Wat een gedoe! Gisteren stond nogal in het teken van de definitieve uitslag van de Eerste Kamer verkiezingen. De berekeningen ervoor zijn kennelijk zo ingewikkeld dat van de uitslag zoals die al in de kranten stond niet veel klopte.
\n
\nOm vier uur kwam de officiele eindstand door. De meerderheid van CDA, PvdA en CU wordt krapper dan verwacht, 39 van de 75 zetels. Verder bleek dat we inderdaad twaalf zetels krijgen, de zetel die we in de eerste prognose zouden krijgen en toen naar Groen Links, of achteraf gezien naar de Partij van de Dieren zou gaan kregen we weer terug. Vervolgens bleek dat er niet drie maar slechts een persoon op voorkeursstemmen naar boven zou schuiven op de lijst. Dat betekende dat Kees Slager en Paul Petersen, die de afgelopen dagen met de domper zaten dat het voor hen misschien niet door zou gaan opeens weer gewoon mee zouden doen. Vervolgens bleek dat alleen D\u00fczg\u00fcn Yildirim de kiesdrempel had overstegen, en Ad van der Kolk, die al dagen zat met de vraag of hij van zijn voorkeursstemmen gebruik zou maken voor niks had zitten dubben. Ook Ineke Palm, die met voorkeursstemmen op 10 in plaats van op 12 terecht zou komen bleek uiteindelijk net niet genoeg voorkeurstemmen te hebben gehad, en weer op 12 te staan, waar ze vervolgens af zou vallen als Yildirim er tussen zou schuiven.<\/p>\n
Voor Ineke is het wel heel vervelend. Eerst zat ze er met twaalf zetels in, toen met elf weer niet, toen met twaalf weer wel, met haar voorkeursstemmen ook, maar door de voorkeurstemmen van een ander toen weer niet. Om gek van te worden. Ze weet het dus nog niet.<\/p>\n
Voor Paul en Kees dus de opluchting, en de irritatie. Kees Slager die als enige Zeeuw in de senaat zou komen was eerst uitgebreid in de lokale pers omdat hij het zou worden, toen weer omdat hij het niet zou worden en nu mocht hij op de radio vertellen dat het toch weer wel door zou gaan. Andere senatoren hadden hun ontslagbrieven voor andere banen in hun tas zitten, tot ze het zeker wisten. Nanneke Quik neemt bijvoorbeeld afscheid van de rechterlijke macht, nu ze senator wordt. Voor iedereen die nieuw is geldt dat de klus in de Eerste Kamer betekent dat je je tijd en je prioriteiten anders in moet gaan delen, en minimaal twee dagen per week vrij moet maken. Voor mensen uit Zeeland en Groningen betekent het ook forse reistijden. Het betekent nog meer: dat je meer dan ervoor het gezicht van de partij gaat worden, gevraagd gaat worden door de media en voor spreekbeurten en debatten. Het betekent soms ook dat je voor andere dingen niet meer wordt gevraagd als je je zo duidelijk als SPer profileert. En als politici leven we in een glazen huis. Je werk als senator is dan weliswaar maar twee dagen, gemiddeld, maar tegelijk ben je het 24 uur per dag. <\/p>\n
Maar over die laatste zetel is dus nog geen duidelijkheid. D\u00fczg\u00fcn Yildirim is er over in gesprek met het partijbestuur, en beseft heel goed waar de keuze over gaat, zoals dat vanochtend in Trouw stond geformuleerd. Als hij de zetel aanvaardt negeert hij het democratische besluit van de partijleden over de volgorde van de kandidatenlijst, aan de andere kant, zegt hij, staat het de leden van de Provinciale Staten vrij om te kiezen op wie ze willen. Hij is er nog niet uit. Het partijbestuur vergadert vandaag, want ook daar zal besproken worden hoe er moet worden omgegaan met die twee manieren van kiezen, die haaks op elkaar staan.<\/p>\n
Veel van de zaken hebben we gistermiddag doorgesproken. Het helpt dat er al mensen bij zitten die de gang van zaken kennen en weten wat je ongeveer te wachten staat. We hadden het over hoe het gaat als we een wet behandelen, de dossiers, de spreektijd, ieders maidenspeech, de interrupties, de manier van stemmen, novelles, wanneer je moet reageren op de vraag ‘wenst er iemand een stemverklaring af te leggen’ of ‘wenst er iemand aantekening’. We hadden het over de commissieverdeling, en wie er voor welke commissie voorzitter dan wel ondervoorzitter zou gaan worden. En of je wetboeken in huis zou moeten halen. (Nee). En over onze verhouding met ‘de overkant’, de Tweede Kamer. En dat wij geen medewerkers hebben. En bij wie je wel ondersteuning of informatie kunt halen. Niet bij de ambtenaren. <\/p>\n
Voor elf van de twaalf was het gisteren ook het moment om de ‘geloofsbrieven’ te overhandigen, een uitreksel uit het geboorteregister, een papier waarop we verklaren geen openbare functie te bekleden die in strijd is met het senatorschap, een papier waarin we verklaren onze benoeming te accepteren, en een papier om het veiligheidspasje te krijgen waarmee we in de Eerste Kamer deuren kunnen openen. En dan zijn er voor de nieuwe leden papieren over de afdrachtsregeling, onze vergoeding gaat naar de partij die een deel weer naar ons over maakt, over de declaraties, en over de afspraak dat je je zetel teruggeeft mocht je ooit breken met de partij en werd er besproken wie straks eed of belofte af gaat leggen, met of zonder God, op 12 juni.
\nHet was weer een beetje ondertrouw. <\/p>\n
Dinsdag nemen we in de Ridderzaal afscheid van de vertrekkende senatoren, bijna de helft, en in de wandelgangen maken we alvast kennis met de nieuwe. Als ouwe rot kan ik nu de weg wijzen naar de toiletten, de lunchzaal, de postkamer, en waar iedereen zit, de griffieren, de bodes, de mensen van de huishoudelijke dienst, het nieuwscentrum dat ons van alles voorziet – het is een heel bedrijf daar achter de schermen. Ik herinnerde me weer hoe vaak ik vroeger verdwaalde.
\nEn als we dat allemaal gehad hebben, hebben we nog maar een paar dinsdagen voor het lange zomerreces.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Wat een gedoe! Gisteren stond nogal in het teken van de definitieve uitslag van de Eerste Kamer verkiezingen. De berekeningen ervoor zijn kennelijk zo ingewikkeld dat van de uitslag zoals die al in de kranten stond niet veel klopte.<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":"","_jetpack_memberships_contains_paid_content":false},"categories":[12],"tags":[28],"jetpack_sharing_enabled":true,"jetpack_featured_media_url":"","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5715"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=5715"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5715\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":51940,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5715\/revisions\/51940"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=5715"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=5715"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=5715"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}