![water.jpg](\"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-content\/uploads\/2007\/05\/water.jpg\")
<\/p>\n<\/p>\n
Zo vaak als ik bij lezingen de vraag gesteld krijg: bestaat de Israelische vredesbeweging nog? Waarom horen we daar zo weinig van? Eens was Vrede NU in staat om demonstraties te organiseren waarbij duizenden mensen in Israel de straat opgingen. Vijftigduizend demonstranten, het was eens heel gewoon. Na de moordpartijen in Palestijnse vluchtelingenkampen Sabra en Chatilla protesteerden 250 duizend mensen. Minister Sharon moest aftreden. Om daarna weer terug te komen, overigens.
\n
\nNu is het een erg overzichtelijk groepje dappere mensen die nog demonstreert, tegen de muur, tegen de afbraak van Palestijnse huizen. Mensen van Gush Shalom, hierboven de foto waarop 83 jarige veteraan Uri Avnery bestookt wordt door een waterkanon (hij is de man links, met het witte haar), wat internationale jongeren, als ze tenminste Israel nog inkomen, een paar kleine groepen, zoals de vrouwen voor vrede. Een bloedbad, als het niet boven een paar tientallen doden per keer uitkomt, is geen aanleiding meer om verontwaardigd te protesteren. Toen Ilan Pappe, bij een lezing in Nederland werd gevraagd hoeveel procent van de Israelische bevolking net zo dacht als hij moest hij lachen. Ik kan je geen percentage geven, ik kan de namen wel noemen, zei hij.<\/p>\n
In de Volkskrant van vanochtend een interview met Mordechai Bar-On, eens de voorman van Vrede Nu. Nog steeds ziet 60 tot 65 procent een Palestijnse staat als enige oplossing, zegt Bar-On, maar de Israeli’s geloven de Palestijnen niet meer. Die zouden eerst hun gedrag moeten veranderen. “De grootste schade is aangericht door premier Ehud Barak, toen hij de schuld voor het mislukken van Camp David bij de Palestijnen heeft gelegd en Arafat ‘geen partner voor vrede’ heeft genoemd. Hij heeft dat helaas te overtuigend gebracht. Toen de zelfmoordaanslagen van de tweede intifada daarover heen kwamen gaf dat de Israeli’s het idee dat wij, de vredesactivisten, een stel dwazen waren.”<\/p>\n
Arafat erkende de staat Israel tot twee keer toe, nam daar de meerderheid van de Palestijnen in mee. Hij deed de grote historische concessie, tot op de dag van vandaag ontzettend onderschat, om genoegen te nemen met 22% van het oorspronkelijke Palestina, met Jeruzalem als gedeelde hoofdstad, en een rechtvaardige oplossing voor de vluchtelingen in ruil voor vrede. Ik ken de verhalen van de mannen die toen in de gevangenis zaten vanwege hun activiteiten in het verzet, die erdoor in een stevige crisis raakten. Opeens moesten ze hun hele instelling veranderen. Driekwart van het land werd weggegeven! Waar hadden ze dan voor gevochten, waarvoor zaten ze jaren in de gevangenis? De meesten namen de bocht. Hoeveel gerechtvaardigde kritiek er ook op Arafat was, er werd wel naar hem geluisterd. Als hij vond dat het tijd werd voor een politieke oplossing in plaats van door te blijven vechten, dan ging de meerderheid van de Palestijnen, ook de verzetstrijders, daar in mee. Maar het mocht niet baten. Na Oslo ging Israel gewoon door met het verder bezetten van de Westoever en het bouwen van nederzettingen. Ook onder Rabin is dat geen dag gestopt. Dat, en de afsluitingen, waardoor de arbeiders steeds minder vaak in Israel konden werken, de totale economische achteruitgang die er mee gepaard ging, was de aanleiding voor de tweede intifada. Ik weet van dr. Haider Abdel Shafi, eens de voorzitter van de Palestijnse delegatie in Madrid, hoe kwaad hij op Arafat was. Nooit had hij zijn handtekening moeten zetten onder een intentieverklaring, waarmee hij Israel erkende en driekwart van het land weggaf, zonder dat er garanties waren dat Israel zich in zou spannen om een Palestijnse staat mogelijk te maken. <\/p>\n
Wat er voor Arafat terugkwam is een democratisch gekozen Palestijnse regering met Hamas, die niet van plan is om dezelfde fout te maken. En opnieuw roept Israel dat er aan de andere kant niemand is om mee te praten. En ook Bar-On, de vredesactivist van eens, vindt dat je onmogelijk een Palestijnse regering kunt erkennen die het bestaan van Israel niet erkent. Al vindt hij wel dat Israel serieus moet proberen met ze in contact te komen -zoals de vredesactivisten dat ook deden in de jaren tachtig, toen ze met de PLO gingen praten ook toen dat nog verboden was. Maar hij geeft toe: er is niet veel animo meer om het alsnog te proberen. <\/p>\n
“Ik verafschuw wat het zionisme vandaag inhoudt, wat Israel elke dag doet. Wij hebben de misdaad begaan de bezetting van de Westoever en Gaza veertig jaar voort te zetten.” Maar ook Bar-On heeft niet ‘alles’ over voor de vrede. Wat hem betreft mogen de vluchtelingen van 1948 niet terugkeren. Ook vindt hij dat de grote nederzettingen bij Israel moeten blijven, “het kan niet anders, zoveel mensen, vele tienduizenden, terughalen is onmogelijk.” Dat de nederzettingen niet tegengehouden zijn ziet hij als de grote nederlaag van de vredesbeweging, maar wat hem betreft is de annexatie van grote delen van de Westoever nu eenmaal een feit. Terugtrekken tot de grens van 1967 kan dus niet meer, vindt hij. Waarmee je wel kunt concluderen dat de rol van die brede vredesbeweging van eens is uitgespeeld, want het is duidelijk, voor minder dan waar Arafat genoegen mee zou hebben genomen gaat de hudige Palestijnse regering het zeker niet doen. <\/p>\n
Bar-On kijkt terug:<\/p>\n
We hebben in 1981 eens een geslaagde protestactie gehouden bij de ingebruikname van een nederzetting op de Westelijke Jordaanoever. Met vijfduizend man hebben we de ceremonie op die heuveltop verstierd – de per helicopter ingevlogen minister kon niet eens uitstappen. Maar aan het eind van de dag gingen wij weer met de bus naar huis, terwijl de kolonisten bleven. Het is een Russisch gezegde, geloof ik: de honden blaffen, maar de karavaan trekt verder. Zo is het natuurlijk wel gelopen. <\/p><\/blockquote>\n
Ik vind het moeilijk de Palestijnen te bekritiseren. Het is immers terecht dat ze tegen ons zeggen: ‘Hoe kunnen jullie van ons verwachten dat we ons aardiger en gematigder opstellen als jullie ons in al die jaren dat we hebben gepraat niets hebben gegeven om hoop te houden op een goede afloop?<\/p><\/blockquote>\n
De checkpoints, die dagelijkse martelgang. De armoede, de honger, de uitzichtloosheid voor de kinderen – als je het zo bekijkt, kun je de Palestijnen de radicalisering niet kwalijk nemen. En wat doen wij in Israel? Journalist Gideon levy schrijft iedere vrijdag in Haaretz een reportage over dat dagelijkse Palestijnse leed – over gewone mannen en vrouwen die in de knel zitten door de bezetting. Maar wij lezen dat niet meer, omdat het telkens weer hetzelfde is. Week in, week uit. Dat is de tragedie: wij Israeli’s willen het niet meer weten.<\/p><\/blockquote>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Zo vaak als ik bij lezingen de vraag gesteld krijg: bestaat de Israelische vredesbeweging nog? Waarom horen we daar zo weinig van? Eens was Vrede NU in staat om demonstraties te organiseren waarbij duizenden mensen in Israel de straat opgingen. … Lees verder