{"id":4920,"date":"2007-02-11T11:16:33","date_gmt":"2007-02-11T10:16:33","guid":{"rendered":"http:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/2007\/02\/11\/jean-tillie\/"},"modified":"2011-08-25T11:05:25","modified_gmt":"2011-08-25T09:05:25","slug":"jean-tillie","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/2007\/02\/11\/jean-tillie\/","title":{"rendered":"Jean Tillie"},"content":{"rendered":"

Jean Tillie is een onderzoeker aan de UvA, (en vice-directeur van IMES) die zich vooral bezighoudt met integratie, en nu voor het Amsterdamse stadsbestuur onderzoek heeft gedaan naar radicalisering onder moslims. Ik ben hem al vaker tegengekomen, in de literatuur en in het echt. Zie bijvoorbeeld hier<\/a> en hier<\/a>.
\n
\nIk vind wat hij te zeggen heeft vaak interessant. Bijvoorbeeld dat uit zijn onderzoek bleek dat de politieke participatie van migranten hoger is in steden die nog ruimte laten voor belangenbehartiging in eigen kring. Dat staat haaks op de wel gehoorde gedachte dat je geen zelforganisatie groepen van migranten moet steunen of subsidieren, omdat die maar afhouden van de integratie. Tillie’s conclusie is eigenlijk logisch als je naar andere emanciaptieprocessen en sociale bewegingen kijkt: zelforganisatie en belangenbehartiging van de eigen groep zijn vaak een opstap naar bredere politieke participatie. Dat hebben we ook gezien in de vrouwenbeweging en de arbeidersbeweging. Lang niet iedereen wordt als individu politiek actief, er is een kweekvijver nodig voor het opsporen van politiek talent en politieke motivatie, belangenbehartiging is vaak een oefenterrein, ook in het omgaan met een achterban. Je ziet het ook in de Tweede Kamer, zoals bijvoorbeeld bij Sadet karabulut van de SP, die bestuurslid was van de Turkse zelforganisatie DIDF, of bij het jongste kamerlid Tofik Dibi, Marokkaans van afkomst, die bestuurslid was van de Turkse Arbeidersvereniging Nederland. <\/p>\n

In het Parool van 3 februari jl stond een interview met Tillie, die aangenaam ondogmatische antwoorden geeft. Het is interessant om te weten dat Tillie zelf eens deel uitmaakte van de krakersbeweging, ik was radicaal, geen extremist, zegt hij zelf. En een keer van zijn leven een steen heeft gegooid, tijdens de kroningsrellen in 1980. Gelukkig niets geraakt. Maar, zegt hij, uit eigen ervaring weet ik dat die vorm van jeugdige radicaliteit ook weer over kan gaan. En hij voorspelt dat dat ook zal gelden voor menig radicaliserende jonge moslim. Geef ze vijftien jaar, zegt Tillie.<\/p>\n

Niet dat hij de radicalisering onder moslims niet serieus neemt. Maar het is wel de kwestie die in proportie te blijven zien. Met 98 procent van de moslimbevolking gaat het wat betreft de integratie uitstekend. Die zijn niet gevoelig voor radicalisering. Dat is dus de overoverovergrote meerderheid. En twee procent is gevoelig voor radicalisering. Dat is in Amserdam dus een pool van vijftienhonderd mensen met wie rekening gehouden moet worden. Het gaat meestal om goed opgeleide jongens tussen de zestien en achtien jaar. Ze hebben sterk het gevoel gediscrimineerd te worden, en identificeren zich vergaand met de eigen groep. Tillie omschrijft dat als een soort zelfgekozen sociaal isolement. En het gaat gepaard met een sterk wantrouwen tegenover het politieke bestuur. (Ik denk meteen, dat proces lijkt erg op blank rechts radicalisme). <\/p>\n

Maar radicalisme maakt nog geen extremisme, zoals dat destijds voor Tillie zelf ook niet gold. Er zijn orthodoxen onder die terug willen naar wat zij zien als de oorspronkelijke teksten van de islam. Het zijn fundamentalisten met een groot wantrouwen, zowel tegenover de politieke elite als hun eigen religieuze elite. Het zijn mensen die vinden dat de islam onder vuur ligt en dat daar wat aan moet worden gedaan. Maar dat wil nog niet zeggen dat alle radicaliserende jongeren ook extremistisch worden.<\/p>\n

Onder extremisme verstaat Tillie dat je een ideale samenleving voor ogen staat, waarbij alle middelen geoorloofd zijn om die te bereiken, inclusief geweld. Daar hoort ook een extreem wij-zij denken bij, zoals ook de communisten dat eens hadden: wie niet voor ons is is tegen ons. Een belangrijk kenmerk van een extremist is dat die de huidige samenleving niet meer als de zijne ziet. <\/p>\n

Maar je kunt ook heel goed radicaal zijn zonder extremist te worden, en dat is voor een democratie helemaal niet bedreigend, zegt Tillie. Iemand kan heel goed een religieuze fundamentalist zijn, en in religieuze kleding rondlopen, en niets willen weten van politiek of geweld. Je kunt ook heel goed vinden dat de islam onder vuur ligt en dat daar iets aan gedaan moet worden en tegelijk niet orthodox zijn. Religieus fundamentalisme en politiek activisme kunnen samengaan, radicalisme kan extremisme worden, maar het is niet hetzelfde.<\/p>\n

Het is alleen voor hem als onderzoeker wel onuitstaanbaar dat je niet kunt voorspellen wie er van radicaal overgaat naar extremist, en dat ook nog in de praktijk wil brengen. Je weet dus niet wanneer iemand tot geweld over zal gaan. Zoals in Antwerpen, waar een man een geweer pakte en een zwarte oppas met een tweejarig kind doodschoot, alleen maar omdat ze zwart was. Niemand had dat aan zien komen. <\/p>\n

Bij sommige toekomstige daders waren er indicaties aanwezig, zoals bij Mohammed B. en Volkert van der G. die de moorden die ze pleegden hadden voorbereid. Maar meestal stuit je op de grenzen van de voorspelbaarheid. <\/p>\n

Er bestaat niet alleen islamitisch fundamentalisme. Een jaar geleden werd een columnist bedreigd door christenfundamentalisten. Hij kreeg dreigbrieven, en besloot zijn culumns te staken toen ook de kinderen die het regionale blaadje bezorgden werden uitgescholden door SGP volk. Op Goeree Overflakkee heb je christelijke fundamentalisten. In de gemeente Dirksland bidt de gemeenteraad voor elke vergadering. Het enige raadslid van de PvdA moet dan de raadszaal uit. Je hebt daar peuterspeelzalen met twee ingangen, een voor christelijke peuters en een voor niet-christelijke. Maar als je over Goeree Overflakke begint beginnen de mensen de glimlachen. Als je hetzelfde verhaal vertelt over de islam worden ze bang. <\/p>\n

Oplossingen? Mensen uit hun eigen gesloten netwerken halen. Kopjes thee drinken, inderdaad, veel kopjes thee drinken. De stenengooier van toen is de grootste softie geworden. Waarom?<\/p>\n

Omdat dat de weg is. Ik ben wetenschapper, geen politicus. Als uit mijn onderzoek blijkt dat de softe aanpak werkt, dan werkt die. Als ik had ontdekt dat het beter is erop te slaan, had ik dat ook gezegd. Veel van wat wij hebben gevonden, sluit aan bij wat Cohen al deed: het gesprek aangaan met moskeeen, mensen niet uitsluiten.<\/p>\n

De boel een beetje bij elkaar houden?<\/p>\n

Het is niet verstandig dingen te ridiculiseren die heel goed werken. Ik vind het bijvoorbeeld jammer weggezet te worden als politiek correct. Mensen die dat zeggen, zeggen eigenlijk dat ze het niet met je eens zijn, En ze zeggen dat ze het er verder niet meer over willen hebben. Iemand politiek correct noemen, ontslaat je kennelijk van de plicht argumenten te noemen. Wat is dat trouwens, politiek correct?<\/p>\n

Cohen wil de kerken, synagogen en moskeeen erbij halen.<\/p>\n

Dat is tamelijk realistich.Je kunt religie niet ontkennen. Zeker niet als die ook nog eens geproblematiseerd wordt door de Nederlandse samenleving. Je kunt niet zeggen: jullie zijn hier, we vinden jullie eigenlijk helemaal niets en dat is het. Je hebt een verantwoordelijkheid je tot die nieuwe religie te verhouden. <\/p>\n

Binnenkort geeft Tillie een lezing in Londen. Om het Cohenisme te verspreiden? Met genoegen, zegt Tillie. <\/p>\n

Zie: democratie is besmettelijk. Hier<\/a>.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Jean Tillie is een onderzoeker aan de UvA, (en vice-directeur van IMES) die zich vooral bezighoudt met integratie, en nu voor het Amsterdamse stadsbestuur onderzoek heeft gedaan naar radicalisering onder moslims. Ik ben hem al vaker tegengekomen, in de literatuur … Lees verder →<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":"","_jetpack_memberships_contains_paid_content":false},"categories":[6,145],"tags":[160,184],"jetpack_sharing_enabled":true,"jetpack_featured_media_url":"","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4920"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=4920"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4920\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":57862,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4920\/revisions\/57862"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=4920"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=4920"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=4920"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}