Te gast: Joes Meens van Stichting Kifaia<\/p>\n
10 jaren Kifaia, what\u2019s the difference of what makes the difference?<\/strong><\/p>\n Het is goed weer in Gaza te zijn. Voor mij was het meer dan negen maanden geleden. 9 maanden waarin weer verschrikkelijk veel is gebeurd in dit land dat door de hele wereld lijkt te zijn vergeten. Na de ontruiming van de settlements en de terugtrekking van het Isra\u00eblische leger leek er weer hoop op een betere toekomst te zijn. Maar waar sommige deskundigen bang voor waren werd helaas waarheid: met het wegvallen van de externe vijand kwamen de interne conflicten die jarenlang onder de oppervlakte bleven in alle hevigheid naar boven. Door de uitslag van de verkiezingen ontstond een machtsvacu\u00fcm dat opgevuld wordt door allerlei facties en groeperingen die nauwelijks in toom te houden zijn. De regelmatige lezers van Anja\u2019s weblog zijn hierover uitvoerig ge\u00efnformeerd. Gisteravond hebben we de digitale foto\u2019s bekeken van de laatste 5 jaren. Dan realiseer je je pas hoeveel er hier gebeurt en gebeurd is, \u00e8n wat we hier in de 7 jaar dat we samenwerken met het NCCR met zijn allen bereikt hebben. Het is heel goed om daar even bij stil te staan, het voedt ons weer. Hoeveel mensen hebben we niet opgeleid in het multidisciplinaire (samen)werken, in revalidatiezorg, in thuiszorg verlenen? Honderden pati\u00ebnten kregen zorg die hen toekwam en leerden om te gaan met hun handicap. Gaandeweg ontdekten we samen met onze Palestijnse collega\u2019s dat, naast goede lichamelijke zorg, er minstens net zoveel aandacht moet zijn voor het psychosociale welbevinden en voor het cre\u00ebren van perspectieven. En het belang van aandacht voor de medewerkers zelf: hoe voorkom je een burn out bij mensen die dagelijks geconfronteerd worden met bakken ellende binnen hun werk, maar die ook thuis\/priv\u00e9 zovel moeten verstouwen, gewoon, omdat ze zelf ook burger zijn binnen deze maatschappij waarin zoveel mankeert? Dus \u2018what\u2019s the difference?\u2019 Niets, in het gegeven dat er is hier in 10 jaar geen dag van rust, stabiliteit en vrede is. En \u2018what makes the difference?\u2019 Dat er nog steeds mensen zijn die gaan voor hun idealen. En we worden er allemaal (veel) beter van.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Te gast: Joes Meens van Stichting Kifaia 10 jaren Kifaia, what\u2019s the difference of what makes the difference? Het is goed weer in Gaza te zijn. Voor mij was het meer dan negen maanden geleden. 9 maanden waarin weer verschrikkelijk … Lees verder
\n
\nVoor ons als Kifaiaploeg betekent dit dat we te maken hebben met heel strenge veiligheidsmaatregelen. Niet meer even in je uppie naar \u2018ons\u2019 supermarktje om de hoek om een fles cola te halen, niet meer naar de soukh (grote markt) om te shoppen, huisbezoeken worden ad hoc geregeld, zelfs Anja heeft een \u2013overigens zeer flatteuze- hoofddoek op als we er op uit trekken! Het is opvallend rustig op straat, hoewel het vandaag hier Nieuwjaar is.<\/p>\n
\nStilstaan bij gisteren en nadenken over morgen is hier zelden aan de orde: het is gewoon van dag tot dag zien te overleven. Daarom hebben we vandaag ook met de medewerkers van het NCCR stilgestaan bij 7 jaar samenwerken. Het NCCR is nu de grootste organisatie in Gaza op het gebied van revalidatiezorg en thuiszorg. Steeds meer wordt het een expertisecentrum voor andere organisaties, iets waar we 4 jaar geleden alleen maar van droomden.. Er is een unieke samenwerking met onze stichting Kifaia, op vele terreinen. Financieel weten ze de eindjes toch steeds weer aan elkaar te breien. Er is heel veel respect bij de medewerkers voor de relatie met het management van het NCCR. Er is democratie, rechten en plichten zijn helder beschreven. Men is gewoon trots om voor deze organisatie te werken.
\nWe hebben onze zegeningen geteld, we hebben geconstateerd dat over alle politieke, religieuze, culturele en militaire grenzen een vorm van samenwerking is ontstaan die getuigt van een ongemeen diep respect voor elkaar als gewone mensen van deze aarde, die verbonden worden door een diepe drang om er samen iets beters van te maken. \u2018Verbeter de wereld, begin bij jezelf\u2019, dat is wat ons bindt. En daarom is Gaza voor mij zoveel meer dan die immens grote zandbak met een groot, volledig afgesloten hek eromheen, waar 1.4 miljoen mensen moeten zien te overleven.
\nNatuurlijk zijn er ook veel zorgen. Als we die foto\u2019s bekijken zien we zoveel collega\u2019s, waarin we veel ge\u00efnvesteerd hebben, met wie we intensief samengewerkt hebben, en die \u2013meestal om redenen van meer financi\u00eble zekerheid- bij de overheid zijn gaan werken. Als we inventariseren waar nu de grootste zorgen liggen dan is dat bij de collectieve angst die hier ontstaat, nu dit land politiek destabiliseert en overleven zonder veel perspectief aan de orde van de dag is.
\nHelaas is Khaled Abu Zaid er niet bij, hij zit nog steeds \u2018gevangen\u2019 in Ca\u00efro. Gewoon omdat externe krachten, lees de Isra\u00eblische overheid, hier bepaalt wie er wel en niet in mag, en wanneer de grens opengaat. En zo wordt hem een van de meest fundamentele zaken van het leven, nl. zijn eigen tijd, afgepakt. Een \u2018gestolen\u2019 dag, dat kan je nooit meer terugkrijgen.<\/p>\n