Iedereen lijkt bang. Dat we in een spiraal van haat en geweld terecht komen. Dat het extremisme toe gaat nemen in onze eens zo rustige polder. Dat alles wat we tot nu toe hebben gedaan om Nederland een goed land te maken, voor alle burgers en bevolkingsgroepen nu met \u00e9\u00e9n klap vele jaren in ontwikkeling is teruggezet. Ik hoor dat er mensen zijn die overwegen om maar weg te gaan.
\n
\nAls iedereen bang is, dan is er ook een goede voedingsbodem om gezamenlijk in actie te komen. Het probleem is dat we niet voor hetzelfde bang zijn en niet dezelfde oorzaken zien. In de afgelopen dagen lijkt zich een complete waterscheiding te hebben afgespeeld. Aan de ene kant degenen die denken dat het de islam is en de toegenomen moslimbevolking in Nederland die verantwoordelijk is voor toegenomen extremisme, met een gigantisch spookbeeld: dat we straks allemaal de mond worden gesnoerd. Het heeft het grote voordeel van een simpele analyse en een simpel vijandbeeld. Het zijn de ‘buitenlanders’ die niet voldoende ge\u00efntegreerd zijn die ‘ons’ dit nu aandoen. We zijn te zacht en te tolerant geweest. Er moet nu met de harde hand worden gereageerd.<\/p>\n
En kijk, daar word ik, aan de andere kant, nou weer bang van. Zeker, tegen extremisme van beide zijden moet worden opgetreden, ik zou liever zeggen effici\u00ebnt dan ‘keihard’, dat is een woord waarmee frustratie en machteloosheid moeten worden afgedekt en waarmee politici het vertrouwen van bange en boze burgers proberen terug te winnen. Maar het punt is dat ik niet geloof dat een ‘harder’ beleid iets goed zal maken, integendeel. Hoe harder ‘wij’ schreeuwen dan hoepelen ‘ze’ maar op, hoe duidelijker het voor de Nederlandse moslims zal zijn dat ze nog steeds beschouwd worden als buitenlanders die hier maar net getolereerd worden. En hoe meer moslims zich als reactie terugtrekken in de eigen kring, hoe meer ook jongeren zullen radicaliseren, zich tegen wat ze zien als de dominante Nederlandse maatschappij zullen afzetten die zo duidelijk niet hun maatschappij blijkt te zijn. <\/p>\n
Column vanochtend in de Volkskrant, Marcel van Dam. <\/p>\n
Uit een onderzoek van de GPD-bladen blijkt dat 80 procent van de respondenten hoopt dat het integratiebeleid verhardt. 40 procent hoopt zelfs dat moslims zich niet meert thuis voelen in Nederland. Bij niemand komt kennelijk de gedachte op dat het ook mogelijk is dat alle ellende juist voorkomt uit het verharden van het integratiebeleid en dat de wens van 40 procent van de bevolking al lang is vervuld: moslims voelen zich hier niet thuis. En bijna niemand laat kennelijk de gedachte toe dat naarmate het integratiebeleid harder wordt en des te minder moslims zich hier thuis zullen voelen de problemen groter zullen worden. <\/p><\/blockquote>\n
De problemen worden geheel gelegd aan de moslimkant. Het is dat de golf van brandstichtingen nu ook duidelijk begint te maken dat er aan de ‘andere’ kant, de autochtone, processen plaatsvinden die mij persoonlijk banger maken dan de mogelijke radicalisering onder de moslimbevolking. Een verrechtsing en verharding die onder het mom van ‘zeggen wat je denkt’ het gewoon maakt dat je beledigt en krenkt. De grens tussen persoonlijke expressie van ongenoegen en racisme is in mijn ogen in vele gevallen al ruimschoots overschreden, maar ik hoor van weinig mensen dat ze het zien. Van Gogh, die niet meer leeft, wordt nu zelfs als schutspatroon gebruikt door de lieden die bereid zijn niet alleen verbaal maar echt geweld te gebruiken. Verdonk, die met haar rechte rug altijd klaar staat voor het juiste woord op het juiste moment, laat nog even weten dat er geen beginnen aan is om al die moskee\u00ebn en scholen te beschermen, dat dat hun ‘eigen verantwoordelijkheid’ is. Die boodschap zal wel overkomen. Jammer, jongens, dat er Nederlanders zijn die het geen punt vinden scholen af te branden en moskee\u00ebn aan te vallen, verdedig je zelf maar, wij hebben daar geen tijd voor. Dat komt dan bovenop de impliciete boodschap die van het integratiebeleid van het kabinet afstraalt. Marcel van Dam:<\/p>\n
Het kabinet spreekt de allochtonen aan op hun gebrek aan aanpassing, maar in werkelijkheid is de boodschap bedoeld voor de autochtonen: kijk eens hoe flink we zijn, we begrijpen jullie onlustgevoelens echt wel.<\/p><\/blockquote>\n
In de rest van de wereld, waar men veel langer met het integratieprobleem heeft geworsteld, is uit een pakhuis vol onderzoek een ijzeren integratiewert tevoorschijn gekomen: van etnische migranten integreert de eerste generatie niet, de tweede generatie half en de derde generatie helemaal. Je kunt proberen migranten te stimuleren om het sneller en beter te doen, je kunt ze er nooit toe dwingen. Hoe meer kansen ze krijgen, hoe meer welkom ze zich voelen, hoe meer ze zich kunnen mengen onder de autochtone bevolking, des te beter en sneller zal het proces verlopen. Iedere vorm van segregatie, afwijzing, dwang, verguizing en discriminatie leidt tot vertraging en mislukking. Dat geldt al helemaal voor de pressie de eigen identiteit, waar de religie onderdeel van uit maakt, onder te schoffelen.
\nEr is maar een effectieve manier om gewelddadig godsdienstextremisme te bestrijden: zorg dat de aanhangers van de desbetreffende godsdienst loyaal zijn aan de samenleving. Dan kun je met hun medewerking de extremisten identificeren en onschadelijk maken. <\/p><\/blockquote>\nIk zei het al eerder: waar mensen het gevoel hebben er alleen voor te staan, uitgestoten te zijn en onwelkom, en het gevoel hebben nergens hun recht te kunnen halen, wordt de neiging sterker om het recht in eigen handen te nemen. Verreweg de meesten zullen dat niet doen. Maar er zijn er maar een paar nodig om een ontwrichtende crisis te veroorzaken zoals we nu hebben kunnen merken. En nu moeten we verder. Bange mensen aan beide kanten, bang voor elkaar. Het goede nieuws is dat er, ook aan beide kanten, nieuw leiderschap opstaat, mensen die zien dat het er nu op aankomt om de kloof niet te laten groeien. Mensen die weigeren om zich tegen elkaar op te laten zetten. Maar er is ook politiek leiderschap nodig. Die schiet nog ernstig tekort. Marcel van Dam schrijft:<\/p>\n
Voor politiek leiderschap is een eerste vereiste dat men in staat is om met een helicopterblik naar maatschappelijke tegenstellingen te kijken, naar hun oorzaken te zoeken, en maatregelen te bedenken om ze te overbruggen. <\/p><\/blockquote>\n
Ik hoor Balkenende voor het eerst beseffen dat er een andere kant is, het extremisme aan ‘eigen’ zijde. Vandaag bezoekt hij de afgebrande school in Uden. Moge het niet te laat blijken te zijn. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Iedereen lijkt bang. Dat we in een spiraal van haat en geweld terecht komen. Dat het extremisme toe gaat nemen in onze eens zo rustige polder. Dat alles wat we tot nu toe hebben gedaan om Nederland een goed land … Lees verder