<\/p>\n

\"Buchra<\/p>\n

En homoseksualiteit? Nog steeds lastig. Buchra Zouine, van Stichting Yousuf, die moslimhomo’s ondersteunen zit naast me, en wil daar wel een paar kritische vragen over stellen. De twee mannen in het panel, Ajouaou, en Rashit Bal van het Contactorgaan Moslims en Overheid krijgen de netilige vraag voorgelegd wat ze zouden doen wanneer hun zoon thuis zou komen en zou zeggen, pappa, ik ben homo. Nee, makkelijk zouden ze dat geen van twee\u00ebn vinden, maar hun kind verstoten, nee dat ook niet. Dat zou pijn zijn voor hem en pijn voor mij. <\/p>\n

\"Discussie<\/p>\n

De conclusie: er is nog veel te doen. Maar de conferentie maakte ook duidelijk hoeveel er al gedaan is, hoeveel er al gebeurt en hoeveel er mogelijk is. Dit is mijn overwegend eindindruk van deze bijeenkomst, dat het er heftig en levendig toegaat. Dat hete hangijzers niet uit de weg worden gegaan. Dat er een sfeer heerst waarbij moslims onder elkaar van mening mogen verschillen, andere levenskeuzes mogen maken, maar met elkaar in dialoog blijven. En met de autochtonen die de moeite nemen om aan die dialoog deel te nemen. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Raad eens, wie is deze vrouw? 1. Ze is Nederlandse, intercultureel opbouwwerkster, geboren in Sittard. 2. Ze is Turkse, moslim en voorzitter van de Ihlas-moskee in Geleen (Leyla Cakir)<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":"","_jetpack_memberships_contains_paid_content":false},"categories":[1,6],"tags":[],"jetpack_sharing_enabled":true,"jetpack_featured_media_url":"","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/462"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=462"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/462\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=462"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=462"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=462"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}