Ik weet niet zo zeker of God bestaat. Dat is natuurlijk raar, voor iemand die zich als volwassene heeft laten dopen en elke zondag in de kerk zit. Nog raarder: het kan me niet zoveel schelen, het maakt niet zoveel uit. Is dat Godsbeeld verzonnen, uit noodzaak, uit behoefte, uit hoop? Ook goed.
\n
\nWat ik wel zeker weet dat bestaat is wat ‘heilige geest’ wordt genoemd, al zou ik dat vroeger nooit zo genoemd hebben. Zo ervaar ik dat: ik sta voor een groep van 200 studenten die ik les moet geven. En dan, opeens, na een tijdje, schiet er iets in me. De woorden die ik zeg krijgen meer lading mee. Ik zie het aan de gezichten van sommige studenten (ze zijn er niet allemaal even gevoelig voor), ik zie een paar mensen knikken, ik zie hun gezichten oplichten. Je zou kunnen zeggen, met een uitdrukking die de volgende generatie al niet meer zal begrijpen, de kwartjes vallen door. Ik weet zeker dat die paar mensen in die massa naar huis gaan met een inzicht waar ze nog een hele tijd iets aan zullen hebben. En ik op mijn beurt heb het gevoel dat ik word opgetild door hun aandacht, en woorden vind die ik niet van te voren had bedacht en waar ik me zelf over verbaas. Dat zijn momenten van puur geluk. Genade kan je het ook noemen. Dan ga ik na een hele dag les moe naar huis, maar op vleugels. <\/p>\n
Dat gebeurt me ook op andere momenten, als ik schrijf en opeens de woorden komen, waar vandaan? waarvan ik het gevoel heb dat ik het niet ben, het gevoel dat ik een doorgeefluik ben. Geluk. En een bescheiden soort geluk, nederig misschien zelfs, want nooit is het: kijk eens wat IK het goed heb gedaan. <\/p>\n
Dat gevoel van verbinding kan ik tegenwoordig steeds beter oproepen, ik hoef er niet op te wachten. Je zou het kunnen noemen: inbellen bij de provider. Je kan het ook bidden noemen.<\/p>\n
Zo staat het in ‘Deze geboren vreemdeling’ <\/em>van Huub Oosterhuis beschreven: <\/p>\n ‘Heilige geest’ is de bijbelse naam voor Gods kracht in mensen. ‘Neem uw helige geest niet van me weg’, bad David. Psalmdichters en profeten wisten dat die heilige geest niet woont in het diepste-zelf van ieder mens. En denk maar, hoop maar, dat ieder mens, jijzelf en ieder ander, in diepste wezen ontvankelijk is voor liefdes heilige geest. Maar overweeg ook deze woorden van Paulus:<\/p>\n Wie wordt gedreven door de geest, zoekt niet zichzelf. Dat is streng. Dat is oud. Zo oud als Mozes en de Profeten. En nieuwer dan de Nieuwe Tijd.<\/p>\n Dat je soms aan iemand denkt; dat je weet ‘ik moet iets van me laten horen, ik moet bereikbaar zijn, ik moet d\u00e1\u00e1r zijn, bij hem, bij haar, met mijn aandacht’. Dat je plosteling weet ; ik moet dat werk doen, ik moet die liefde volbrengen, ik moet die taak op me nemen, ik moet niet wanhopen, ik laat me niet kisten – dat is ‘heilige geest’, kracht van God in jou.\n <\/p><\/blockquote>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Ik weet niet zo zeker of God bestaat. Dat is natuurlijk raar, voor iemand die zich als volwassene heeft laten dopen en elke zondag in de kerk zit. Nog raarder: het kan me niet zoveel schelen, het maakt niet zoveel … Lees verder
\nUit zijn op eigenbelang is afkeer van de geest.
\nDie twee bevochten elkaar,
\nzodat een mens wel lief wil hebben, maar het toch niet doet.
\nWat zelfzucht aanricht in mensen, dat is overal te zien:
\nlosgeslagen en stuurloos zijn, geld en macht aanbidden,
\nbezetenheid, intriges, hetze maken, elkaar bijten en verscheuren.
\nWaar mensen afgekeerd zijn van geweld, vrede stichten;
\nwaar geduld en vriendschap groeit, waar ruimte is voor iedereen,
\nwaar liefde woont, daar werkt de Geest.<\/em>(Galaten 5:16-22)<\/p>\n