Een brief van Fred Sevriens kwam als reactie binnen op dit weblog. Ik schreef een antwoord.<\/p>\n
Beste Anja,<\/p>\n
Natuurlijk mag je strijden voor je ideaal van een multicultureel Nederland. We leven gelukkig in een land waar je voor je mening uit mag komen (al wordt dat niet altijd gewaardeerd). Maar voor mij hoeft een dergelijk Nederland niet meer. De reden? Ik was ooit actief aan de linkerkant: actief lid van de PvdA en actief lid van een zogeheten \u201canti-discriminatie comite\u201d waar we de discriminatie en achterstelling van allochtonen bestreden.
\n
\nTotdat ik een jaar of tien geleden steeds vaker begon te merken dat de mensen waar ik het al die tijd voor had opgenomen, zich opeens tegen mij keerden. Om preciezer te zijn: homohaat stak opeens weer de kop op, met name in allochtone kring. Inmiddels is het in de grote steden van ons land gewoon niet meer mogelijk om \u201copenlijk\u201d (verschrikkelijke term trouwens, alsof het eigenlijk iets is om je voor te schamen) homo te zijn. Ik haal het tegenwoordig echt niet meer in mijn hoofd om op straat hand in hand met mijn vriend te lopen. 10-15 jaar geleden was dat echt geen probleem. En op scholen heb je tegenwoordig al helemaal geen leven meer als men denkt dat je \u201czo\u201d bent. Homoseksuele leraren wordt zelfs expliciet verzocht om weer terug de kast in te gaan, omdat anders de leerlingen van allochtone afkomst en hun ouders aanstoot zouden nemen. Ik heb vrienden die moesten verhuizen nadat hun Marokkaanse buurtgenoten in de gaten kregen dat ze een stel vormen. Ze hadden geen leven meer in die buurt. En niemand doet daar iets aan; van de politie krijgt men juist het adies te verhuizen\u2026 Dat is Nederland anno 2007! Voor mij staat die fijne multiculturele samenleving inmiddels gelijk aan terug in de tijd. <\/p>\n
Maar ik weiger om weer terug in de kast te gaan. Ik weiger om mijn vrijheid op te geven. Ik weiger om me bij die ontwikkeling neer te leggen. Voor mij is dit een kwestie van beschaving. Daarbij voel ik me wel zeer in de steek gelaten door mijn oude strijdmakkers, door mensen zoals jij. Jullie wuiven mijn verzuchtingen en bezwaren weg en sluiten je ogen voor de nare kanten van de door jullie bejubelde multiculturele samenleving. En het zijn niet alleen de homo\u2019s die onder de toenemende invloed van de islam in Nederland te lijden hebben. Inmmiddels zijn er heel wat wijken in de grote steden waar vrouwen en meisjes zich op straat \u201cdecent\u201d en nederig moeten gedragen. Zo niet, dan zijn scheldpartijen en agressie hun deel. In bepaalde delen van Brussel en Parijs dragen tegenwoordig ook veel westerse vrouwen op straat een hoofddoek. Dat is de enige bescherming die ze hebben tegen de opdringerigheid van islamitische schoffies. Op die manier zijn ze tenminste geen \u201choer\u201d en worden ze nog enigszins met rust gelaten. Is dat nou de vrijheid en de emancipatie waar we hier zo hard voor gevochten hebben? <\/p>\n
Kom op! Heb het lef tegen dit soort dingen te ageren! Trek je mond open en kom op voor je idealen!
\nEn stop met het verketteren van mensen die de minder leuke aspecten van die multiculturele samenleving aan de kaak durven stellen. En stop met het sussende \u201czo\u2019n vaart loopt het niet\u201d. Want stapje voor stapje zijn we wel degelijk mooie dingen aan het verliezen.
\nGelijkheid van mannen en vrouwen en van homo\u2019s en hetero\u2019s wilt opofferen voor\u2026 ja voor wat eigenlijk?<\/p>\n
Beste Anja, jouw visie op het voorgaande zou ik zeer op prijs stellen.<\/p>\n
Met vriendelijke groet,
\nFred Sevriens <\/p>\n
Beste Fred,<\/p>\n
Als eerste wil ik mijn waardering uiten voor het feit dat je je direct tot mij richt met een vraag, en dat ook nog open en bloot doet onder je eigen naam. Met open vizier dus. Dat maak ik wel anders mee. En jouw directe en open manier nodigt me dus uit om er serieus antwoord op te geven.<\/p>\n
Fijn dat je mij ’toestaat’ om voor een multicultureel Nederland te strijden. Maar ik zou dat graag met jou samen doen, en ik geef die mogelijkheid nog niet op. Vandaar mijn uitvoerige antwoord.
\nMijn eerste reactie is dat we helemaal geen keus hebben of we voor of tegen een multicultureel Nederland willen zijn, omdat dat een feit is waar je niets aan kunt doen, tenzij je gaat denken aan massadeportaties of een formeel geregelde apartheidsstaat. Maar dat is maar een deel van een antwoord. <\/p>\n
Wat duidelijk is, is dat er met de binnenkomst van grote groepen nieuwkomers wrijvingen kunnen ontstaan. Historisch gezien is dat altijd al zo geweest, zie een van de recente stukken op dit weblog. Hier<\/a>. Maar ook dat zou een dooddoener zijn als ik het daarbij liet. Wat ik heel goed begrijp is dat het je niets bevalt dat een deel van die nieuwkomers, moslims, zich tegen openlijke homoseksualiteit keert. Wat ik minder begrijp is waarom je je, als je vindt dat links en de mensen die voor de rechten van allochtonen opkomen te weinig doen aan de nieuwe discriminatie van homo’s – het kan zijn – je dan afkeert in plaats van juist actief te worden en te vechten voor de zaak. <\/p>\n Ik maak nu een beetje een omweg, en wil het hebben over de persoonlijke ontwikkeling van waaruit ik praat. Ik had een paar jaar geleden ook een fase van teleurstelling, ik was behoorlijk ontmoedigd. Daarbij zat ik juist aan de andere kant van het scala als jij, want ik was nou juist zo teleurgesteld dat er bij de autochtonen een golf van antigevoelens tegen migranten ontstond, en met name tegen moslims, en dat ik nauwelijks een beweging zag, ook bij links niet, die het voor hen opnam. Waar is iedereen die vroeger antiracistisch was, dacht ik, waarom zien zo weinig mensen dat de mechanismen die hier spelen dezelfde zijn? Wat er met mij gebeurde is dat ik betrapt werd op een geloof waarvan ik niet wist dat ik het had voordat het danig werd aangestast: het vooruitgangsgeloof. Ik dacht echt dat de mensen die zich eens bewust waren geworden van wat we toen nog onderdrukking noemden, de vrouwenbeweging, de arbeidersbeweging, de zwarte en de antiracistische beweging, de homobeweging, nu vanzelf weer op de barrikaden zouden staan. Nou, ze waren er wel, maar het waren er weinig. Wat ik ook erg bleek te hebben overschat, is het vermogen van mensen om over de schutting van hun eigen geschiedenis heen te kijken en de paralellen te zien: tussen antisemitisme en wat er nu gebeurde, bijvoorbeeld.<\/p>\n Ik heb een tijdje ontmoedigd zitten kniezen. Dacht: moeten we nu weer helemaal opnieuw beginnen. Las een tamelijk pessimistische schrijver, John Gray. Die maakte me er op attent dat vooruitgang historisch gezien wel plaats vindt als het gaat om wetenschap en techniek – wat we eenmaal weten weten we voortaan, het wiel hoeft nooit meer opnieuw te worden uitgevonden – maar dat dat helaas helemaal niet geldt voor sociale verhoudingen. Neem het meest afschrikwekkende voorbeeld: de extreme jodenvervolging, met miljoenen doden tot gevolg, kon plaatsvinden in een tijd en in een werelddeel waar we al wisten wat democratie was, en waar we al dachten ‘verlicht’ te zijn. Er is dus kennelijk geen enkele garantie dat we van de geschiedenis leren, en het is dus kennelijk noodzakelijk om bewustzijn over mensenrechten, gelijkwaardigheid, hoe je met minderheden omgaat, wat discriminatie is, waar het uit voortkomt, hoe je het tegengaat, steeds weer opnieuw moet veroveren. Voor mensen die hun emancipatie zwaar bevochten hebben, die hun sporen hebben verdiend in een van de sociale bewegingen is dat behoorlijk ontmoedigend. Tot je beseft dat het nu eenmaal zo is, en dat er kennelijk nooit een definitief eindpunt aan een emancipatieproces zit. Er komen nieuwe mensen bij, er worden nieuwe mensen geboren, mensen vallen in tijden van nood of onzekerheid terug. Dus: ja, we moeten weer opnieuw beginnen. Ik moet dat en jij moet dat ook. Ik werd lid van de SP om een uitvalsbasis te hebben, en het gevoel dat ik het niet alleen hoefde te doen. Dat hielp. Ook al moest er ook best binnen de partij het een en ander gebeuren, want ook daar is het niet vanzelfsprekend dat iedereen de verworvenheden van de sociale bewegingen van toen onder de knie heeft en vanzelfsprekend opkomt voor migranten, voor vrouwen en voor homo’s.<\/p>\n Er is meer. Ik heb destijds veel in groepen gewerkt aan ‘diversiteit’, aan de vraag: wat verbindt ons en waar verschillen we in. Ik vond het belangrijk om daarbij naar meerdere maatschappelijke scheidslijnen tegelijk te kijken, en niet zoals het zo vaak gebeurde, alleen naar de verschillen tussen mannen en vrouwen, zoals het feminisme deed, of alleen naar klasse, zoals de arbeidersbeweging deed, of alleen naar etniciteit, of alleen naar seksuele levenskeuze. Wanneer je maar naar een verschil keek, en die als de belangrijkste of zelfs als de enige benoemde, veroorzaakte je vooral conflicten tussen de sociale bewegingen in plaats van samenwerking. Die conflicten en ruzies waren er destijds te over. De lesbische vrouwen die zich op het COC gediscrimineerd voelden vonden de homo’s echte mannen. Wat die zich niet lieten zeggen. Links maakte zich kwaad op die elitaire feministes die niet wisten wat echt werken was en een werkster hadden om hun huis schoon te maken. De feministes maakten zich kwaad over het seksisme van die linkse mannen die als het er op aan kwam net zo lullig tegen vrouwen waren als de kapitalisten. Hier stond sekse tegenover klasse, zonder dat we toen doorhadden dat dat het was. Mannen die zo graag met de vrouwenbeweging mee wilden doen voelden zich afgezeken omdat ze het vrouwenhuis niet in mochten. Ik voelde me afgezeken toen ik als antiraciste opeens niet meer mee mocht doen omdat ik wit was. <\/p>\n Dat was een boeiende tijd. Ik heb er veel van geleerd. Een van de lessen van toen was dat als mensen zich aangevallen, gediscrimineerd, afgezeken, niet gezien en niet serieus genomen voelen, ze uiteraard reageren vanuit dat deel van hun identiteit waarin ze zich sterk voelen. Zo zal het seksisme bij jonge mannen die zich achtergesteld voelen alleen maar toe nemen. Stellen ze als jonge migrant niks voor, als man kunnen ze het je even laten voelen. Net zo goed als ik besefte dat wanneer ik door een man niet serieus werd genomen, ik makkelijk mijn toevlucht kon nemen tot mijn wat ‘hogere’ komaf, en meneer in kwestie kon laten voelen dat hij geen manieren had. Ik zette klasse in tegen sekse. Zoals een zwarte man met wie ik ruzie had sekse in zette tegen kleur. Als we zouden begrijpen hoe zulke mechanismen werken dan waren we al een stuk verder. <\/p>\n Nu terug naar jouw vraag. Ik ben het met je eens dat je weigert om opnieuw de kast in te gaan. Ik ben het niet met je eens dat je je daarom af zou moeten keren van de bewegingen die met jou samen zouden moeten vechten. Maar ik ben wel van mening dat de manier waarop je vecht er toe doet. Migranten compleet afwijzen omdat ze opvattingen hebben waar je het niet mee eens bent en waar je last van hebt veroorzaakt meer van hetzelfde. De kunst is, wat mij betreft, om jouw standpunt niet op te geven, maar de mensen die het je lastig maken ook niet. En er voor te zorgen dat je bondgenoten maakt.<\/p>\n Ik zal nog een persoonlijk verhaal vertellen. Ik werk al vele jaren in Gaza. Een moslimgemeenschap. Ik heb daar vrienden. Een van mijn beste vrienden liet me weten dat hij tegen homoseksualiteit was. Ik vertelde hem dat sommige van mijn beste vrienden enzovoorts. Hij zei dat ik nog wel eens van mening zou veranderen en ook zou vinden dat homoseksualiteit verkeerd was. Ik werd kwaad. Ik zei: luister, als het over Palestijnen gaat, they are your people, dan luister ik naar jou. Als het over gehandicapten gaat, they are your people, dan luister ik naar jou. Gay people are my people, en nu luister je naar mij. Hij was even heel erg stil, en toen zei hij: you are right. En vanaf dat moment, eerlijk waar, veranderde hij zijn houding. Ik nam hem mee naar homovrienden. Hij vond ze enig. Hij wou alleen graag weten wie nu het mannetje was. Hij maakte kennis met lesbische vriendinnen. Tjee. Een boywoman. Die heb je ook in Palestina zei ik. Niet, zei hij. En X dan? Shit, zei hij, wij hebben ze ook. En moest er vreselijk om lachen, ja, die woont al jaren met een vriendin samen in een kamer in het huis van haar ouders, nu zag hij het ook. <\/p>\n Ik bedoel maar. Ik geef dit niet als voorbeeld van zo moet het. Maar zo kan het wel. Wat er gebeurde, is dat de vrienden, want inmiddels zijn er meer die precies weten welke van de medewerkers van Stichting Kifaia homo zijn, zich open konden stellen omdat we al een vertrouwensband hadden. Zij wisten heel goed dat we hen als Arabieren, als moslims, geheel respecteerden. Als ze dat niet hadden geweten, dan hadden ze zich waarschijnlijk niet open kunnen stellen, dan hadden ze misschien ook gezegd, homoseksualiteit, dat is typisch iets van het imperialistische decadente westen. Dan waren ze in de afweer geschoten.<\/p>\n Kortom: willen wij dat allochtonen die uit een land komen waar de discriminatie en de afkeuring van homoseksualiteit nog gewoon is ‘onze’ normen en waarden overnemen, dan in dat een kwestie van geduld, van vertrouwen, van wederzijds respect. En dan moeten onze normen en waarden ook wel in orde zijn. Wie moslims afdoet als achterlijk, hoeft niet te denken dat zij de juiste brenger van de boodschap zijn dat homo’s dik in orde zijn. <\/p>\n En nog een gedachte. Denk terug aan de homobeweging. Die was heel divers. Je had de militante en uitdagende Rooie Flikkers, die niets meer met hetero’s te maken wilden hebben, en je had de Jossen Brink die er uit zagen als de ideale schoonzoon en zich in niets van de netste hetero onderscheidden. Er was verzet, provocatie, uitdaging maar ook nette gespreksgroepen en een vriendelijk verzoek om niet zo vervelend te doen tegen homostelletjes die toch ook altijd op tijd de vuilniszak buiten zetten net als iedereen en toch ook recht hadden op ene beetje geluk. Wat we toen niet deden was de gehele Nederlandse heterobevolking voor rotte vis uitmaken en ons er van afkeren. Waar ik dus voor pleit, is om net als toen, te beseffen dat mensen tijd nodig hebben. En dat het helemaal niet helpt om ze als groep af te wijzen. Integendeel. En al helemaal niet als afwijzing extra aankomt omdat het gaat om mensen die zich al afgewezen voelen. Het klinkt wat stichtelijk, maar ik meen het wel. Mijn moeder zei al, als ik ruzie had met mijn vader: kind, wees jij nou de wijste. <\/p>\n Is dat allemaal zo simpel? Nee hoor. Je komt jezelf er onderweg steeds bij tegen, driftig, verdrietig, ongeduldig. Bijna wanhopig. Ik denk ook niet dat we het alleen kunnen, je hebt er bondgenoten voor nodig. Die zijn er, ook in de islamitische gemeenschappen. Moslims die zelf homo zijn komen voorzichtig in beweging. Er zijn islamitische organisaties die openlijk vinden dat homodiscriminatie niet mag. Ik kende een jonge moslima, behoorlijk radicaal, die zichzelf zelfs verbood om nog naar muziek te luisteren omdat dat tegen haar geloof zou zijn, maar die wel zei: van mijn lesbische vriendinnen blijven ze af. Ahmed Marcouch was pas een van de eersten die zei dat hij alleen ambtenaren accepteerde die homostellen wilden trouwen. Met andere woorden: zoek je bondgenoten, maak ze tot bondgenoten. We zijn toch niet vergeten dat we er een generatie over hebben gedaan voordat het met de homoemancipatie hier een beetje liep? Geef die lui ook een beetje de tijd. Maak vrienden voordat je eisen stelt.<\/p>\n Wat in ieder geval niet helpt, is om je teleurgesteld af te keren van links en van de mensen die voor een betere multiculturele samenleving zijn. Dat lijkt makkelijk. Mij lijkt het dat je er vooral sjagerijnig van wordt. Sjagerijniger dan wanneer je maar weer aan het werk ging. Voor mij geldt dat in ieder geval. <\/p>\n Ik zou ook nog zo’n verhaal kunnen houden over migranten en vrouwen. Maar daar heb ik eerlijk gezegd al heel vaak iets over geschreven op dit weblog. Ik ga er van uit dat het heel goed mogelijk is om niets op te geven van de vrijheden die we verworven hebben en tegelijk niet in de verleiding te komen ons van migranten af te keren. Ik heb daarvoor al een fantastische groep bondgenoten, die de spanningen waar je in terecht komt wanneer je naar twee kanten moet vechten meer dan de moeite waard maken. Ook voor homo’s moet dat mogelijk zijn. <\/p>\n Met vriendelijke groet,<\/p>\n Anja Meulenbelt<\/p>\n PS. En lees het stukje van Daan de Leeuw, homoleraar op een zwarte school. Hier<\/a>.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Een brief van Fred Sevriens kwam als reactie binnen op dit weblog. Ik schreef een antwoord. Beste Anja, Natuurlijk mag je strijden voor je ideaal van een multicultureel Nederland. We leven gelukkig in een land waar je voor je mening … Lees verder