{"id":4780,"date":"2007-01-29T10:06:15","date_gmt":"2007-01-29T09:06:15","guid":{"rendered":"http:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/2007\/01\/29\/4780\/"},"modified":"2011-09-26T17:04:55","modified_gmt":"2011-09-26T15:04:55","slug":"4780","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/2007\/01\/29\/4780\/","title":{"rendered":"Het jaartal van het geweten. Papp\u00e9 (2)"},"content":{"rendered":"

070128pappe-185.jpg<\/p>\n

In mijn boek Het beroofde land <\/em>wijdde ik er een klein betoog aan: het jaartal van het geweten. Het viel mij op dat ook kritische Israeli’s moeite hebben met de vraag hoever ze terug kunnen en willen denken om na te gaan waar het mis is gegaan tussen Israel en de Palestijnen. Is dat pas met de bezetting van de Westoever en de Gazastrook in 1967, zoals een aantal van hen vinden, of is dat al eerder, in 1948, met de stichting van de joodse staat?
\n
\nWie vast wil houden aan de gedachte dat zionisme op zich een goede zaak is ziet 1948 als het jaartal waarin misschien wel sprake is geweest van enig onrecht tegenover de Palestijnen, maar bekijkt dat bij voorkeur als een onvermijdelijk bijverschijnsel van wat er nodig was om een joodse staat te vestigen. Er zijn weinig historici die nog verder terug denken, naar de oorsprong van de staat, het zionisme zelf. Ilan Pappe is van hen de meest consequente. Hij noemt zich dan ook een ‘post-zionist’. Zijn analyse, diepgaand onderzocht en goed gedocumenteerd, liegt er niet om, en kan binnen Israel dan ook rekenen op grote weerstanden. Zo groot dat zijn boeken vooral genegeerd worden. Wat er mis ging zit al ingebouwd in het zionisme zelf, dat geen rekening wilde houden met het feit dat de joodse staat gevestigd zou worden op een plaats waar al mensen woonden, is zijn boodschap. Die mensen, de Palestijnen, werden door het zionistisch leiderschap vanaf het allereerste begin, dus nog voor <\/em>1948, gezien als een hindernis die met welke middelen dan ook uit de weg moest worden geruimd. De verdrijving van de Palestijnen was geen toevallig bijverschijnsel van de oorlog, de oorlog was de dekmantel waaronder de allang geplande verdrijving van de inheemse bevolking plaats vond. Daar gaat zijn boek over, The Ethnic Cleansing of Palestine,<\/em> waar hij gisteren, in Desmet, in een lezing een samenvatting van gaf. Dat was een oorlogsmisdaad. Zolang Israel dat niet onder ogen ziet, en zolang het westerse deel van de internationale gemeenschap dat niet wil zien, is er geen werkelijke oplossing mogelijk.<\/p>\n

070128pappe-081.jpg<\/p>\n

070128pappe-107.jpg<\/p>\n

070128pappe-032.jpg<\/p>\n

070128pappe-021.jpg<\/p>\n

070128pappe-003.jpg<\/p>\n

Het was bomvol, in het zaaltje van Desmet. Mensen zaten tot op het podium en sommige moesten staan. Dat gebeurt zeker niet altijd als het gaat over Palestina en Israel, het is een onderwerp dat al zovele jaren doorzeurt dat er weinig belangstelling voor te vinden is. Maar Pappe staat garant voor een buitengewoon boeiend en provocerend verhaal, en dat wisten de mensen die waren gekomen. Everybody who is anybody<\/em> (als het gaat om de Palestijns-Israelische zaak) was er, inclusief een aantal tegenstanders, waarvan er een paar naast mij erg aan het mopperen waren. De organisatoren, Een Ander Joods Geluid en UCP, hadden de taak om de discussie na de lezing in goede banen te leiden. Dat lukte, niet in het minst omdat Pappe niet alleen een begenadigd spreker is, met een fenomenale feitenkennis en de zelfverzekerdheid van iemand die weet waar hij het over heeft, maar ook gewend is voor heter vuren te staan en zich geen moment van zijn stuk liet brengen. Hij bleef bewonderenswaardig rustig – Amerikaans publiek is veel erger zei hij later – en verloor zelfs zijn humor geen moment. Daar kunnen we nog wat van leren. <\/p>\n

070128pappe-183.jpg<\/p>\n

070128pappe-213.jpg<\/p>\n

070128pappe-224.jpg<\/p>\n

070128pappe-223.jpg<\/p>\n

070128pappe-241.jpg<\/p>\n

Ook van zijn bescheidenheid. Mag hij in Europa tamelijk beroemd zijn, in Israel zelf is hij een marginale figuur, zegt hij zelf. Toen iemand uit het publiek hem vroeg hoeveel procent van de Israelische bevolking er ongeveer over dacht als hij moest hij lachen. Dat is niet eens in procenten uit te drukken, zei hij, maar ik kan je de namen wel noemen. Het is ook niet voor niets dat zijn boek in het Engels is verschenen, en niet in het Hebreeuws. Op de universiteit van Haifa wordt hij regelmatig geboycot, zijn studenten krijgen vaak moeilijkheden als ze bij hem afstuderen. Tijdens het etentje dat EAJG en UCP na afloop voor hem hadden georganiseerd vertelde hij me dat hij binnenkort dan ook vertrekt naar Engeland, naar de Universiteit van Exeter, waar hij meer kan doen. Hij maakt daar geen show van, zal geen dramatische afscheidsspeech houden, hij houdt de optie open om terug te keren, hij blijft een Israeli. Die zich juist daarom verplicht voelt om de eigen geschiedenis van Israel tot op de bodem uit te zoeken, al zou niemand het willen horen. In Engeland krijgt hij als hoogleraar geschiedenis meer vrijheid, en hij heeft bedongen dat daar het eerste Europese instituut voor Palestinian Studies geopend gaat worden. Dat had er allang moeten zijn, vindt hij. Maar hij gaat ook weg, zij het misschien voorlopig, vanwege zijn kinderen die anders over enige jaren in dienst moeten en dat niet willen. Dat doorgemilitariseerde onderwijs in Israel is voor kinderen niet goed, zegt hij. Zijn familie heeft het niet makkelijk gehad dat hun echtgenoot en vader zo nodig de onderste steen boven moest halen van de pijnlijke ontstaansgeschiedenis van Israel. Al staan ze achter hem. En had hij het zonder hun steun ook niet gered. Toch vroegen ze hem wel eens waarom hij als historicus geen makkelijker onderwerp had kunnen kiezen, neem Finland in de vijftiende eeuw, of zo. Gevaarlijk? Ach, zegt hij. Het is meer dat ik wordt genegeerd dan bedreigd, al wil hij wel eens het CDtje laten horen met wat hem over de telefoon allemaal wordt toegevoegd. En hij heeft nog nooit in de gevangenis gezeten, dus het valt wel mee. Iemand als Tali Fahima,<\/a> juist omdat ze een gewone jonge vrouw is, jodin uit een Arabisch land, die uit pure nieuwsgierigheid naar de Palestijnen toe is gegaan, vinden ze veel gevaarlijker dan mij.<\/p>\n

070128pappe-270.jpg<\/p>\n

070128pappe-278.jpg<\/p>\n

070128pappe-280.jpg<\/p>\n

070128pappe-298.jpg<\/p>\n

070128pappe-289.jpg<\/p>\n

Toen de familie Pappe een paar jaar geleden verhuisde naar een dorp in Galilei, stond er in het plaatselijke krantje meteen een bijtend stuk over hem. Ik schreef meteen een tegenstuk van acht kantjes, zei hij. Zijn vrouw gooide het in de prullenbak. Zo doen we dat niet, zei ze. Met deze buren moeten we het jaren uithouden, be nice to them<\/em>. In plaats van een lang stuk zetten ze een kleine advertentie in de krant dat iedereen die het niet met hem eens was welkom was op elke woensdagavond om te komen praten. En kijk, ze kwamen. Elke woensdagavond kregen ze bezoek – het was soms moeilijk om ze het huis weer uit te krijgen. En hielp het? Het hielp omdat mensen die te gast zijn in je huis de neiging hebben om een beetje beleefd te blijven, en ik als gastheer natuurlijk ook. Je moet er geduld voor hebben, zegt hij. Langzamerhand begonnen meer mensen na al die gesprekken te begrijpen wat ik eigenlijk zeg. Dat ik het ook zeg omdat Israel me ter harte gaat. En niet omdat ik een landverrader zou zijn die Israel wil vernietigen. Geduld. Misschien kunnen we dat van een historicus die gewend is in vele jaren te denken nog leren. <\/p>\n

Zo vertelde hij na de lezing nog een klein verhaaltje. Denk terug naar de anti-apartheidsbeweging, zei hij. Weet iemand nog hoe dat destijds begon? Het begon in Dublin met twee vrouwen die aan de kassa zaten in een supermarkt en weigerden de Zuid Afrikaanse produkten af te rekenen die een klant wilde kopen. Ze werden ontslagen. Toen werd er een staking georganiseerd. Dat was het begin in Europa. Maar vergeet niet, zei hij, dat het daarna nog 21 jaar duurde. <\/p>\n

Morgen verschijnt hier de samenvatting van zijn lezing, die tegelijk een samenvatting is van zijn boek. En met meer foto’s van de bijeenkomst.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

In mijn boek Het beroofde land wijdde ik er een klein betoog aan: het jaartal van het geweten. Het viel mij op dat ook kritische Israeli’s moeite hebben met de vraag hoever ze terug kunnen en willen denken om na … Lees verder →<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":"","_jetpack_memberships_contains_paid_content":false},"categories":[145,2],"tags":[103],"jetpack_sharing_enabled":true,"jetpack_featured_media_url":"","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4780"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=4780"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4780\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":62911,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4780\/revisions\/62911"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=4780"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=4780"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=4780"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}