De Iraanse Minou – het is niet haar echte naam – zit sinds twee maanden in een opvanghuis. Samen met andere bewoonsters keek ze naar de korte film Submission. “Sommige Islamitische vrouwen liepen weg”, vertelt ze. “Ze zagen het als een vijandige actie tegen de islam. De boodschap komt niet over. Dat het erom gaat dat je er als vrouw mag zijn, dat je een eigen identiteit hebt, vond ik er moeilijk uit te halen.”
\n
\nMinou (32) is drie jaar in Nederland. Ze rondde in Iran een academische opleiding af en trouwde met een Iraanse academicus. “Ik ben islamitisch opgevoed, maar op school en thuis nooit gehoord dat de islam onderdrukking van vrouwen goedkeurt. Mijn vader sloeg mijn moeder nooit en mijn broers waren ook niet gewelddadig. Mijn vader heeft mij altijd gestimuleerd om te gaan studeren. Het komt wel voor dat de islam misbruikt wordt om bepaalde culturele gebruiken, als uithuwelijken te legitimeren. Maar in de koran staat juist dat mensen recht hebben om te kiezen. Dat geldt voor mannen en vrouwen.”
\nVoor Minou ontstonden de problemen pas in Nederland. “Mijn man en mijn schoonfamilie deden weinig aan hun geloof, maar eisten wel van mij dat ik mij ‘islamitisch’ gedroeg. Mijn schoonvader terroriseerde de hele familie. Mijn schoonzussen mochten ook niet studeren van hem. Ze hebben in het geheim gestudeerd. Mijn schoonvader adviseerde mijn man dat hij me moest slaan als ik niet precies deed wat hij zei. Ik heb het gewoon slecht getroffen”.
\nMinou zit inmiddels in een echtscheidingsprocedure. “Toen de procedure liep, wilde hij nog wel seks. ‘We zijn volgens de islam getrouwd, dus daar heb ik recht op’, zei hij. Je besmeurt de islam heb ik gezegd.”<\/p>\n
Passage uit VolZin 24 september 2004<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
De Iraanse Minou – het is niet haar echte naam – zit sinds twee maanden in een opvanghuis. Samen met andere bewoonsters keek ze naar de korte film Submission. “Sommige Islamitische vrouwen liepen weg”, vertelt ze. “Ze zagen het als … Lees verder