![kasrils.jpg](\"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-content\/uploads\/2007\/05\/kasrils.jpg\")
<\/p>\n<\/p>\n
Er wordt vaker een vergelijking gemaakt tussen het Zuid-Afrika onder het apartheidsregime, en het huidige Israel. Nee, die vergelijking gaat niet naadloos op, daarvoor zijn de respectievelijke geschiedenissen, de motieven waarom de apartheidsstaat enerzijds, en de joodse staat anderzijds zijn ontstaan te verschillend. Ook is onze verantwoordelijkheid voor de repressie, bij en ene door de blanke-Afrikaanse minderheid, bij de andere door de joods-Israelische meerderheid, zoals we die vanuit Europa voelen – of niet voelen – verschillend. We weten het ondertussen: het is de holocaust en onze Europese schuld die staat tussen massaprotest zoals dat met Zuid Afrika wel gebeurde, en het nog veel te magere protest tegen de daden van het huidige Israel. In Haaretz schreef Gideon Levy een artikel over hem, naar aanleiding van een ontmoeting. Kasrils was nog niet eerder in Israel, waar hij familie heeft, tot een maand geleden. Hij nodigde premier Haniyah uit naar zijn land. <\/p>\n “Ik ben een Zuid Afrikaan, en jij een Israeli”, zei hij tegen Levy. “En ik vertrouw er op dat er een dag komt dat mensen zullen begrijpen dat ik niet anti-joods ben of anti-Israel. Maar het doet me echt pijn als jood dat Israel zo’n vijandschap heeft opgeroepen vanwege de behandeling van de Palestijnen.” <\/p>\n Toen we op de tv het drama zagen van jullie land, de beelden van de onderdrukking van Palestijnen, het ontwortelen van de bomen, de tanks die Jenin inreden, en die oude vrouw die huilde bij de verwoesting van haar huis, en schreeuwde ‘de joden, de joden’ – was het net als ik mijn grootmoeder hoorde toen ze me vertelde over de pogroms: ‘de Kozakken komen, de Kozakken komen’. Wat ik bedoel te zeggen: het zijn niet de joden die dit doen, het is het zionisme. Dus besloot ik op te staan en mijn mond open te doen. Voor mij is dit een joodse traditie: om je mond open te doen, in naam van ons geweten. <\/p><\/blockquote>\n Toen ik de bezette gebieden bezocht reed ik door Israel en zag de bossen die geplant zijn op de resten van de Palestijnse dorpen. Als de voormalige minister van bebossing viel me dat ontzettend op. Ik heb ook een paar nederzettingen bezocht. Het was krankzinnig. Jonge Amerikanen die de vlag op mijn auto bespuugden. De bezetting herinnert me aan de zwartste dagen van de apartheid, maar wij zagen nooit tanks en vliegtuigen die schoten op de burgerbevolking. Zo iets monsterlijks heb ik nog nooit gezien. De muur die jullie gebouwd hebben, de checkpoints, de wegen alleen voor joden – je maag draait zich om, zelfs voor iemand die onder de apartheid is opgegroeid. Het is honderd keer erger.<\/p><\/blockquote>\n We zagen de toegang naar Kaliliya (een door de muur omsingeld stadje op de Westoever, A.M.) en hoe de mensen daar bij het checkpoint uren in de rij stonden. Israel is een prachtig land, ik hou van het landschap, maar het is ook duidelijk dat er ruimte is voor meer mensen. Israel heeft zich op indrukwekkende wijze ontwikkeld, maar hoeveel indrukwekkender zou het zijn als jullie een rechtvaardige oplossing vinden – mij kan het niet schelen of dat twee staten worden of een staat – dat maken maar jullie uit, de Israeli’s en de Palestijnen.<\/p><\/blockquote>\n Wat zionisme voor mij betekent? Toen ik tien jaar oud was betekende het veiligheid en een nationaal thuisland voor de joden. Ik zwaaide met de Israelische vlag op mijn bar mitzvah <\/em>en was trots op mijn jodendom. Het eerste boek dat ik op mijn bar mitzvah kreeg was ‘De opstand’<\/em>, van Menachem Begin. Maar later las ik niet alleen Herzl, maar ook de historici, Illan Pappe, Benny Morris en Tom Segev, en ik begon 1948 in een ander licht te zien. Ik begreep dat het ging om etnische zuivering. <\/p><\/blockquote>\n Kasrils begon te begrijpen dat er een parallel was tussen de manier waarop de blanken in zijn land zichzelf eens zagen als een uitverkoren volk, en de ideologie van het zionisme, dat ook spreekt van een uitverkoren volk. Dat in 1961 Hendrik Verwoerd zei dat Israel verwant was met Zuid Afrika opende hem de ogen. We wisten van de militaire samenwerking tussen Israel en het Zuid Afrika van de apartheid, zegt hij. En Johannes Vorster, met een uitgesproken nazistisch verleden, werd in Israel ontvangen als een held. <\/p>\n Ik ben me erg bewust van de holocaust en van antisemitisme, maar mijn ervaring leidt maar tot een conclusie: dat alle vormen van racisme bestreden moeten worden met een gezamenlijke strijd. Ik heb een droom: dat jullie veranderen, net als wij in Zuid Afrika. Wanneer politici het eens worden is het verbazingwekkend hoe snel gewone mensen van mening zullen veranderen. Verander het leiderschap en de economische omstandigheden, en je zult zien hoe makkelijk dat gaat. <\/p><\/blockquote>\n Voor het hele artikel in Haaretz, Cry, the beloved country<\/em>, : Hier<\/a>.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Er wordt vaker een vergelijking gemaakt tussen het Zuid-Afrika onder het apartheidsregime, en het huidige Israel. Nee, die vergelijking gaat niet naadloos op, daarvoor zijn de respectievelijke geschiedenissen, de motieven waarom de apartheidsstaat enerzijds, en de joodse staat anderzijds zijn … Lees verder
\n
\nDat gezegd zijnde, er zijn ook overeenkomsten. En niemand kan daar beter over oordelen als Ronnie Kasrils, Zuid Afrika’s minister voor de veiligheidsdiensten, en jood. Kasrils was de oprichter van Not in My Name<\/em>, een protestbeweging tegen het onrecht dat Israel de Palestijnen in de bezette gebieden aandoet. En hij houdt geen blad voor de mond: “De Israelische bezetting is erger dan de apartheid: de blanken beschoten de zwarte buurten nooit met tanks en artillerie”.<\/p>\n