![beeld_12_jan__140418a.jpg](\"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-content\/uploads\/2007\/01\/beeld_12_jan__140418a.jpg\")
<\/p>\n<\/p>\n
Meestal kom ik er niet toe om een ingezonden brief of een opiniestuk te schrijven, misschien omdat ik in het geval van ergernis of verontwaardiging al voldoende uitlaatklep heb in dit weblog. Kwam een groot artikel van Jolande Withuis langs in NRC van 12 januari, onder de titel ‘En nu op naar de derde golf?’ (Te vinden op www.nrc.nl\/boekenblog). Ergernis. Het hoorde altijd bij de goede gewoontes binnen de vrouwenbeweging om weliswaar heftig en soms kwaad met elkaar van mening te verschillen, maar niet te ontkennen dat er veel verschillende versies feminisme zijn. En de mijne was vanaf het allereerste begin om me te verbinden met wat toen zmv-vrouwen heette, zwarte, migranten en vluchtelingenvrouwen, zoals dat voor mij nog steeds geldt, nu de focus vooral is gericht op moslima’s. Withuis is die oude gewoonte kennelijk vergeten, en doet alsof het Opzij-feminisme de enige vorm is die er toe doet of die nog bestaat. Compleet met de verenging van waar we voor stonden tot ‘vrouwen aan de top’ en ‘emancipatie is carriere of tenminste betaald werk’. Niks op tegen, maar te mager en te weinig en voor veel vrouwen niet aan de orde. Ergernis, dus. Ik liet het liggen. Toen mailde Karen Vintges, die ik vooral ken, of opnieuw heb leren kennen tijdens de buitengewoon inspirerende bijeenkomsten over vrouwen en islam<\/a> in De Balie (ook daar weer niemand van Opzij gezien) Of ik mee wilde schrijven aan een stuk voor het NRC. Vooruit. Het stond er vrijdag in. Beetje ingekort, wel jammer. Vintges had nog wat over Simone de Beauvoir waar ze op heeft gestudeerd dat er uit is gevallen, en ik had nog wel wat meer in de Hirsi Ali sectie dat is gesneuveld. We moeten maar eens wat groters gaan schrijven. <\/p>\n Hieronder de tekst:<\/p>\n Feminisme blijkt voor Jolande Withuis vooral te bestaan uit het recht voor vrouwen op werk en carri\u00e8re. Zo komt ze in haar beschouwing \u2018En nu op naar de derde golf!\u2019<\/em> vrijwel meteen met het thema van (de afwezigheid van) vrouwen in de top van bedrijfsleven, politiek en wetenschap in Nederland. Ook daarna legt ze alle nadruk op werk en economische zelfstandigheid als voorwaarden voor de individuele vrijheid van de vrouw. Hier vraagtekens bij zetten \u2013 zoals ondermeer Christien Brinkgreve en Egbert te Velde doen in hun boek Wie wil er nog moeder worden? <\/em>\u2013 is voor Withuis meteen terug naar af en \u2018voor jonge moslima\u2019s zelfs desastreus.\u2019<\/p>\n Dat Nederlandse vrouwen nogal eens doorslaan naar een overdreven moedermoraal, is een feit. Maar om ons het andere uiterste, dat van de full time werkende moeders in Amerika op te dringen, zoals eerder Heleen Mees voorstelde in deze krant, gaat echt te ver. Wie de ratrace<\/em> van die moeders van dichtbij heeft meegemaakt, weet dat daar niets \u2018leuks\u2019 aan is. Voor de kinderen moet een hoop psychische hulp ter compensatie worden aangerukt.<\/p>\n Bijzonder is juist de weigerachtigheid van Nederlandse vrouwen om zich te conformeren aan dit jachtige bestaan van de \u2013 vaak meer dan \u2013 full time-werknemer, die de kinderen uitbesteedt en een monomane werkidentiteit heeft. Nederlandse vrouwen hebben een cultuurkritische houding voorzover ze zich niet willen invoegen in \u2018het systeem\u2019 en voorzover ze niet mee willen doen aan het eenzijdige yuppie-ideaal van de \u2018geslaagde\u2019, want in zijn werk succesvolle mens. Nieuwe culturele en institutionele vormen van verdeling van zorg en arbeid zijn dus nodig en mannen mogen daarbij niet buiten beschouwing blijven. Maar een doorgeschoten individualisme kan nooit het antwoord zijn, een kritiek die ook te beluisteren valt onder hedendaagse moslima\u2019s.<\/p>\n Withuis maakt er geen geheim van dat ze een fan is van Ayaan Hirsi Ali. Dat mag, natuurlijk, maar ergerlijk is het wel dat ze de feministes die geen fan zijn van Hirsi Ali ervan beschuldigt \u2018vrouwvijandige praktijken liever te willen laten voortbestaan dan een godsdienst of een cultuur te bekritiseren\u2019, en dat zij het onder het mom van \u2018diversiteit\u2019 af te laten weten ten opzichte van moslima\u2019s.<\/p>\n Wij voelen ons juist de erfgenamen van de feministes van de tweede golf, die ook destijds al samenwerkten met wat toen \u2018zvm-vrouwen\u2019 heetten: zwarte, vluchtelingen en migrantenvrouwen. En die nu dus ook solidair zijn met de moslima\u2019s, die al jarenlang bezig zijn met hun eigen emancipatieproces. Er zijn veel migrantenvrouwen voor wie de eigen emancipatie gepaard gaat met een toenemende secularisering. Maar er zijn ook vrouwen, dat is de meerderheid, die het niet nodig vindt om hun geloof af te leggen en die de islam eerder als bondgenoot dan als vijand ervaren. Zij worden ondersteund door een keur aan vrouwelijke islamitische geleerden, zoals Asma Barlas en Rifat Hassan, en door een veelvoud aan vrouwenorganisaties, binnen en buiten de islamitische wereld. Het spreekt vanzelf dat ook zij eerwraak, mishandeling, gedwongen huwelijken en ongelijke rechten niet goedkeuren en daar actief tegen zijn. <\/p>\n Withuis herhaalt de mythe die Hirsi Ali verkondigt, dat het vooral of zelfs alleen maar de religie is die vrouwen van hun emancipatie afhoudt en negeert de migrantenvrouwen die voor hun rechten opkomen zonder zich af te zetten tegen hun geloof en die het niet nodig vinden hun band met hun cultuur of hun migrantenfamilies radicaal door te snijden. In \u00e9\u00e9n moeite door verkettert ze de bondgenoten die deze vrouwen ondersteunen en van harte met hen samenwerken. Het type feminisme dat Withuis voorstaat mist door de eenzijdige focus op werk en carri\u00e8re en op \u2018vrouwen aan de top\u2019, belangrijke hedendaagse ontwikkelingen. Die derde feministische golf waartoe Withuis oproept is namelijk allang begonnen.<\/p>\n Anja Meulenbelt is lid van de Eerste Kamer voor de SP. Meestal kom ik er niet toe om een ingezonden brief of een opiniestuk te schrijven, misschien omdat ik in het geval van ergernis of verontwaardiging al voldoende uitlaatklep heb in dit weblog. Kwam een groot artikel van Jolande Withuis langs … Lees verder
\n
\nNiet omdat ze er als Ayaan-fan anders over denkt dan ik, want dat wist ik al, niet omdat ze haar columns schrijft in Opzij, waar ik forse kritiek<\/a> op heb. Maar vooral omdat ze het nodig vindt om feministes met andere opvattingen dan zijzelf voor van alles uit te maken waarvan ze echt kan weten dat het niet klopt.
\nZo komt ze weer eens met het mantra aanzetten dat wij, die andere feministes, het ‘onder het mom van diversiteit af laten weten ten opzichte van moslima’s, en dat we vrouwvijandige praktijken liever laten voortbestaan dan een godsdienst of een cultuur te bekritiseren’. Dat is misselijk en beneden peil en vooral heel erg onwaar. Als zij zelf eens naar een van de vele bijeenkomsten was geweest en kennis had gemaakt met de vrouwengroepen die hier al jaren breeduit op dit weblog worden gepresenteerd, die heel veel doen aan de ‘vrouwenvijandige praktijken’ en die al midden in hun emancipatieproces zitten, dan had ze mij daar vele keren tegen kunnen komen. Maar zij was er nooit, noch enige andere vertegenwoordigster van Opzij. <\/p>\n
\nKaren Vintges is universitair docent politieke en sociale filosofie aan de Universiteit van Amsterdam.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"