![070604maan-016.jpg](\"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-content\/uploads\/2007\/05\/070604maan-016.jpg\")
<\/p>\n<\/p>\n
Dodenherdenking. Aan feest vanwege onze ‘bevrijding’ heb ik weinig behoefte, want zo geweldig vind ik het helemaal niet gaan met de wereld en ook niet met Nederland. Maar elk jaar beslis ik waar ik me aan wil sluiten bij een van de vele door het land gehouden 4 mei herdenkingen. Jarenlang was dat de Noordermarkt, vlak bij mijn oude huis, met elk jaar die aandoenlijke band die met geroffel op de omfloerste trom aan kwam lopen, en veel voormalig CPNers of familie, en dus weinig animo om het Wilhelmus mee te zingen – hoezo van Duitschen bloed en hoezo de koning van Hispanje geeerd en hoezo God op u zo wil ik bouwen en dat ik toch vroom mag blijven?
\n
\nMaar de Jordaan is mijn buurt niet meer, al woonde ik daar half mijn leven. Ik ging ook wel eens naar het Homomonument, stond als kind met mijn vader op de Dam en later met mijn herenverloofde, en ook was ik wel eens op de Weteringschans, vlak bij de Den Texstraat waar ik als kind woonde, en waar ik altijd vol ontzag langs die plek liep waarvan ik wist dat daar in de oorlog mensen doodgeschoten waren. Dus wat zou ik eens doen, dit jaar? Er is niet ver van mijn nieuwe huis in de Rivierenbuurt vandaan een klein monument bij de kinderspeelplaats die toen de markt was waar joden nog mochten komen. Een kindermonument van Truus Menger. <\/p>\n
Misschien volgend jaar als de buurt meer mijn buurt is. Nu ging ik mee met Anneke naar haar vaste plek, aan de Amstelveense Weg. Een kleine groep mensen, een koor, de ‘Last Post’, een toespraak van een wethouder, en de stilte, met alleen de vogels en het geruis van de bomen van het Vondelpark. En iedereen zong het Wilhelmus mee. Hier wel. En een gedicht, van Ed Hoornik. Mooi. En als altijd, elk jaar, misschien juist om dit kleine gezelschap van mensen die blijven komen om iets dat al meer dan zestig jaar geleden was, ben ik geraakt. En zie dat andere mensen dat ook zijn. <\/p>\n
Tot de doden<\/p>\n
Wij kunnen u niet meer bereiken,
\nwij komen een zintuig te kort,
\nwij leggen ons neer bij de feiten
\ndat gij minder en minder wordt.<\/p>\n
De enkele keren dat ge
\nin dromen ons nog verschijnt,
\nwordt ge ijler en ijler
\ntot ge voor altijd verdwijnt.<\/p>\n
Straten houden uw namen
\nvoor heden en morgen in stand,
\nmaar onze kinderen brengen
\nze niet meer met u in verband.<\/p>\n
Het land ligt nog net als het toen lag
\nvan polder tot polder te kijk;
\nde mensen die er in wonen
\nblijven zichzelve gelijk.<\/p>\n
Maar eenmaal per jaar is de stilte
\ntot aan de hemel toe van u vervuld
\nen belijden wij zonder woorden
\nonze dankbaarheid, onze schuld.<\/p>\n
![070604maan-008.jpg](\"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-content\/uploads\/2007\/05\/070604maan-008.jpg\")
<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Dodenherdenking. Aan feest vanwege onze ‘bevrijding’ heb ik weinig behoefte, want zo geweldig vind ik het helemaal niet gaan met de wereld en ook niet met Nederland. Maar elk jaar beslis ik waar ik me aan wil sluiten bij een … Lees verder