Beste mensen,
\nHet kost mij enige moed om mij weer op dit weblog te melden. Als voorzitter van een moslimvrouwenorganisatie is ook voor mij de afgelopen week een regelrechte nachtmerrie geweest, bijna letterlijk, want de eerste twee nachten deed ik nauwelijks een oog dicht. Ik constateer dat ik nog geen reacties van moslims zie, die er anders meestal wel zijn. Er zijn sowieso minder reacties dan ik zou verwachten, hoewel ik overal wel ‘stilte’ ervaar.
\n
\nDinsdag net nadat ik het nieuws over de moord op Theo van Gogh had gehoord, moest ik naar buiten, omdat ik naar een bijeenkomst van het nationaal platform eerwraak moest (nota bene!). Ik lette op de gezichten. Met name jonge moslims leken hetzelfde te doen. Ik merkte dat ik enorm nors keek, en deze keer kon ik geen glimlach op mijn gezicht zetten, om ‘de aanblik van een moslima vriendelijker te maken voor anderen’. Ik heb de hele week al nors gekeken. Vandaag lachte ik een keer op straat en ik schrok er zelf van. Woensdag merkte ik dat mensen snel een andere kant uitkeken als zij mijn hoofddoek opmerkten, veel meer dan anders. Donderdag kwam ik erachter dat ik zelf ook veel wegkijk of naar beneden. <\/p>\n
Vanmorgen op weg naar een bijeenkomst in het kader van de vraag wat wij kunnen doen, realiseerde ik me, dat ik mij schaam … En vanavond toen ik dat tot mij door liet dringen, in de bus terug naar huis, wilde ik het liefst mijn tranen de vrije loop laten. Ik schaam me dat er zulke gruwelijke woorden en daden worden uitgestort in naam van het geloof waar ik met hart en ziel van houd … en waarvan ik nog steeds oprecht geloof dat het een weg is waarlangs mensen tot het goede kunnen komen, en het beste in zichzelf kunnen doen ontwaken.<\/p>\n
Een aantal moslims zullen niet helemaal begrijpen waarom ik openlijk zeg dat ik mij schaam. De behoefte om onszelf niet constant te hoeven verontschuldigen voor het kwaad dat door anderen in de naam van de Islam wordt gepleegd, is sterk. Het is inderdaad heel lastig dat de communicatie niet verder komt dan roep om ‘afstand nemen’ en ‘roep om nog meer afstand nemen’. Daarnaast speelt een gevoel van onmacht: ‘men wil ons niet horen’. Dat wordt vaak uitgelegd als slachtoffergedrag, maar ik kan jullie verzekeren dat er ook een kern van waarheid in zit. Maar toch wil ik nu hardop zeggen dat ik mij schaam.<\/p>\n
De afgelopen dagen heb ik gemerkt dat de programmamakers van actualiteiten- en andere programma’s klagen dat zij niet voldoende woordvoerders kunnen vinden uit de Marokkaanse en islamitische gemeenschap. Maar als mensen bereid zijn en ook moed hebben verzameld om hun verhaal te komen vertellen, blijkt dat men ook de boodschap wil ‘dicteren’. Een eigen geluid, gebaseerd op een inschatting van wat nodig is, die waarschijnlijk veel meer overeenkomt met de werkelijke behoefte van de samenleving, is niet welkom. Als in de Marokkaanse moskeeen in Amsterdam op woensdag na het gebed wordt gezegd, dat dit soort daden verboden zijn in de Islam en niet te tolereren zijn (DUIDELIJKER KAN HET NIET), is de eerste vraag die de journalist stelt: ‘waarom zijn er hier geen vrouwen?’ (een nieuwe aanklacht) Als er later honderden (vooral Marokkaanse) mannen EN VROUWEN (!) in een rouwstoet naar het huis van Theo van Gogh lopen, vraagt de reporter waarom er zo weinig jongeren zijn. WAAROM NIET STILGESTAAN BIJ WAT ER WEL GEBEURT!!!!! Om gek van te worden, echt waar. Een ander programma zocht ‘Marokkanen’ die de Marokkaanse gemeenschap wilde oproepen om deze praktijken niet langer te verbergen (en in politiek Nova kwam dit ook ter sprake). ALSOF DIT EERDER WEL MOEDWILLIG GEBEURDE!! Het is mijn ervaring van de afgelopen dagen dat programmamakers in deze situatie zich onvoldoende verantwoordelijk voelen voor het belang van de-escalatie. Er wordt gezocht naar tegenstellingen en uitersten en de beelden worden vertoond onder dreigende muziekjes (met tromgeroffel e.d.). En dit alles waarschijnlijk weer onder de vlag van het nieuwe Nederlandse dogma van ‘vrijheid van meningsuiting’. Als er extreme geluiden zijn, is het landsbelang om juist die te laten horen. Het manipuleren van de beeldvorming door heel selectieve geluiden uit te zenden, is een ernstige zaak. <\/p>\n
Vrijheid kan alleen bestaan als er met een zeker besef van verantwoordelijkheid gebruik van wordt gemaakt (en dat geldt voor iedere burger, uit welke groepering ook). Toen ik opgroeide was het heel normaal dat er rekening met elkaar werd gehouden. De eerste dertig jaar van de migratiegolf had niemand aandacht voor de nieuwe burgers uit Marokko, Turkije e.a. landen. Zij hadden kleine salarissen en later kleine uitkeringen (als een soort chique compensatie voor de massale ontslagen). Sinds de jaren negentig begonnen enkelen te praten over de dreiging van gevaar vanuit islamitische hoek. Na de aanslagen in 2001 was dit gevaar voor altijd bewezen. … Vanaf die periode werden de migranten wel zichtbaar gemaakt, maar vooral als potentieel gevaar, eerst voor hun kinderen, toen voor hun vrouwen en uiteindelijk voor de hele samenleving. En met mensen die je bedreigen, hoef je geen rekening te houden, die moet je alleen maar aanklagen en terugdringen. Het is nu eenmaal een gegeven dat voor veel moslims die naar Nederland kwamen, het beledigen van de Islam heel hard aankomt, diep raakt. Maar onder het mom van vrijheid van meningsuiting, moet hen met harde hand geleerd worden dat zij deze gevoelens moeten negeren. De laatste dagen hoor ik al een paar keer moslims op tv zeggen: wij zeggen toch ook niks beledigends over christenen? Men begrijpt gewoon niet wat het goed is van dergelijke beledigingen. (En soms denk ik dat ze daarin wijzer zijn dan degenen die roepen dat beledigingen goed zijn voor de bewustwording… maar dat mag ik vast niet zeggen…)<\/p>\n
Daarmee, nog maar eens voor alle duidelijkheid, vind ik niet dat moslims of wie dan ook het recht hebben om eigen rechter te spelen en over te gaan tot het met geweld opleggen (zelfs moord) van het zwijgen. Iedereen dient zich aan de wet te houden en dient ook de veiligheid van de ander niet te bedreigen. Voor degenen die het interesseert: de reacties op de gebeurtenissen van Al Nisa zijn te lezen op www.alnisa.nl<\/a><\/p>\n Het is een lange reactie geworden, en in mijn hoofd duizelen nog duizenden woorden. En hoewel ik het echt wel eng vind, om de tekst in te sturen, zie ik het als mijn verantwoordelijkheid de dialoog weer te openen …<\/p>\n Met de beste hoop, Ceylan<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Beste mensen, Het kost mij enige moed om mij weer op dit weblog te melden. Als voorzitter van een moslimvrouwenorganisatie is ook voor mij de afgelopen week een regelrechte nachtmerrie geweest, bijna letterlijk, want de eerste twee nachten deed ik … Lees verder