Voor Trees en Ali<\/p>\n
Dit zongen we gisteren in mijn kerk, lied van Huub Oosterhuis en Antoine Oomen, en ik moest aan jullie denken, aan Sakhnin, en aan de Dag van het Land.<\/p>\n
Hoe verder onze ogen reiken
\nhoe verder weg de bergen wijken
\nvan rood en goud ons toegezegd.
\nEn dood de grond en onder boven –
\nzwart masker voor de zon geschoven,
\nontij ongeest onland onrecht.
\n
\nIn zoveel woestenij gevangen
\nbegraven wij ons diepst verlangen:
\ndat ooit een land van licht zal zijn,
\neen stad gegrond op recht en rede,
\neen hart dat weet, een huis van vrede –
\nwij zouden daar geboren zijn.<\/p>\n
Hoog land, zo ijl zo weggezwegen,
\nnaar jou toe dwalen al mijn wegen
\nuit diepten waar geen voeten gaan.
\nHoe zou ik ooit jou niet behoren.
\nO stem, geklonken in mijn oren,
\nnog onvergeten onverstaan.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Voor Trees en Ali Dit zongen we gisteren in mijn kerk, lied van Huub Oosterhuis en Antoine Oomen, en ik moest aan jullie denken, aan Sakhnin, en aan de Dag van het Land. Hoe verder onze ogen reiken hoe verder … Lees verder