{"id":4716,"date":"2007-01-25T10:08:29","date_gmt":"2007-01-25T09:08:29","guid":{"rendered":"http:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/2007\/01\/25\/gaza-laatste-dag\/"},"modified":"2007-01-25T10:51:33","modified_gmt":"2007-01-25T09:51:33","slug":"gaza-laatste-dag","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/2007\/01\/25\/gaza-laatste-dag\/","title":{"rendered":"Gaza, laatste dag"},"content":{"rendered":"

070122gaza-166.jpg<\/p>\n

Huisbezoek. We hoorden al eerder dat er onevenredig veel nieuwe amputatiepatienten bij zijn gekomen. Vaak mensen die twee benen kwijt zijn. Het lijkt een nieuw wapen te zijn, dat in Gaza wordt uitgeprobeerd, door Israel, misschien in opdracht of in samenwerking met de VS. Hoe het exact werkt is nog niet bekend, maar wel de uitwerking. Er wordt een projectiel afgeschoten, er klinkt een knal, en dan liggen de omstanders bloedend op de grond, met een of beide benen afgesneden.
\n
\n070122gaza-154.jpg<\/p>\n

070122gaza-156.jpg<\/p>\n

070122gaza-162.jpg<\/p>\n

070122gaza-182.jpg<\/p>\n

070122gaza-186.jpg<\/p>\n

Emad Marzouq is 38. Hij is automonteur, of misschien moet je zeggen was, want hij kan zijn werk niet meer doen. Die avond ging hij na zijn werk naar huis. Omdat hij belde op zijn mobieltje lette hij niet op, en zag niet dat er een groep verzetstrijders de straat in was gekomen. Toen hij hoorde dat er werd geschoten kon hij niet op tijd wegkomen. Hij hoorde een klap, viel op de grond, en kwam bij in het ziekenhuis – zonder zijn benen. De stompjes zijn inmiddels geheeld, binnenkort gaat hij naar Iran voor kunstbenen. <\/p>\n

Het team kan hem helpen met de revalidatie als hij die benen heeft, en nu met de oefeningen die hij moet doen. En ze kunnen er voor zorgen dat hij tijdelijk, tot hij weer min of meer kan lopen met krukken een rolstoel krijgt. Maar nee, hij krijgt geen elektrische rolstoel, al wil hij dat nog zo graag. Omdat die gereserveerd worden voor de mensen die hun armen niet zo goed kunnen gebruiken, en omdat het niet goed voor hem is als hij zijn armen niet oefent die hij straks hard nodig zal hebben als hij op krukken gaat lopen.<\/p>\n

070122gaza-180.jpg<\/p>\n

070122gaza-190.jpg<\/p>\n

Ik zit met zijn vrouw en wat familieleden op de gang, als het team hem onderzoekt. Ze hebben drie zoons. En zijn vrouw is opnieuw zwanger. Verwekt na het ongeluk zegt ze trots, en haar man is er heel gelukkig over. Ondanks het feit dat hij geen benen meer heeft, en dus ook geen werk meer, en zijn familie hem moet onderhouden, is hij nog steeds een man. <\/p>\n

De laatste dag. Losse eindjes. Skinny Mohammed heeft de dank je wel certificaten gemaakt die we mee terug nemen voor de mensen die iets extra’s hebben gedaan voor het NCCR. Zoals de apotheek die de medicijnen die Joes heeft meegenomen met korting heeft gegeven. Op het certificaat staat: voor mr. Apotheek Koert. We lachen. Mohammed, onze fout, we hebben niet gezegd dat Apotheek geen naam is maar een pharmacy<\/em>. Mohammed lacht mee. Ik noem mijn volgende kind pharmacy, zegt hij, ik dacht, die apo dat is Nederlands voor Abu. Abu Theek. Mooie naam. <\/p>\n

070122gaza-140.jpg<\/p>\n

070122gaza-143.jpg<\/p>\n

De teams hebben hun laatste dag van de training gehad. Ze deden met Joes een feedback oefening. Wat doet iedereen goed en wat kan beter. Ook ik kom op de hot chair <\/em>terecht. Veel verschrikkelijk aardige dingen waar ik altijd wat verlegen van wordt. En de commentaren: je moet beter voor jezelf zorgen. Hebben ze gelijk in. Ik kan prima les geven over het voorkomen van burn out maar ik ben er zelf geen held in. Altijd dat gevoel dat we nog veel te weinig doen. Joes zegt nog dat ik mijn emoties, woede, verdriet, beter effectief om kan zetten. Hij is daar zelf, net zo’n emotioneel dier als ik, ook niet zo goed in. Teveel energie kwijt aan ergernis en tandenknarsende machteloze woede, ook vanwege de mensen die nog steeds niet willen zien wat hier gebeurt. <\/p>\n

070122gaza-123.jpg<\/p>\n

Ratiba, die in tranen was over het bezoek aan Beit Hanoun de dag ervoor, krijgt te horen dat ze meer controle moet hebben over haar emoties. Klein cultuurverschil. We leggen het uit. Dat je in je kontakt met je clienten professioneel blijft en niet er plekke in tranen uitbarst, okee, al mogen ze best weten dat het je wat doet als je een gezin ziet waarvan zeventien mensen in een klap zijn weggevaagd. Maar eens is de emmer vol, zegt Joes, en dan is het wel professioneel dat je die gewoon eens moet legen. Volgende keer zal ik een lecture houden over de functie van emoties en ontlading. Zeker nadat Joes op de hot chair nog te horen heeft gekregen dat hij stronger<\/em> moet worden, omdat ze hem hebben zien huilen. Dus Ratiba, zeggen we, huilt de tranen van het hele team, en daar hoeft ze niet mee op te houden. Ratiba schiet meteen weer vol. <\/p>\n

070122gaza-078.jpg<\/p>\n

We hebben geleerd, in Gaza, om met cultuurverschillen om te gaan. Te laveren tussen twee uitersten: aan de ene kant kun je alle cultuurverschillen heilig verklaren en er niet aan willen komen. Aan de andere kant kun je als westerling ook binnen kunnen stappen als trainers met een houding van wij weten hoe het moet en luister maar naar ons. Beide polen zijn niet effectief. Wat we doen is die cultuurverschillen, als we ze tegenkomen, benoemen. Bijvoorbeeld. In Gaza vinden ze het tegen het geloof om mensen de hoop te ontnemen, en tegen ouders te zeggen dat hun kind nooit meer zal lopen, of zal sterven. Want, wordt gezegd, dat is in de handen van God, daar gaan wij mensen niet over. Als we doorpraten steekt er meer achter dan geloof. De teamleden zijn bang voor de gevolgen als ze de ouders de waarheid zeggen: dan worden ze kwaad, of verdrietig, dan gaan ze schreeuwen of huilen, dan worden ze boos op ons, dat we geen goede hulpverleners zijn. Dan lopen ze weg, naar een ander, die wel beloofd dat ze hun kind beter kunnen maken.<\/p>\n

Denk na, zeggen wij, wat is de prijs als je het niet zegt. Dan gaan die ouders dure leningen sluiten om ergens een nutteloze operatie te kopen, dan slepen ze hun kind naar Egypte, dan komen ze in de handen van kwakzalvers die hun tegen veel geld iets onmogelijks beloven. Is dat beter? Is dat wat God wil?
\nEn over al die emoties die bovenkomen als ouders de waarheid horen: die horen er bij. Laat mensen uitrazen, blijf er bij. <\/p>\n

Ik herinner me die wanhopige vader van een jongetje dat door een stofwisselingsziekte veranderd was in een kasplantje. De vader, razend, liet ons de foto zien van hoe hij was, voor hij ziek was. Maak mijn zoon beter, schreeuwde hij. De mensen van het team wisten niet wat ze zeggen moesten, en lieten het slechte nieuws aan dokter Joes over. Die rustig zei dat we niets voor het jongetje konden doen, behalve er voor te zorgen dat de kwaliteit van zijn leven zo goed mogelijk was, door hem goed te voeden, hem goed te verzorgen, hem mee naar buiten te nemen in zijn rolstoel om een beetje in de zon te zitten. De man was niet tot bedaren te krijgen. Woedend schold hij op alle hulpverleners.<\/p>\n

Nou, dacht ik, ook behoorlijk onder de indruk, die man zijn we kwijt als client. En die man was het die op de laatste bijeenkomst met de ouders van de kinderen opstond en ons bedankte. Jullie zijn door God gezonden, zei hij, dank je wel. <\/p>\n

Zo leren we omgaan met cultuurverschillen. Er open over te discussieren. Kijk, wij doen het zo. Jullie doen het zo. Probeer eens wat het beste is. En dat werkt, mede omdat we ondertussen een vertrouwensband hebben opgebouwd, omdat we altijd weer terugkomen, omdat we ook zeggen wat we van hen leren, en wat voor een grenzeloze bewondering we hebben voor hun uithoudingsvermogen. <\/p>\n

070122gaza-195.jpg<\/p>\n

Het is altijd weer moeilijk om weg te gaan.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Huisbezoek. We hoorden al eerder dat er onevenredig veel nieuwe amputatiepatienten bij zijn gekomen. Vaak mensen die twee benen kwijt zijn. Het lijkt een nieuw wapen te zijn, dat in Gaza wordt uitgeprobeerd, door Israel, misschien in opdracht of in … Lees verder →<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":"","_jetpack_memberships_contains_paid_content":false},"categories":[1,2],"tags":[],"jetpack_sharing_enabled":true,"jetpack_featured_media_url":"","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4716"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=4716"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4716\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=4716"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=4716"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=4716"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}