Er zijn een paar redenen waarom ik niet meer alles automatisch op mijn weblog plaats, en er een filter tussen heb gezet, wat ik noem een respectfilter en wat Claar, een andere inlogger, liever een baggerfilter zou willen noemen, want wat is wat ik wil bevorderen: respect, en wat wil ik er uit filteren: bagger. Twee soorten bagger: die van het op de man of vrouw spelen, elkaar afzeiken, en die van haatdragende en bevooroordeelde politieke opvattingen.
\n
\nNatuurlijk waren de reacties op die beslissing niet alleen maar positief. Juist de mensen die een weblog zien als een plek waar ze lekker te keer kunnen gaan, onder het mom van vrijheid van meningsuiting en \u2018alles moet kunnen\u2019 waren boos. Geheel in de stijl van die discussie kreeg ik heel wat naar mijn hoofd, van stalinist tot nazist. Die reacties heb ik dus niet geplaatst, want dat wordt een belangrijke regel: niet afzeiken, argumenteren. <\/p>\n
Als illustratie een bijdrage die ik dus niet geplaatst zou hebben, als die niet zo perfect aangaf wat ik bedoelde, ook al is het lang niet de ergste. Annelies aan het woord:<\/p>\n
\u2018Ach Anja toch, wat ben je zielig. Het is werkelijk niet te geloven! Plaats die reacties dan als je durft en laat de bijdragen staan waarin jij niet zo goed uit de verf komt en terecht bekritiseerd wordt. Dat doe je niet he. Het is zo doorzichtig. Ga maar lekker verder met je damesclubje. Daar heb je alle recht en de leeftijd toe! Ha, zeg ik ook eens iets onbeleefds. Van humor heb je nog nooit gehoord. Je moet toch eens bij Wim de Bie gaan kijken. Hij heeft interessante bijdragen over de jongetjesbesnijdenis. Daar ben je vast voor he want je moet r espect hebben voor elke cultuur maar het lichaam van een baby mag je verminken. Ja, ja. Doe de groeten aan Claar, je zult nog veel steun van haar kunnen gebruiken.\u2019<\/p>\n
Het miechelt in dit korte stukje van de oordelen: ik ben zielig, ik laat alleen bijdragen toe waarin ik zelf goed uit de verf kom, ik kan niet tegen kritiek, mijn leeftijd wordt er bij gehaald hoewel ik niet kan zien wat die er mee te maken heeft, ik heb geen gevoel voor humor, misschien bewezen als ik over het bovenstaande niet kan lachen, en bij voorbaat wordt er van uit gegaan dat ik wel voor jongetjesbesnijdenis ben want ik ben zo iemand die vindt dat je uit respect voor elke cultuur het lichaam van een baby wel mag verminken. <\/p>\n
Is dit een bijdrage aan de discussie? Ik zie geen enkel argument, geen enkele vraag, geen enkele aanzet tot een gesprek tenzij ik defensief in een welles-nietis discussie aan wil gaan. Alleen oordelen en aannamen. (Moet ik er dan nog bijzeggen dat ik al bezig ben aan een stukje over die jongetjesbesnijdenis? Ik heb daar dan al helemaal geen zin meer in).<\/p>\n
Tot nu toe heb ik dergelijke bijdragen maar genegeerd. Ik word er niet persoonlijk door gekwetst want het zijn schoten met hagel, prop het maar vol met oordelen dan is er vast wel eentje raak. Maar er is een andere reden waarom ik vind dat ik dergelijke bijdragen niet meer moet accepteren, en dat is dat je er een klimaat mee tolereert waarin afzeiken gewoon wordt in plaats van een werkelijke discussie over de zaak waar het over gaat. Als ik goed vind dat er zo over mij gepraat wordt op mijn eigen weblog, dan geef ik daarmee het groene licht voor iedereen met een gevoel voor humor om andere inloggers voor rotte vis uit te maken, en daarmee geef ik een slecht voorbeeld. Ik wil daar niet aan mee werken. Ik wil graag terug naar waar het om gaat, de discussie. <\/p>\n
Je kunt, bijvoorbeeld, bij dit thema, censuur versus openheid, spelregels versus \u2018iedereen mag alles zeggen\u2019 ook op een andere manier met elkaar praten. Ik vind het een oprecht dilemma, dat openheid tegelijkertijd de ruimte laat voor reacties die de openheid juist weer aantasten. Het is een vraagstuk dat niet alleen voor weblogs geldt, maar voor de gehele samenleving. Ik vind dat een dilemma omdat het kiezen is tussen twee kwaden en dan de vraag, wat is het minste kwaad. De discussie zou dus wat mij betreft moeten gaan over de vraag of de openheid en de vrijheid van meningsuiting ook grenzen heeft, en of die grenzen liggen bij een aantal fatsoensnormen. Zoals: argumenteer en zeik elkaar niet af. <\/p>\n
Ik heb daar op dit moment een keuze in gemaakt. Na een periode waarin alles mocht op dit weblog, gaat een nieuw experiment in: ik wil kijken of de ruimte voor discussie wordt vergroot, kwalitatief, kwantitatief, wanneer er op dit weblog een aantal normen wordt gehanteerd voor de discussie. En die gaat, het zij nog eens gezegd, niet over het hebben van een andere mening, maar over de vraag hoe die andere mening wordt gepresenteerd. Of er nog wordt geluisterd, of de andere met haar of zijn mening nog in waarde wordt gelaten.<\/p>\n
Een voorbeeld van hoe het ook kan staat op dit weblog. Ik had een stuk geschreven over Ayaan Hirsi Ali. Ik veronderstelde dat haar aanhang vooral bestaat uit autochtonen die toch al tegen de islam zijn, en niet de vrouwen die ze zegt te willen bevrijden. Carla Rus reageerde daar kritisch op in de Volksksrant. Ik zette een reactie daarop weer op mijn weblog. Toen nam Carla het initiatief om me direct te benaderen, en zetten we de discussie voort zonder dat daar de krant tussen zat. Wat ik goed vond aan die discussie is dat die met wederzijds respect werd gevoerd. We probeerden niet alleen te onderzoeken op welke punten we van mening verschilden, maar ook welke zorgen we deelden. Dat gaf een gemeenschappelijke basis waardoor werkelijke uitwisseling ook mogelijk werd. Vervolgens gaven we niet alleen elk onze meningen, maar vertelden ook op grond van welke ervaringen, inzichten, bronnen we die mening hadden gevormd. Dat gaf ook de ruimte om te zeggen: okee, ik denk dat het anders zit, maar laten we kijken naar wat de ontwikkelingen ons gaan vertellen. We kwamen er al discussierende ook achter dat \u00e9\u00e9n van de misverstanden was gebaseerd op het feit dat we het soms over verschillende groepen vrouwen hadden, we onderkenden dat het nogal een verschil maakt, als je het hebt over moslima\u2019s, of je de jonge generatie goed opgeleide en geheel ge\u00efntegreerde moslimvrouwen bedoelt, of de groep vrouwen die erg in het isolement zit en veel problemen heeft en die dus nog nauwelijks in staat is om voor zichzelf op te komen, zeker niet in zo\u2019n discussie. We hadden aan het eind nog steeds niet helemaal dezelfde visie, maar die was wel een eind verhelderd en naar elkaar toegegroeid, en zo\u2019n discussie vind ik echt een groot plezier omdat het me er toe brengt om na te denken, in plaats van te moeten kiezen ga ik in de verdediging of negeer ik dit maar. Natuurlijk hoeft niet elke discussie zo uitgebreid te zijn, maar het illustreert in ieder geval hoe het ook kan: naar elkaar willen luisteren, nieuwsgierig zijn naar elkaars ervaringen, elkaar in de waarde laten. En niet afzeiken als je geen argumenten meer hebt. <\/p>\n
Er zijn twee onderwerpen waar ik vaak over schrijf waar de gemoederen hoog oplopen, en de grens van het fatsoen regelmatig wordt overschreden. De een is de discussie over Palestina\/Isra\u00ebl, en de ander is die over integratie, migranten en islam. Ik vind het op een gegeven ogenblik niet meer kunnen dat de mensen die er duidelijk het minst van af weten omdat ze moslims alleen maar kennen van op straat zien lopen over de hoofden van de mensen zelf wel even uit gaan leggen wat daar allemaal mis mee is. Alsof ‘die mensen’ niet kunnen praten. Ik vind dat die discussies, die meestal geen discussies worden, de grens van werkelijk aantoonbaar racisme meerdere keren bedenkelijk zijn genaderd. Ik wil moslima’s graag uitnodigen om op dit weblog hun woordje te doen. Maar ik wil dat alleen maar als ik er ook voor kan zorgen dat ze niet bedolven worden onder verbale emmers vuil, onbenul en oordelen. Want dan praten alleen de paar vrouwen mee die er geen bezwaar tegen hebben om ‘de andere kant’ ook eens flink om de oren te meppen. Dat zijn geen discussies, dat zijn moddergevechten. <\/p>\n
Discussies werken alleen wanneer je niet geheel en al vastzit in de loopgraaf van je eigen opinie. Ik heb dat aan de hand van het Palestina\/Isra\u00ebl conflict geprobeerd te verhelderen in mijn stuk over de paradigmastrijd. Ik ga er van uit dat Isra\u00ebl een bezettende mogendheid is, (dat is paradigma 3), en ik vind dat die bezetting niet te ontkennen valt. En er zijn een paar vaste inloggers, (duidelijk van paradima 1), die dat koste wat kost willen ontkennen. Aangezien het volgens mij niet te ontkennen valt wordt er een scala aan pseudo-argumenten, steeds herhaalde mantra\u2019s, en aantoonbare leugens uit de kast getrokken, die herhaald worden ook wanneer ze allang zijn weerlegd. Voortdurend wordt ook mijn deskundigheid op het gebied in twijfel getrokken en als niks meer helpt dan word ik simpelweg beschuldigd van propaganda. Wordt dat een discussie? Nee, dat wordt geen discussie, want de enige discussie die nog gevoerd zou kunnen worden is over het onderliggende paradigma en dat wordt nou juist angstvallig vermeden. <\/p>\n
Ook daar heb ik veel maar laten gebeuren, met de gedachte dat degenen die het zo faliekant niet met me eens zijn ook de ruimte moeten hebben om hun mening te uiten. Maar ook op dat punt wordt wat mij betreft een grens overschreden. Wanneer iemand Sharon feliciteert nadat er net weer een paar Palestijnse kinderen zijn gedood word ik daar echt beroerd van. Die eindeloze stroom beschuldigingen aan het adres van de Palestijnen waarvan ik uit directe ervaring weet dat ze niet waar zijn vind ik op een gegeven ogenblik niet meer te verteren. Ik hoef ook niet voor de tigste keer uit te leggen dat ik tegen zelfmoordaanslagen ben. En het licht gaat bij mij echt uit wanneer er gezegd wordt \u201cArabieren zijn gif\u201d. <\/p>\n
Het is moeilijk om de grens te bepalen tussen verschillende meningen hebben en waar het in mijn ogen echt terecht komt in laster, leugens en racisme. Het is mij wel duidelijk dat die grens herhaaldelijk ruimschoots werd overschreden. Kijk naar de track onder de titel Brief van Ramadan<\/a>. Ik heb die track er met opzet nog op laten staan om te kunnen illustreren wat ik bedoel. Ramadan vertelt daar het verhaal over zijn zoontje van drie, die voor zijn verjaardag een plastic machinegeweer wil omdat hij denkt dat hij zichzelf en zijn broertje daarmee kan verdedigen. In mijn ogen is het een kwetsbaar verhaal, Ramadan is een vader die zich zorgen maakt over zijn zoontjes, die ze graag op zou willen voeden tot vredelievende burgers maar die niet meer weet hoe je dat onder de omstandigheden van voortdurende dreiging nog voor elkaar krijgt. (Nog afgezien van het feit dat ook Nederlandse jochies graag pistolen en Rambootjes op hun verjaardag willen). Ach jeetje, onze Ramadan als een soort Hitler. En dan moet je net vredelievende Ramadan hebben die ongeveer de antithese is van een Hamasaanhanger. Gelukkig was de ergste bagger niet in het engels vertaald. Ik zou me diep schamen als deze dingen, op mijn weblog, tegen mijn vriend gezegd zouden zijn. Wat weten mensen die er nooit zijn geweest, die de mensen niet kennen die ze beoordelen, toch goed wat er mis is. Wat weten ze het toch zeker.<\/p>\n Moet ik dit dan maar negeren, moet ik dit nog accepteren? Zou ik het ook moeten laten staan als, nou ja, \u2018een andere mening moet ook kunnen\u2019, als het ging om antisemitisme? Ik vind dat mijn weblog gaandeweg bezet werd door een paar mensen die het kennelijk een makkelijke manier vinden om hun rotzooi onder de aandacht te brengen van mensen die hoogstwaarschijnlijk uit zichzelf weinig goesting zouden hebben om van die bagger sites zelf op te zoeken, ook al is het nuttig om onder ogen te zien hoe erg het is. Ik wens niet meer te fungeren als een vehicel voor deze troep, en de fiets te zijn waar die lui makkelijk achterop kunnen gaan zitten. Die er van kunnen profiteren dat er veel mensen zijn die hier graag langs komen. Laten ze hun eigen weblogs maar maken, en dan kijken hoeveel mensen zin hebben om daar heen te gaan. Maar niet meer hier. Dan maar een beetje minder open. Helaas. <\/p>\n Waar ik de grens precies moet leggen tussen wat nog wel kan en wat niet meer weet ik niet exact. Het wordt zoeken. Misschien ben ik in het begin te streng. Misschien is het later mogelijk om de mazen van het filter dat ik heb aangelegd weer groter te maken. Misschien als het gaat lukken, worden de spelregels zo gewoon dat we er niet meer op hoeven te letten en wordt dit weblog ook zonder censuur een afzeikvrije ruimte. Er zijn een paar redenen waarom ik niet meer alles automatisch op mijn weblog plaats, en er een filter tussen heb gezet, wat ik noem een respectfilter en wat Claar, een andere inlogger, liever een baggerfilter zou willen noemen, want … Lees verder
\nKijk naar de reacties: iemand beweert dat de Palestijnen hun kinderen dus met machinegeweren opvoeden en indoctrineren tot Strijder van het Geloof.
\nIemand vindt dat de Palestijnen maar geen kinderen meer moeten krijgen omdat ze zouden kunnen weten hoe de situatie daar is. (Wat zou Sharon het eens zijn met deze \u2018oplossing\u2019 zeg, hoeft hij ze niet meer op te jagen, verdwijnen ze vanzelf).
\nIemand beweert dat die kinderen worden misbruikt voor de \u2018islamo-hysterische haatcampagne\u2019 en opgevoed worden met naziachtige symboliek.
\nNog een: \u201cnet als Hitler gebruiken de islamisten kinderen gewoon als goedkoop strijd- en propagandawapen.\u201d
\nIemand noemt het hersenspoeling van door haat gedreven fascisten en iemand weet zeker dat er in de Palestijnse gebieden jaarlijks 400 meisjes vermoord worden door familie en broers, en dat Palestijnse ouders dus gevaarlijker zijn voor hun kinderen dan Sharon. <\/p>\n
\nIk maak een keuze, ik vind van niet, en noem het dan maar censuur. Er staan al sites genoeg vol met deze bagger, en ik wil het niet hebben op mijn weblog. Ik wil niet dat het gewoon wordt dat je dit kunt zeggen in naam van de vrijheid van meningsuiting, en ik wil er niet voor misbruikt worden. <\/p>\n
\nWie weet. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"