{"id":4917,"date":"2007-02-10T12:38:06","date_gmt":"2007-02-10T11:38:06","guid":{"rendered":"http:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/2007\/02\/10\/jimmy-carter-en-israel\/"},"modified":"2011-08-06T22:53:09","modified_gmt":"2011-08-06T20:53:09","slug":"jimmy-carter-en-israel","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/2007\/02\/10\/jimmy-carter-en-israel\/","title":{"rendered":"Jimmy Carter en Israel"},"content":{"rendered":"

Voormalig president Jimmy Carter schreef een boek met een titel die meteen garant stond voor reuring: Palestine. Peace not Apartheid.<\/em> De reacties waren te verwachten: Carter werd meteen uitgemaakt voor antisemiet. Onder andere. Want meer nog dan hier is in de VS kritiek op Israel voldoende om een moddergevecht op gang te brengen, en de term ‘apartheid’, als het gaat om Israel, is een absolute no-no. Het is dat Carter zijn politieke carriere er al op heeft zitten, anders kon hij die nu wel vergeten. Maar het is ook omdat hij eens wel een politieke carriere had dat zijn boek niet zomaar onder het tapijt geveegd kan worden. Voor mensen die al redelijk op de hoogte zijn biedt het boek op inhoud geen nieuws. Nieuws is vooral dat een voormalig president van Amerika het schreef. Jammer, uiteraard, dat de politieke moed, zie Van Agt, pas vaak komt wanneer de staatslieden voormalige<\/em> staatslieden zijn.
\n
\nTwee kritische boekbesprekingen in de Nederlandse kranten, die meteen weer eens illustreren hoe je vanuit de verschillende paradigma’s zo’n boek geheel anders kunt lezen, en ook tot verschillende conclusies komt. Een in de Volkskrant (9 februari) van Leo Kwarten, en een van Hans Jansen 9de theoloog, niet de arabist) in Trouw van vandaag. Lijnrecht tegenover elkaar. <\/p>\n

Kwarten is kritisch. Carter was destijds de grote man bij Camp David, en stond er in 1978 bij te klappen toen Menachim Begin van Israel en Anwar Sadat van Egypte elkaar na ondertekening van het akkoord elkaar omarmden. Carter mag dan wel terugkijkend ook fouten toegeven, onder andere dat Begins mondelinge afspraak om de nederzettingenbouw tijdens de vredesonderhandelingen te bevriezen – die gingen dan ook gewoon door – maar toen deed hij feitelijk niets voor de Palestijnen, en zag niet in dat de ‘volledige autonomie’ voor de Palestijnen waar het in Camp David ook om ging slechts een vijgenblad was waar Israel zich achter verschool. <\/p>\n

Carter is duidelijk zelf gaan kijken in de gebieden, en heeft het over het zichtbare apartheidssysteem, zoals de muur en de aparte wegenbouw, die maakt dat ‘een joodse familie kan pendelen naar een zwaar gesubsidieerd huis op de Westoever over wegen waarvan anderen zijn uitgesloten en zonder ooit in contact te treden met enig facet van het Arabische leven’. Die apartheid is niet gebaseerd op racisme, volgens Carter, maar op de wens land toe te eigenen. Het effect is natuurlijk wel hetzelfde, zegt Kwarten. En raakt de kern van de haat in het Midden-Oosten tegen Israel.<\/p>\n

Dat is niet irrationele jodenhaat op zich, zoals Israelische leiders dat graag willen doen voorkomen, maar de menselijke ongelijkwaardigheid waarop het zionistische project is gebaseerd. Waarom heeft een jood uit Manhattan, die nooit in Israel is geweest, wel het recht zich te vestigen in Oost-Jeruzalem, terwijl een in 1948 verdreven Palestijn dat niet heeft? Geen Arabier begrijpt of accepteert dat.<\/p><\/blockquote>\n

Carter heeft zijn hart op de juiste plaats zitten, maar zijn boek is geen aanrader voor de lezer die op de hoogte wil raken. Het is een samenraapsel van impressies, fragmentarische overzichtjes, beschuldigingen, en christelijk moralisme. Zijn historisch besef is abominabel, zegt Kwarten. Alleen de laatste vier hoofdstukken zijn de moeite, waarin hij de kern van zijn betoog uiteenzet, en dat is dat er een dialoog moet komen met Hamas, die tenslotte de verkiezingen in 2006 hebben gewonnen en dus gezien moeten worden als belangrijke tegenwoordigers van de Palestijnen. <\/p>\n

Niettemin zijn gesprekken met Hamas nog steeds taboe. Israels antwoord was het financieel en economisch afknijpen van de Gazastrook en het dreigement dat alle 74 parlementsleden van Hamas doelwit van liquidatie zouden zijn bij de volgende Palstijnse aanval op Israel. Dat heeft sterk bijgedragen tot de huidige geweldspiraal.
\nUit Carters betoog wordt keer op keer duidelijk dat de Israelische leiders helemaal niet zitten te wachten op een vredespartner aan Palestijnse zijde. mDan moet men onderhandelen en daarbij horen concessies en die passen niet in de kolonisatiepolitiek.<\/p><\/blockquote>\n

Carter:<\/p>\n

‘Een enorme hinderpaal voor vooruitgang is bovendien de merkwaardige politiek van Washington dat een dialoog over controversiele zaken een privilege is dat alleen gegund wordt als beloning voor onderdanig gedrag en wordt onthouden aan hen die de eisen van de VS verwerpen.
\nDeze politiek is desastreus voor de VS. De VS verspillen internationaa prestige en goodwill en versterken wereldwijd anti-Amerikaans terrorisme door het confisqueren en koloniseren van Palestijns gebied door Israel onofficieel te vergoelijken of aan te moedigen. <\/p><\/blockquote>\n

Kwarten:<\/p>\n

Aangezien het hedendaagse terrorisme voor een belangrijk deel wordt gevoed door de onrechtvaardige situatie in de bezette gebieden, kun je je met Carter afvragen hoe lang de wereld het zich nog kan veroorloven zich te laten gijzelen door de territoriale hebzucht van de Israelische leiders. <\/p><\/blockquote>\n

Kwarten – en Carter – zijn dus aanhangers van paradigma drie, die niet ontkennen dat Israel bezig is de Palestijnse gebieden zo ver mogelijk te koloniseren. Jansen is een typische representant van paradigma 1. Het ligt allemaal aan de Palestijnen zelf, die hebben nooit een eigen staat gewild. Het is niet Israel dat een apartheidspolitiek voert, het zijn de Arabische staten. Waarmee alle aantoonbare, zichtbare feiten die ook Carter noemde van tafel worden geveegd. Israel is een democratie. En er zijn ook Arabieren in de Knesset. O, moeten wij dan denken, dan is alles dus in orde, en hoeven we het er niet meer over te hebben dat Israel expliciet een joodse staat wil blijven, met een inherent onderscheid tussen joodse en niet-joodse burgers. <\/p>\n

En dan komt het vaste repertoire weer van de paradigma 1ers. Het verdelingsplan, waar Carter het niet over heeft. Als de Palestijnen dat hadden geaccepteerd hadden ze nu een Palestijnse staat, beweert Jansen. En dan het genereuze aanbod van Barak, dat Arafat heeft afgewezen, weer een kans gemist. Interessant genoeg haalt Jansen daar Robert Malley, een van de adviseurs van Clinton bij, om te beweren dat Arafat helemaal niet geinteresseerd was in een Palestijnse staat. Nu heb ik Malley ook gelezen, die gedetailleerd beschreef waarom de onderhandelingen mislukten, en dat is nou net helemaal niet wat ik er in gelezen heb. Dat het aanbod van Barak helemaal niet zo genereus was, en voor de Palestijnen begrijpelijk onacceptabel, is ondertussen toch echt wel duidelijk uit de doeken gedaan. Daar heeft Jansen het uiteraard niet over.<\/p>\n

De groot-moefti van Jeruzalem, al-Hoesseini, die hulp probeerde te halen bij de nazi’s komt weer langs – wat zijn de paradigma 1ers toch blij met die man die steeds weer opgevoerd kan worden als bewijs dat de Palestijnen in wezen niets anders willen dan alle joden de zee indrijven – omdat het joden zijn. <\/p>\n

Dat Carter tekort schiet als historicus daar zijn Kwarten en Jansen het over eens, hoewel op zijn beurt Jansen eveneens vergaand tekort schiet. Maar Kwarten gaat het vooral over het betoog van Carter waarom de VS op moet houden de kolonisatiepolitiek van Israel te ondersteunen. Daarover bij Jansen geen woord. Wat Jansen, geheel in de stijl van de paradigma 1ers wel doet, is te proberen Carter nog even in discrediet te brengen. Die is niet objectief. En hij heeft een keer een prijs in ontvangst genomen van een sjeik, een sultan al-Nahyan, die een centrum heeft opgericht waarvan Jansen zegt te weten dat de medewerkers daarvan de holocaust ontkennen. Zie je wel. Het wekt al met al geen verbazing dat Carters boek in de Arabische wereld met enthousiasme is ontvangen, zegt Jansen. Dat kan er dus niet aan liggen dat Carter kritiek heeft op de steun van zijn land aan de bezettingspolitiek van Israel, dat ligt natuurlijk aan de Arabische jodenhaat. Want dat is het vaste thema van Jansen. Die haat is de oorzaak van alle problemen. Waar die haat dan vandaan komt daar hoef je het niet over te hebben, want het zijn Arabieren, en dat weten we, die haten joden. <\/p>\n

Zo zijn we weer thuis in de paradigmastrijd.<\/p>\n

Zie over Carter en Camp David hier<\/a>, op Electronic Intifada. En zie Jonathan Cook, hier<\/a>.<\/p>\n

Vorig jaar reageerde Jimmy Carter op de Palestijnse verkiezing en de winst van Hamas. Hij hield vergeefs een pleidooi om de Hamas regering niet te boycotten. Don’t punish the Palestinians, in de Washington Post. Hier.<\/a> En hier bij CNN: <\/em>Give Hamas a chance<\/em>. Hier<\/a>.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Voormalig president Jimmy Carter schreef een boek met een titel die meteen garant stond voor reuring: Palestine. Peace not Apartheid. De reacties waren te verwachten: Carter werd meteen uitgemaakt voor antisemiet. Onder andere. Want meer nog dan hier is in … Lees verder →<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":"","_jetpack_memberships_contains_paid_content":false},"categories":[2],"tags":[197],"jetpack_sharing_enabled":true,"jetpack_featured_media_url":"","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4917"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=4917"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4917\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":56848,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4917\/revisions\/56848"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=4917"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=4917"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=4917"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}