{"id":4834,"date":"2007-02-04T19:56:52","date_gmt":"2007-02-04T18:56:52","guid":{"rendered":"http:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/2007\/02\/04\/safad-shatilla\/"},"modified":"2007-02-04T21:20:12","modified_gmt":"2007-02-04T20:20:12","slug":"safad-shatilla","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/2007\/02\/04\/safad-shatilla\/","title":{"rendered":"Safad-Shatilla"},"content":{"rendered":"<p><img decoding=\"async\" id=\"image4835\" alt=070203safad-006.jpg src=\"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-content\/uploads\/2007\/02\/070203safad-006.jpg\" \/><\/p>\n<p>Ze staat helemaal alleen op het podium, een jonge vrouw, met een gordel van explosieven om haar middel, en kijkt ons strak aan. En Palestijnse, uit Shatilla-kamp. Jawel, dat kamp van dat bloedbad van Sabra en Shatilla, in 1982. Maar het is geen politiek statement, zegt ze later. Al kun je daar nauwelijks omheen, als je Palestijns bent ben je politiek, zelfs als je probeert dat te ontkennen is het politiek. Maar het begon als het verhaal van haar grootmoeder uit Safat, over de liefde, en toen over haar eigen liefde.<br \/>\n<!--more--><br \/>\n<img decoding=\"async\" id=\"image4836\" alt=070203safad-007.jpg src=\"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-content\/uploads\/2007\/02\/070203safad-007.jpg\" \/><\/p>\n<p><img decoding=\"async\" id=\"image4837\" alt=070203safad-009.jpg src=\"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-content\/uploads\/2007\/02\/070203safad-009.jpg\" \/><\/p>\n<p><img decoding=\"async\" id=\"image4838\" alt=070203safad-016.jpg src=\"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-content\/uploads\/2007\/02\/070203safad-016.jpg\" \/><\/p>\n<p>Ze speelt het helemaal alleen met haar expressieve gezicht, op een bijna leeg podium, ze rent en danst, met alleen wat muziek, een paar tl-buizen, een krijtje, een bruidsjurk. Of toch niet helemaal alleen, de onvermijdelijke geschiedenis is haar tegenspeler, en komt tevoorschijn met de verschrikkelijke historische foto&#8217;s van Shatila. De lijken. <\/p>\n<p><img decoding=\"async\" id=\"image4841\" alt=massacre_of_palestinians_in_shatila.jpg src=\"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-content\/uploads\/2007\/02\/massacre_of_palestinians_in_shatila.jpg\" \/><\/p>\n<p>Het is haar eigen geschiedenis, en die van haar grootmoeder, die Bayan Shbib samen met Nederlandse regisseuse Annemiek Delis bewerkte, en ze wilde het ook zelf spelen. Na aflloop is ze er nog om vragen te beantwoorden. Ze hebben het stuk ook gespeeld in Israel, in Akko en Haifa. Het Israelische publiek zweeg en klapte niet, maar ze hebben het gezien, zegt ze. De Palestijnen moesten vaak huilen, vooral die van Shatilla, voor wie de beelden onverdragelijk waren. In Egypte en Syrie werd het publiek boos, dat het meisje dat ze speelt aan het eind haar explosievengordel laat zakken en zich niet opblaast. Dat had ze wel moeten doen, zeiden ze. En wat deed die liefdesgeschiedenis er in, je gaat toch niet de Bold en de Beautiful spelen midden in een oorlog. Maar de Palestijnen begrepen het. Die leven ondanks alles door. En die weten dat voor iedereen die zichzelf opblaast nog vele andere mensen zullen sterven. I have to explain: we live for life, not for death, zegt ze.<\/p>\n<p><img decoding=\"async\" id=\"image4839\" alt=070203safad-027.jpg src=\"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-content\/uploads\/2007\/02\/070203safad-027.jpg\" \/><\/p>\n<p><img decoding=\"async\" id=\"image4840\" alt=070203safad-029.jpg src=\"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-content\/uploads\/2007\/02\/070203safad-029.jpg\" \/><\/p>\n<p>De voorstelling is nog te zien op dinsdag in Groningen en op 10 februari in Den Haag. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Ze staat helemaal alleen op het podium, een jonge vrouw, met een gordel van explosieven om haar middel, en kijkt ons strak aan. En Palestijnse, uit Shatilla-kamp. Jawel, dat kamp van dat bloedbad van Sabra en Shatilla, in 1982. Maar &hellip; <a href=\"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/2007\/02\/04\/safad-shatilla\/\">Lees verder <span class=\"meta-nav\">&rarr;<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":"","_jetpack_memberships_contains_paid_content":false},"categories":[1,20,2],"tags":[],"jetpack_sharing_enabled":true,"jetpack_featured_media_url":"","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4834"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=4834"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4834\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=4834"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=4834"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=4834"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}